All Chapters of เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์: Chapter 51 - Chapter 60

คำว่า “หลี่เกอ” ทำหัวใจหลี่เสวี่ยเทียนเจ็บแปลบอย่างบอกไม่ถูก ถ้อยคำที่เขาปรารถนาจะได้ยินมาตลอดในที่สุดวันนี้ก็ได้ยินแต่บัดนี้ถอยคำนั้นกลับสร้างแต่รอยแผลมากกว่ารอยยิ้ม“หึ” หลี่เสวี่ยเทียนเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ “แดนศักดิ์สิทธิ์? โปรดเข้าใจ?” เขาเอ่ยทวนคำช้า ๆ รอยยิ้มแสยะขึ้นอย่างเย็นชา ไม่คิดถนอมน้ำใจแม้แต่น้อย“เจ้าคิดว่าแดนศักดิ์สิทธิ์จะรักษาเขาได้จริงหรือ ข้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าหากปล่อยไปแล้วเขาจะฟื้น เจ้ามีความมั่นใจเพียงใดกันซิงเยียน...อ้อ แล้วอย่าเรียกข้าว่าหลี่เกอ ข้ามิใช่หลี่เกอของเจ้าอีกแล้ว”ถึงลู่ซิงเยียนจะเคยเป็นคนที่เขารักที่สุด และยังรักอยู่แม้หัวใจจะเคยโดนทำร้ายจนไม่เหลือชิ้นดีแต่หากเป็นเรื่องของหัวใจในตอนนี้ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์พาคนที่เขารักไปจากอ้อมแขนเขาได้หากอีกฝ่ายคิดจะแย่งชิง เขาก็ไม่ลังเลที่จะลงมืออย่างไร้ปรานี“ข้า..” ลู่ซิงเยียนชะงักไป หัวใจราวมีเลือดไหลจากประโยคสุดท้าย ริมฝีปากขบเม้มแน่นจนโลหิตซึม มือเรียวกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ “ข้าเองก็ไม่ทราบ แต่อย่างไรก็มารักษาก่อนเถอะ อย่างน้อยก็มีที่รักษาดีกว่าไม่ทำอะไรเลย”เขาเงียบไปหนึ่งลมหายใจแล้วเอ่ยต่ออ

หลี่เสวี่ยเทียนขยับตัวเล็กน้อย แนบหน้าผากชิดกับหน้าผากอีกฝ่าย เอ่ยเสียงพร่าต่ำ ริมฝีปากแทบแตะปลายจมูกของหงฮุ่ยหลิง“แน่นอนว่าข้าพาท่านมา” ปลายนิ้วยกขึ้นแตะแนวสันกรามอย่างแนบชิด ไล้แผ่วราวเปลวเพลิงใต้ผิว “และจะมิให้ท่านไปไหนอีก”สิ้นเสียงมือเรียวก็โอบรอบแผ่นหลังแน่น ล็อกมิให้หลบหนี นัยน์ตาสีชาดทอดมองลงมาราวจะหลอมหงฮุ่ยหลิงให้เป็นร่างเดียวกัน“ท่านไปไหนมิได้อีกแล้ว เลี่ยงเซียน”เสียงราบเรียบ ทั้งเจ็บปวด ทั้งกลัว ทั้งรักและหวงแหน ราวคำสั่งจากผู้ที่ยึดทั้งหัวใจและวิญญาณจักรพรรดิผู้สูงส่งไปแล้วโดยสมบูรณ์หงฮุ่ยหลิงขนลุกขึ้นทันใด ผิวหนังทั้งร่างรู้สึกหนาวเย็นจนขึ้นตุ่มหนังไก่เขาจำลักษณะการพูดทำนองนี้ของเสวี่ยเฟิงได้มันคือการพูดตอนที่ลู่ซิงเยียนบาดเจ็บสาหัสจากธารบำเพ็ญในต้นฉบับ ตอนที่อีกฝ่ายฟื้นขึ้นมาจากความตายอย่างหวุดหวิด ถึงเสวี่ยเฟิงจะยังรักและทะนุถนอมราวรักหยกถนอมบุปผา แต่ทุกก้าวของอีกฝ่ายก็ล้วนอยู่ในสายตาหรือจะเรียกว่า ‘ห่างเพียงครึ่งก้าว ก็โดนอุ้มกลับตำหนักประหนึ่งหวงสมบัติล้ำค่า’ โลหิตหยดเดียวหล่นลงพื้น ทั้งโลกาต้องร่ำไห้ไปแปดชาติภพหงฮุ่ยหลิงเหงื่อชื้นแผ่นหลัง ร่างที่พึ่งฟื้นยังอ

