บททั้งหมดของ เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์: บทที่ 51 - บทที่ 54

คำว่า “หลี่เกอ” ทำหัวใจหลี่เสวี่ยเทียนเจ็บแปลบอย่างบอกไม่ถูก ถ้อยคำที่เขาปรารถนาจะได้ยินมาตลอดในที่สุดวันนี้ก็ได้ยินแต่บัดนี้ถอยคำนั้นกลับสร้างแต่รอยแผลมากกว่ารอยยิ้ม“หึ” หลี่เสวี่ยเทียนเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ “แดนศักดิ์สิทธิ์? โปรดเข้าใจ?” เขาเอ่ยทวนคำช้า ๆ รอยยิ้มแสยะขึ้นอย่างเย็นชา ไม่คิดถนอมน้ำใจแม้แต่น้อย“เจ้าคิดว่าแดนศักดิ์สิทธิ์จะรักษาเขาได้จริงหรือ ข้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าหากปล่อยไปแล้วเขาจะฟื้น เจ้ามีความมั่นใจเพียงใดกันซิงเยียน...อ้อ แล้วอย่าเรียกข้าว่าหลี่เกอ ข้ามิใช่หลี่เกอของเจ้าอีกแล้ว”ถึงลู่ซิงเยียนจะเคยเป็นคนที่เขารักที่สุด และยังรักอยู่แม้หัวใจจะเคยโดนทำร้ายจนไม่เหลือชิ้นดีแต่หากเป็นเรื่องของหัวใจในตอนนี้ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์พาคนที่เขารักไปจากอ้อมแขนเขาได้หากอีกฝ่ายคิดจะแย่งชิง เขาก็ไม่ลังเลที่จะลงมืออย่างไร้ปรานี“ข้า..” ลู่ซิงเยียนชะงักไป หัวใจราวมีเลือดไหลจากประโยคสุดท้าย ริมฝีปากขบเม้มแน่นจนโลหิตซึม มือเรียวกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ “ข้าเองก็ไม่ทราบ แต่อย่างไรก็มารักษาก่อนเถอะ อย่างน้อยก็มีที่รักษาดีกว่าไม่ทำอะไรเลย”เขาเงียบไปหนึ่งลมหายใจแล้วเอ่ยต่ออ

หลี่เสวี่ยเทียนขยับตัวเล็กน้อย แนบหน้าผากชิดกับหน้าผากอีกฝ่าย เอ่ยเสียงพร่าต่ำ ริมฝีปากแทบแตะปลายจมูกของหงฮุ่ยหลิง“แน่นอนว่าข้าพาท่านมา” ปลายนิ้วยกขึ้นแตะแนวสันกรามอย่างแนบชิด ไล้แผ่วราวเปลวเพลิงใต้ผิว “และจะมิให้ท่านไปไหนอีก”สิ้นเสียงมือเรียวก็โอบรอบแผ่นหลังแน่น ล็อกมิให้หลบหนี นัยน์ตาสีชาดทอดมองลงมาราวจะหลอมหงฮุ่ยหลิงให้เป็นร่างเดียวกัน“ท่านไปไหนมิได้อีกแล้ว เลี่ยงเซียน”เสียงราบเรียบ ทั้งเจ็บปวด ทั้งกลัว ทั้งรักและหวงแหน ราวคำสั่งจากผู้ที่ยึดทั้งหัวใจและวิญญาณจักรพรรดิผู้สูงส่งไปแล้วโดยสมบูรณ์หงฮุ่ยหลิงขนลุกขึ้นทันใด ผิวหนังทั้งร่างรู้สึกหนาวเย็นจนขึ้นตุ่มหนังไก่เขาจำลักษณะการพูดทำนองนี้ของเสวี่ยเฟิงได้มันคือการพูดตอนที่ลู่ซิงเยียนบาดเจ็บสาหัสจากธารบำเพ็ญในต้นฉบับ ตอนที่อีกฝ่ายฟื้นขึ้นมาจากความตายอย่างหวุดหวิด ถึงเสวี่ยเฟิงจะยังรักและทะนุถนอมราวรักหยกถนอมบุปผา แต่ทุกก้าวของอีกฝ่ายก็ล้วนอยู่ในสายตาหรือจะเรียกว่า ‘ห่างเพียงครึ่งก้าว ก็โดนอุ้มกลับตำหนักประหนึ่งหวงสมบัติล้ำค่า’ โลหิตหยดเดียวหล่นลงพื้น ทั้งโลกาต้องร่ำไห้ไปแปดชาติภพหงฮุ่ยหลิงเหงื่อชื้นแผ่นหลัง ร่างที่พึ่งฟื้นยังอ