Lahat ng Kabanata ng The Billionaire's Little Secret: Love After the Ruin: Kabanata 51 - Kabanata 60

“Hindi ako naniniwala,” sabi ni Erin, pilit pinipigilan ang pagnanais na irap ang mga mata. Napakasama naman ng ugali niya kung iirapan niya ang taong tumulong sa kanya.Paano naman siya mamahalin ng taong ito sa loob ng sampung taon?Sampung taon na ang nakararaan, ilang taon pa lang ba siya noon?At higit sa lahat, hindi iyon makatwiran kahit sa simpleng logic lang..Si Blake iyon.Ang tagapagmana ng pamilya Gener—isang lalaking mula pagkabata hanggang pagtanda ay napakaraming nagpapantasyang babae. Kahit papilahin iyon at ulitin ang death march, mukhang matatalo ng isang ito ang world record.May taong kayang magmamahal ng lihim sa iisang tao sa loob ng sampung taon?Paano mangyayari iyon?“Mr. Gener,” seryoso niyang sabi, “kung gagawa ka man lang ng kuwento, puwede bang kahit kaunti’y kapanipaniwala? Iyon bang pwede naman nating ibida sa iba.”Natawa si Blake. Naglakad siya patungo sa single sofa sa tabi ng bintana at naupo roon nang relaks. Ipinatong niya ang isang mahabang bi

Malinaw na hindi inaasahan ni Blake ang sinabi ni Erin. Sa kadiliman, halos hindi mapansin ang bahagyang paghinto ng kanyang paghinga. Bahagya siyang natulala.. totoo ba ang kanyang naririnig?Parang biglang uminit ang hangin sa loob ng silid.Habang nagsisisi si Erin at muntik nang kagatin ang sarili niyang dila—handa na sanang bawiin ang kanyang sinabi— narinig niya ang tinig ni Blake, mas paos kaysa kanina.“Huwag na...” Tumigil ito sandali bago idinagdag,“Ayos lang ako dito. Matulog ka na.”Dahil sa pagtanggi ng lalaki, napabuntong-hininga nang maluwag si Erin, ngunit hindi pa rin nawala ang bigat sa kanyang dibdib.Mahigpit niyang kinagat ang kanyang labi. Hindi na siya nagsalita pa at muling humiga.Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na siya makatulog.Paminsan-minsan, maririnig ang pigil na ubo ni Blake. Kahit malinaw na pilit niya itong pinipigilan, umaalingawngaw pa rin ito sa tahimik na gabi.Ang bawat ubo ay tila maliliit na karayom na marahang tumutusok sa konsensya ni E

PUNO ng tao ang Cebu International Airport...Sa simula, nag-alala si Erin na baka habulin pa siya ni William at ipagpatuloy ang pang-iistorbo sa kanya, ngunit nang makarating sila nang maayos mula sa hotel hanggang sa paliparan, bahagya siyang nakahinga ng maluwag.“Mabilis lang ang biyahe,” sabi ni Blake. “Halika na, sumakay na tayo.”Mabilis na tumango si Erin at sabay silang pumasok sa VIP channel. May tamang distansya sa pagitan nila—hindi masyadong malapit, hindi rin malayo—isang uri ng banayad ngunit hindi maipaliwanag na katahimikan ang namagitan sa dalawa.Matangkad si Blake, mahahaba ang mga binti, at taglay ang kakaibang karisma, na kapag napadaan sa harapan ng iba, babae man o lalaki, mapapalingon talaga.. Habang magkasama sila ni Erin, hindi maiwasan ng iba na humanga sa kanila. Isa silang perfect match couple.. Hindi maitatanggi, napakaganda nilang pagmasdan. Ang mga pasaherong kasama nila ay hindi maiwasang mapanganga dahil sa paghanga.Ngunit hindi nila napansin na sa

Gaya ng sinabi ni Jhonary, napakalabo ng kuha.Dahil naayos lamang ito matapos masira, puno ang video ng ingay at putol-putol na mga frame. Magulo rin ang anggulo—isang maliit na bahagi lamang ng entrance ng eskinita ang nahagip. Malabo ang ilaw, at halos hindi makilala ang mga pigura.Lumabas ang oras sa screen—limang taon na ang nakararaan.Una, lumitaw ang pigura ni Erin, nagpupumiglas habang halos kinakaladkad ng isang lalaki.Biglang naningkit ang mga mata ni William. Kahit malabo ang kuha, ramdam niya ang matinding kawalan ng pag-asa ni Erin sa sandaling iyon.Sa susunod na sandali, isang payat at tuwid na pigura ang biglang sumugod mula sa labas ng frame at malakas na sinipa ang baywang ng gangster.Napasigaw sa sakit ang lalaki. Nakabitaw ito kay Erin, lumingon nang gulat na gulat, at agad na humugot ng kumikislap na kutsilyo.Lalong naging magulo ang sumunod na mga eksena—dahil sa alitan at sa limitadong anggulo ng kamera.Sa gitna ng kaguluhan, dumaplis ang kutsilyo sa di

Naputol ang galit ni Erol sa biglaang tunog na iyon. Natigilan siya sandali, at hindi sinasadyang bumagsak ang kanyang tingin sa mukha ni Erin.Hindi rin inakala ni Erin na magiging ganoon kaingay ang kanyang tiyan.Ngunit sa sitwasyong iyon, malinaw na hindi tamang ipagpatuloy ang pakikipagtalo sa kanyang panganay na kapatid.Sa isang iglap, sinamantala niya ang pagkakataon. Bahagyang nagbago ang tono ng kanyang boses—may halong paglalambing at kaunting pag-aalinlangan.“Kuya…” mahina niyang sabi, “nagugutom na ako… hindi pa ako kumakain mula kaninang tanghali…”Tahimik niyang itinaas ang mga mata, marahang hinila ang manggas ng polo ng kapatid, at marahang inalog iyon—parang bata.“Dati… di ba paborito mo ‘yong niluluto kong kamatis at itlog?” mahina niyang dagdag. “Magluluto ako ng noodles para sa’yo, ha? Okay?”Ang paraang iyon—mula pagkabata hanggang ngayon—ay hindi na mabilang kung ilang beses niyang ginamit.At gaya ng dati, tama iyon.Tiningnan ni Erol ang kaawa-awang ayos ng