หงฮุ่ยหลิงตกใจเล็กน้อย ที่เห็นคู่หูสองคนที่ไม่น่ามาด้วยกันได้ กลับมาด้วยกัน ใบหน้ายังคงนิ่งขรึมไม่เปลี่ยน เสียงสุขุมเอ่ยชัดแม้จะแหบแห้ง “อืม ฟื้นแล้ว”ลู่ซิงเยียนเงยหน้าขึ้นมองยามได้ยินเสียง น้ำใสไหลลงจากตา“ตี้จวิน เมื่อพระองค์ฟื้นแล้ว เช่นนั้นได้โปรดลงทัณฑ์กระหม่อม” เสียงสะอื้นแผ่วเบาเจือความรู้สึกผิดที่แบกมาตลอดหนึ่งปี “ที่พระองค์เป็นเช่นนี้เพราะกระหม่อมเองเป็นต้นเหตุ โปรดสลายวิญญาณกระหม่อมเถิดพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเนียนสะดุ้งโหยง “องค์ชายซิงเยียน ท่านกำลังพูดอะไรอยู่ มันเป็นเหตุสุวิสัยทั่วทั้งใต้หล้าต่างรับรู้ เหตุใดยังไม่เลิกโทษตัวเองอีก และที่สำคัญตี้จวินพึ่งฟื้น ท่านควรให้พระองค์พักผ่อนก่อน จะผิดจะถูกค่อยว่ากันทีหลัง”หงฮุ่ยหลิงเลิกคิ้วสูงหืม หูผมคงไม่ได้เพี้ยนไปใช่ไหม ที่ได้ยินเฉินเนียนพูดจามีสาระกับชาวบ้านได้ด้วยหรือตลอดหนึ่งปีมานี้ จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปอย่างนั้นเหรอ“ช่างเถอะ” เสียงสุขุมเย็นชาเอ่ยราบเรียบ “ข้าเคยบอกไปแล้วว่ามิใช่ความผิดของเจ้า เช่นนั้นเลิกคิดเรื่องจะดับสูญเสีย”เพราะถ้าขืนผมสังหารคุณ ผมเท่ากับตายสถานเดียวเพราะฉะนั้นเลิกคิดซะ ผมรักชีวิตไม่ได้รักพวกคุณครับลู่ซิงเ

ตะวันแผดแสงเหนือศีรษะ ยามอู่ในหมู่บ้านหลงเหลิง หงฮุ่ยหลิงในร่างเซียนจื่อ กับ หลี่เสวี่ยเทียนเดินทอดน่องอยู่กลางถนนสายหลักของหมู่บ้านหลงเหลิงทั้งที่มิใช่ยามสนธยา ทว่าผู้คนกลับบางตานักหงฮุ่ยหลิงหันซ้ายแลขวาอย่างระมัดระวัง ก่อนหันไปเอ่ยเสียงเรียบกับบุรุษที่เดินข้าง ๆ “เสวี่ยเฟิง ระหว่างที่ข้าหลับไปหนึ่งปี ไม่มีอะไรผิดปกติเลยหรือ”เสวี่ยเฟิงกอดอกเดินอย่างสงบ ไม่มีท่าทีระแวดระวังราวทุกสิ่งรอบข้างนั้นช่างไร้ค่าให้ชายตามอง “จะว่ามีก็มี แต่ไม่มีสิ่งใดน่าสนใจเท่าท่าน ข้าเลยมิได้ใส่ใจ”เขาก็พอรู้อยู่ว่าหลี่เสวี่ยเทียนระยะหลังคล้ายป่วยเป็นประสาทมากขึ้นทุกวันแต่เล่นจีบทุกเวลาแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอนายเอกในต้นฉบับไม่จมบ่อน้ำเชื่อมตายเลยหรือไงหงฮุ่ยหลิงเดินอย่างไม่เร่งร้อน ก่อนจะหยุดอยู่ตรงศาลเจ้าแห่งหนึ่งหน้าหมู่บ้าน พลันเลิกคิ้วเล็กน้อย เดินเข้าไปหาช้า ๆศาลเจ้านี้ดูเหมือนศาลธรรมดา ตรงกระถางธูปยังมีควันจาง ๆ หมายความว่าพึ่งมีคนมาจุดธูปไหว้แล้วพึ่งจากไป ผลไม้ยังสดใหม่ราวพึ่งเก็บมาจากต้น เทวรูปในศาลเป็นบุรุษเปลือยเท้า บนมือถือร่มกระดาษน้ำมัน ทว่ากับมิได้ระบุสีว่าสวมอาภรณ์สีใด ดูจากลักษณะแล

“หึ” บุรุษอาภรณ์สีดำทมิฬ เส้นผมสีดำปล่อยตรงปลิ้วไหว รูปร่างสง่างามสูงโปร่ง รองเท้าหนังสีดำสนิทเยื้องย่างเข้ามาช้า ๆ ดาบเสวี่ยเหมยเรืองแสง กลีบเหมันต์โปรยปราย“จักรพรรดิสวรรค์”เสียงอ่อนนุ่มราวสายลมวสันต์ นัยน์ตาสีชาดอ่อนโยน ทว่ากลับนิ่งสนิทราวห้วงทะเลไร้ก้นบึ้ง ริมฝีปากเหยียดยิ้มอย่างเย้ยหยัน ตลอดทุกฝีก้าวราวพญายมราชเดินจากขุมนรกมาบนธุลีแดงฝีเท้าเบาเยื้องย่างเข้ามาใกล้ หงฮุ่ยหลิงผละถอยไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติบุรุษตรงหน้ามิใช่เสวี่ยเฟิงที่เขารู้จัก หากแต่เป็นหลี่เสวี่ยเทียนที่เป็นศัตรูคู่ปรับกับหงฮุ่ยหลิงตัวออริจินอล และเขาในยามนี้ไม่พ้นต้องรับเคราะห์แทนลำคอหงฮุ่ยหลิงแห้งผากแผ่นหลังทั้งกลัว ทั้งตึงเครียด ทั้งหวาดผวาและในส่วนลึกเหมือนบางสิ่งบางอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจกำลังพังทลายลงมาทว่าจู่ ๆ ดวงตาที่เคยสงบนิ่งกลับแดงก่ำ น้ำใสเหมือนจะคลอที่ขอบตา แพขนตาเริ่มจับไอน้ำก่อนจะจับตัวเป็นน้ำแข็งในพริบตาต่อมาเขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะต้องมาถึงในสักวันรู้อยู่แล้วว่าเสวี่ยเฟิง บุรุษที่เขารู้จักจะอยู่เพียงชั่วครู่เท่านั้น อีกฝ่ายเป็นถึงราชาแดนปีศาจ พลังวิญญาณแข่งแกร่งขั้นจินเย่า มายาใดล้วน