7

“งั้นฉันขอเบิกเงินล่วงหน้าก่อนได้ไหมคะ” เธอเอ่ยถามออกไป ด้วยว่าเธอกำลังร้อนเงิน ในเวลานี้เธอต้องมีเงินสดติดตัวเอาไว้ใช้จ่ายในเรื่องที่จำเป็น แล้วค่อยทำงานชดใช้ให้เขาในภายหลัง

“ปกติผมไม่จ่ายเงินให้นักแสดงก่อนนะครับ ทำงานแล้วถึงได้เงิน” เขาพิงร่างไปกับพนักเก้าอี้อีกครั้ง เพ่งมองเธอไม่วางตา

“ฉันเข้าใจค่ะ ฉันมีเรื่องเดือดร้อนต้องใช้เงินจริงๆ ค่ะ” เธอจึงยอมบอกความจำเป็นของตัวเองให้เขาได้รับรู้

“น่าเห็นใจนะครับ แต่กฎก็ต้องเป็นกฎ ไม่ทำงานจะให้เงินไปก่อนนักแสดงคนอื่นก็คงมาเบิกเงินจากผมไปจนหมด ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้เริ่มทำงานเลย ผมก็เจ๊งสิครับ” เมนิลากลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกฝืดเคือง เขาพูดจริงทุกคำ และเหตุผลของเขาก็ทำให้เธอเถียงไม่ได้ด้วย เธอกับเขาเพิ่งรู้จักกัน ถ้าเธอโกงเขา ไม่ยอมมาเล่นหนังให้ล่ะ จะทำยังไง เขาก็คงต้องป้องกันไว้ก่อน

เหมือนเป็นการยื่นหมูยื่นแมวอย่างหนึ่ง เงินมาของไป หรือต้องตกลงกันว่าอีกฝ่ายจะยอมจ่ายเงินจริงๆ ถึงจะได้ของหรือได้ในสิ่งที่ต้องการ

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจ” เมนิลารู้สึกอับจนหนทางไปหมด เธอก้มหน้าอย่างครุ่นคิด อาจจะต้องไปผัดผ่อนการจ่ายเงินค่ารักษามารดากับทางโรงพยาบาลไปก่อน แต่เจ้าหนี้หน้าเลือดของบิดาเลี้ยงเล่า จะทำอย่างไร

หญิงสาวเม้มปากเข้าหากันเป็นเส้นตรง เส้นตายคือหนึ่งสัปดาห์นี้ ถ้าเธอไม่มีจ่ายก็ต้องระเห็จออกไปจากบ้าน

บ้านหลังนั้นที่เธอทำงานอย่างหนัก ซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรง มันจะต้องหลุดลอยไปเพราะคนมักง่ายเพียงคนเดียวอย่างนั้นเหรอ เธอรู้สึกย่ำแย่เหลือเกินในตอนนี้

“แต่ผมมีข้อเสนอให้คุณนะครับ” อัคคีรอให้อีกฝ่ายได้ครุ่นคิด และร้อนรนใจไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เหมือนแสงสว่างปลายอุโมงค์ให้แก่เธอ

“ข้อเสนอเหรอคะ”

“คุณกู้เงินจากผมไหมล่ะครับ”

“คะ” เธออุทานออกมา เหมือนไม่แน่ใจว่าได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า

“กู้เงินจากผมจะได้เอาเงินไปหมุนก่อน”

“ฉันไม่มีทรัพย์สินอะไรค้ำประกันเลยค่ะ” เธอบอกเขาตามตรงอย่างสิ้นหวัง เพราะนักธุรกิจเช่นเขาก็คงคิดเรื่องกำไรขาดทุน

“ไม่เป็นไรครับ แค่ตัวของคุณ ค้ำประกันได้อยู่แล้วครับ” เขายื่นข้อเสนอที่ทำให้เธอถึงกับอึ้ง

“ตัวของฉันเหรอคะ” เมนิลาเอ่ยถามเหมือนไม่แน่ใจ ไม่อยากคิดในเรื่องไม่ดี เขาคงไม่คิดเอาเปรียบเธอหรอกนะ

“ผมให้คุณกู้ยืมเงิน ไม่มีดอกเบี้ยใดๆ ทั้งสิ้น คุณทำงานก็ค่อยทยอยจ่ายให้ผมตรงตามงวดที่จะทำสัญญาดีไหมครับ”

“คุณไม่เอาดอกเบี้ยจริงๆ น่ะเหรอคะ” เธอถามเขาเหมือนไม่แน่ใจ

“จริงครับ ผมเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น”

