บททั้งหมดของ The Billionaire's Little Secret: Love After the Ruin: บทที่ 61 - บทที่ 70

Nagtaas baba ang dibdib ni Erol sa labis na galit. Hindi niya mabigkas ang pinakahuling salita na nais niyang sabihin. Hindi niya kayang sabihin iyon sa harapan ng kanyang kapatid.Bigla siyang tumalikod at humarap sa malamig na bintana. Nakataas ang kanyang mga kamay dito, at dahil sa diin ng pagkakasapo, namutla at nagkulay-asul ang kanyang mga buko ng kanyang kuko. Ang mga linya ng kanyang balikat at likod ay nanigas— para na siyang estatwa ni Andres Bonifacio.“Kuya?” nag-aalalang tawag ni Erin. Biglang kumabog ang kanyang dibdib. “Si Blake… ano bang ginawa niya?” nanginginig niyang tanong. "Bakit ba ganoon na lang ang galit mo sa kanya?"Hindi lumingon si Erol. Ayaw niyang banggitin ang bagay na iyon. Pinanatili na lang niya iyon sa kanyang sarili. “Hindi na mahalaga kung ano man yun. Ang kailangan mo lang tandaan—lumayo ka sa kanya. Hindi mabuting tao ang lalaking iyon.”Nanatiling nakatingin si Erin kanyang tensionadong kapatid. Litong tito ang kanyang isipan.'Blake… ano b

“Tumahimik ka!” umungal na parang baka si William. Umusbong ang asul na ugat sa kanyang noo, at ang mga daliring may hawak sa USB flash drive ay namutla sa sobrang higpit. Mariin niyang tinitigan si Blake—ang kanyang mga mata’y punô ng panganib.“Blake! Huwag mong isipin na hindi ko alam ang ginagawa mo! Ikaw—”“William! Tama na!” biglang singhal ni Erin, pinigil siya. Lumabas siya mula sa likod ni Blake. Bumagsak ang tingin niya sa USB sa kamay ni William.“Ang kaso ni Menchie, aayusin ko sa sarili kong paraan. Tungkol sa ebidensyang nahanap mo…”Huminto siya sandali, saka sinabi nang malinaw..“Ayokong magkaroon ng utang na loob. Lalo na sa iyo.”Ang pagbigkas niya ng mga salita, ay parang dumurog sa puso ni William.“Sa pagitan natin,” dugtong pa ni Erin, malamig ang tinig, “matagal nang malinaw ang lahat. Huwag mo na akong lapitan pa sa hinaharap. Ayaw na kitang makita, at wala na tayong ugnayan. Tapos na sa atin ang lahat William. Tapos na!”Ang mga salitang "tapos na sa atin an

Sa isang pribadong villa sa Zambales na nakatago sa gitna ng kabundukan, mahigpit na isinara ang mabibigat at malalaking kurtina—hinaharangan ang liwanag at mapang-usisang mga mata mula sa labas. Tanging ang lampshade sa gilid ng kama ang nagbibigay-liwanag sa loob ng silid, aninag ang magkakapatong at gumagalaw na mga pigura sa ibabaw ng malambot na kutson.Matapos ang mapusok na sandali ng mga nagsasalpukang balat, at mahahabang mga ungol, sandaling tumahimik ang paligid.Sa malaking kama, nakahiga si Azon sa pawisang dibdib ni Ryan. Mahina siyang napabulong, “Muntik na akong himatayin kanina…”"Ang galing mo kasing umibabaw.. Napakahusay mong gumiling, kaya nanggigil ako sayo.." nakangising sambit ni Ryan.Hmp.. sino ba ang mas magaling sa amin ng asawa mo?"Malamang, ikaw.. ikaw lang ang pinakamagaling.. Sa pag indayog pa lamang ng malalaki mong svso, ano bang panama ni Neri sayo? Ang babaeng iyon, hindi na naglalangis ang pwerta, hindi katulad ng sayo, masabaw pa.." saka bahagyan

“Ano Erin… kilala mo ba kung sino ako?”Napakababa ng tinig ni Blake—halos bulong na lang—malalim at mapang-akit, parang lumang tugtugin na dahan-dahang bumabalot sa pandinig. Bahagya siyang yumuko sa ibabaw ni Erin; tuluyang bumalot ang kanyang anino sa katawan nito. Sa malabong liwanag ng sala, ang malalim niyang mga mata’y tila nagbibigay ng isang mapanganib na babala. .. wala ng atrasan.Lasing na tumitig si Erin sa kanya. Nanginig ang mahahabang pilikmata, ang mga mata ay nang aakit, kasabay ang ngiting tila ba nag aanyaya..“Ikaw ba… si Blake?”Marahas na gumulong ang Adam’s apple ni Blake. Sa sandaling iyon, tuluyang nabasag ang huling hibla ng pagpipigil sa kanyang mga mata— hindi na niya kaya.Hindi na siya nag-atubili.Yumuko siya at hinalikan ang mga labi nito.“Hindi…”Mahinang ungol ni Erin—parang pagtutol, parang pag-aalinlangan.Sa simula, banayad lamang ang dampi, mabagal at maingat. Ngunit hindi nagtagal, ang lambot ay napalitan ng nag-aapoy na init—parang apoy na bi

SA Davao International airport..Sa labasan ng VIP channel, magkatabing naglalakad sina Edward at Erol. Ang ama at anak, kapwa matangkad at kapansin-pansin, kaya’t hindi maiwasang mapalingon ang mga dumaraan.Si Edward ay nakasuot ng dark suit. Walang emosyon sa kanyang mukha, subalit iyon ay payapa. Tahimik na nakatuon ang kanyang mga mata sa direksiyon ng labasan. Samantala, si Erol naman ay nakaayos sa isang itim na amerikana. Matikas ang tindig nito, subalit may bahagyang lamig sakanyang mga mata. Hinihimas himas niya ang susi na kanyang dala dala.“Mahal!"Hinila ni Erlinda ang kanyang maleta, bakas ang hindi mapigilang tuwa sa kanyang mukha habang masiglang kumakaway mula sa malayo.Lumapit si Edward at kinuha ang bagahe ng kanyang asawa. “Bakit bigla ka na lang pumunta ng Zambales nang hindi man lang nagpapaalam…”Hindi na nakapaghintay si Erlinda na kumapit sa braso ng asawa. Muli niyang sinulyapan ang kanilang anak, kumislap ang kanyang mga mata, saka ibinaba ang tinig—nguni