“ขอบคุณนะ”“เปลี่ยนจากขอบคุณเป็นเลี้ยงข้าวผมสักมื้อสิ”“คุณนี่ ช่วยเพื่อหวังผลตอบแทนหรือไง”“โคตรใจร้ายเลย คนอุตส่าห์ช่วย”“ขอบคุณนะครับ น้ายาก็เลี้ยงข้าวคุณลุงเขาหน่อยสิครับ เขาอุตส่าห์ช่วยชีวิตผมเอาไว้นะ” โยธินสะดุ้งเมื่อโดนเรียกว่าลุง มันดูแก่งักยังไงก็ไม่รู้“เรียกฉันว่าอาก็พอ เรียกลุงมันดูแก่” หัทยาแอบอมยิ้มแต่พอเขาหันมาเธอก็ทำหน้าขรึมใส่“เราไม่มีวันแพ้ตัวหรอกยายหมูมิ” ภัทรพลหันไปพูดกับมิริน รู้สึกเสียหน้าไม่น้อยที่ตกน้ำลงไปต่อหน้าผู้หญิง“หนูมิก็ไม่แพ้หมูพอลหรอก” จากที่เป็นห่วงก็แยกเขี้ยวใส่กันอีกรอบ จนผู้ใหญ่ต้องมองหน้ากันอย่างอ่อนใจขากลับหัทยารถมีปัญหา ยางรั่วหมดเลยทั้งสี่ล้อ โยธินจึงอาสาไปส่งสองน้าหลาน อัสนีอมยิ้มกับแผนของพี่ชาย ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรปัญญาอ่อนขนาดนี้หัทยาจำต้องให้โยธินมาส่งถึงบ้านอย่างเสียไม่ได้ เธอเคยทำเขาเอาไว้อย่างเจ็บแสบ ก็กลัวว่าเขาจะเอาคืนเธอเหมือนกัน“ผมหิวน้ำจัง คุณจะไม่ชวนผมเข้าไปดื่มน้ำดื่มท่าในบ้านบ้างเลยเหรอ” ประโยคของโยธินทำให้หัทยากำลังครุ่นคิดว่าจะตอบกลับไปว่าอย่างไรดี แต่เสียงของหลานชายก็เอ่ยเชื้อเชิญเสียก่อน นั่นทำให้เธอปฏิเสธอะไรไม่ได้อ
続きを読む
