Todos os capítulos de The Billionaire's Little Secret: Love After the Ruin: Capítulo 131 - Capítulo 140

Habang abala ang dalawang tao sa loob.. may isa namang palabas sa likod bahay..Nakatayo si Anabel at tila malalim ang iniisip habang nakatitig sa harding puno ng mga mamahaling orchid.“Kapatid, napakagandang tanawin dito,” wika ni Ryan habang naglalakad papasok. Hindi mabasa ang tono ng kanyang boses. "Parang ang lalim ng iniisip mo ah."Nagbalik sa realidad si Anabel at pilit na ngumiti. “Oh, narito ka na? May kailangan ka ba?”“Gusto lang kitang bisitahin.” Naupo si Ryan sa batong bangko sa tabi nito, at pinasadahan ng tingin ang mga maseselang orchid. Ang kanyang mga salita ay may kalakip na malalim na kahulugan. “Ang bulaklak ay hindi namumukadkad nang sandaang araw, at ang tao ay hindi mananatiling malakas sa loob ng libong taon. May mga bagay na—kung hindi mo ipaglalaban—ay wala ka kahit isang dahon na makukuha.”Kumunot ang noo ni Anabel. “Anong ibig mong sabihin?”“Anong ibig kong sabihin? Hindi ba’t alam mo na?” Tumawa nang bahagya si Ryan, sabay turo ng baba sa direksyon n

Nasa kritikal na sandali si Jerwin sa kanyang nilalarong game. Nang hindi man lang tumitingala, nagpakawala siya ng isang naiiritang ungol. “Mm.”Pinigil ni Anabel ang kanyang kaba at pilit na ngumiti. “Bakit ka ba nagtatago rito at naglalaro mag-isa? Mahalagang araw ito para sa pinsan mo. Dapat ay nandoon ka sa labas, tumutulong at bumabati sa mga bisita, para na ring pag aaral mo ito sa pakikipag usap sa mga business partners sa hinaharap.”Nayayamot na sumagot ang lalaki, subalit patuloy pa rin sa paglalaro, "ano naman ang gagawin ko dun? Ang paplastic ng mga ngiti nila. Baka mamaya, mag lock lang ang panga ko kakagaya sa kanila. Wala akong pakialam diyan."“Ikaw talagang bata ka...” May namuong bara sa lalamunan ni Anabel. Ngunit nang maalaala ang kanyang plano, nilunok niya ang kanyang sasabihin, lumapit, at hininaan ang kanyang boses. “Anak, magpapatulong sana ako sayo.”Doon lang nag-angat ng tingin si Jerwin mula sa screen at sinulyapan siya. “Ano ’yun?”Mas bumilis ang kabog

Agad na namutla si Anabel, at ang kaniyang mga balintataw ay tila umurong sa gulat. Nakatitig lamang siya sa maliit na bote sa pagitan ng mga daliri ni Blake, na malamig na kumikinang sa ilalim ng ilaw. Ang bote..Imposible!Ang gamot na ito… Walang sinumang nakakita ng ilagay niya iyon sa inumin ni Blake.Kitang kita din niya ng dalahin ito ni Jerwin at iabot sa pinsan..At nakita niya ng inumin ito ng kanyang pamangkin.Paano nangyari ito…?Halos dahil sa reflex, kinapkap niya ang kaniyang clutch bag—walang laman!Wala na ang maliit na boteng itinago niya sa loob nito.Isang matinding kilabot ang gumapang mula sa kaniyang talampakan hanggang sa tuktok ng kaniyang ulo, na nag-iwan sa kaniya ng nakamamatay na lamig. Nagsimulang mangatog ang kaniyang bibig nang hindi kontrolado.Pinagmasdan ni Blake ang reaksyon nito, isang mapang-uyam at malamig na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi. Nilalaro ng kaniyang mga daliri ang bote, habang ang kaniyang tono ay tila magaan lamang, ngunit

Nang magising si Erin, tila kaybigat ng kanyang mga talukap at hindi niya maidilat ang kanyang mga mata. Isang malabong liwanag ang bumungad sa kanyang paningin, hanggang sa unti-unti niyang makilala ang pamilyar na Crystal na chandelier na nakasabit sa kisame. Namamayagpag sa hangin ang banayad na amoy ng lavender—ang sleep spray na lagi niyang ginagamit sa silid.Pinihit niya ang kanyang ulo at nakita ang kanyang kuya na si Erol, nakaupo sa armchair sa tabi ng kama. Suot pa rin nito ang damit kahapon at nakabukas nang bahagya ang kuwelyo. Bakas ang tumutubong balbas sa kanyang panga. Nakatukod ang isang siko nito sa tuhod habang ang mga daliri ay nakadiin sa noo, tila ba ganoon na ito nakatulog.“Kuya…” mahinang tawag niya, paos na paos ang kanyang boses.Nagulat si Erol at agad na nagising. Namumula ang kanyang mga mata, tila hindi nakatulog nang buong magdamag. Sinubukang bumangon ni Erin, pero pakiramdam niya ay napakahina at kay hapdi ng kanyang katawan. Agad siyang inalalayan

Kinabukasan, hindi pumasok si Erin sa law firm. Paulit-ulit na tumatawag si Arcel, pero bawat pagkakataon ay pinapatay niya ang tawag. Punong-puno ang screen ng kanyang telepono ng mga missed call at hindi nabasang mensahe, pero hindi niya tiningnan ang kahit isa sa mga ito.Nakahiga lang siya sa kama, dilat ang mga mata at nakatitig sa kisame, walang kagalaw-galaw. Tila ba ang lahat ng buhay sa kanyang katawan ay tuluyan nang naubos noong nakaraang gabi.Bandang tanghali, tumunog ang doorbell. Isang pindot… kasunod ang isa pa… mapilit. Hindi kumilos si Erin. Ang tao sa labas ay tila nawalan na ng pasensya at nagsimula nang kalampungin ang pinto.“Erin! Buksan mo ang pinto! Alam kong nasa loob ka!” Umalingawngaw ang boses ni Jerwin, matalas at mainit ang ulo.Nagtalukbong siya ng kumot. Nagpatuloy ang kalampag ng ilang minuto bago ito huminto. Noong akala niya ay umalis na ito, isang mahinang tunog ng pag-click ang nanggaling sa balkonahe. Bumukas ang pinto at lumitaw ang matangkad na