“แล้วคุณต้องการอะไรคะ เอาฉันเป็นตัวประกันคืออะไรคะ”

“ถ้าคุณเบี้ยวไม่ยอมจ่ายเงินต้นให้ผม และไม่มาแสดงหนังให้จบ ผมจะถือว่าคุณผิดสัญญา คุณต้องจ่ายเงินต้นเป็นตัวของคุณเอง”

“คะ” เมนิลาอุทานออกมาอย่างตกใจ

“ผมเป็นคนแฟร์ ๆ บอกเงื่อนไขให้คุณได้รับรู้ทุกอย่าง แล้วก็จะให้คุณอ่านสัญญาอย่างละเอียดก่อนเซ็น ไม่ใช่จะมั่วนิ่มหรือทำให้คุณงงแล้วเซ็น ผมไม่ชอบเอาเปรียบใคร”

“ฉัน” เมนิลาอึ้ง เธอยอมรับว่าพูดไม่ออก

“คุณคิดตรึกตรองให้ดีก่อนได้เลยครับ จะตัดสินใจทำอะไรลงไปก็ต้องคิดให้ดีเสียก่อน ผมไม่ชอบบังคับจิตใจใคร”

“คุณอยากได้ฉันเหรอคะ” เธอถามเขาออกไปตรงๆ

“คุณเป็นคนสวย ผมว่าผู้ชายคนไหนได้เห็นคุณก็คงอยากได้คุณด้วยกันทั้งนั้น” เขาเหมือนเสือร้าย และเธอก็ไม่มีทางเลือก

“จริงๆ ถ้าคุณเล่นหนังกับผมไปจนจบเรื่อง คุณก็จะมีเงินมาใช้หนี้ ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีเงินใช้หนี้ผมเลยนะครับ นอกเสียจากว่าคุณจะเบี้ยวหนี้ผม”

“ฉันไม่เคยคิดจะเบี้ยวหนี้ใครคะ ไม่ว่าคนคนนั้นจะยากดีมีจนแค่ไหน หากเราเอาเงินของเขามาเราก็ต้องคืนค่ะ เพราะเขาเองก็ต้องหาเงินมาด้วยน้ำพักน้ำแรงเหมือนกัน”

“คุณเป็นคนที่มีความคิดที่ยอดเยี่ยมมากครับ ไม่เสียแรงที่ผมจะให้คุณมาเป็นนางเอกหนังของผม แล้วผมจะทำให้คุณดังเป็นพลุแตกเลยครับ” เขามองเธอด้วยสายตาล้ำลึกยากจะคาดเดาอารมณ์และความรู้สึก

“ความจริงการกู้เงินที่ไม่มีดอกเบี้ยใดๆ ใคร ๆ ก็อยากได้นะครับ เพราะดอกเบี้ยเงินกู้ที่ไม่ใช่ของธนาคารมันแพงมาก คุณยังลังเลอะไรอยู่อีกเหรอครับ” ประโยคของเขาทำให้ความคิดมากมายของเธอจบสิ้นลง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดแรง ๆ ลึกๆ เพื่อตัดสินใจในสิ่งที่เขาเสนอให้

“โอเคค่ะ ฉันจะกู้เงินจากคุณ”

“งั้นวันนี้ก็เซ็นสัญญารับเล่นหนังของผมไปเลยนะครับ ผมให้เวลาคุณได้อ่านทุกบรรทัดทุกตัวอักษร ไม่ต้องกลัวว่าผมจะโกงหรือเอาเปรียบอะไรนะครับ ถ้าตรงไหนคุณไม่โอเคก็ท้วงติงผมมาได้เลย ส่วนรายได้ผมเว้นเอาไว้ให้คุณกรอกเองเลยครับว่าต้องการเท่าไหร่”

เธอรับสัญญามาอ่านอย่างละเอียดลออ เขายอมจ่ายอย่างไม่เกี่ยงงอน ทำให้เมนิลานึกสงสัยไม่น้อยว่าเขาจะยอมเสียเปรียบง่าย ๆ แบบนี้จริง ๆ น่ะเหรอ มารดาเคยสอนว่าคนเราหว่านพืชย่อมหวังผล เธอนึกอยากรู้เหลือเกินว่าเขาต้องการอะไร หรือว่าเธอจะคิดมากไปเอง เขาอาจจะจะอยากได้เธอไปเป็นนางเอกหนังจริง ๆ ไม่มีเรื่องอื่นแอบแฝง