บททั้งหมดของ เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์: บทที่ 41 - บทที่ 50

ในเวลาไม่ถึงอึกใจ ลู่ซิงเยียนคนดีประจำสวรรค์ผู้ผดุงความยุติธรรม ไม่สนใจสิ่งใดนอกจากช่วยชีวิตผู้คน เรียกกระบี่พุ่งตามไปแทบจะทันทีหงฮุ่ยหลิงที่กำลังก้มหน้าก้มตากินกุ้งอยู่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ พลางถอนหายใจยาวเฮ้อ...ทำไมมีแต่เรื่องแค่ให้ผมกินข้าวอย่างสงบสุขสักวันมันจะตายเลยหรือไง!เขาหันไปมองเสวี่ยเฟิงที่ยังใจเย็นนั่งจิบชาอยู่ข้างเขา ใบหน้าไม่มีความทุกร้อนใด “ไม่ตามไปหรือ”เสวี่ยเฟิงวางจอกชาลง ทอดสายตาสีชาดมองไปทางที่ลู่ซิงเยียนหายตัวไป“ไป” เขาหันกลับมามองหงฮุ่ยหลิงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “แต่ไปพร้อมเลี่ยงเซียน”หงฮุ่ยหลิงแทบยกมือก่ายหน้าผาก เสวี่ยเฟิงที่เขารู้จักในตอนนี้ ติดเขาเสียยิ่งกว่าเงา ทั้งที่ในต้นฉบับไม่มีบทไหนเขียนว่า ‘หลี่เสวี่ยเทียนถูกตาต้องใจหงฮุ่ยหลิง’ชัด ๆ มีแต่เขียนว่า ‘เกลียดกันจนแทบฆ่ากันได้ทุกครั้งที่เจอ’แล้วนี้มันเกิดบรรลัยอะไรขึ้นกันแน่หงฮุ่ยหลิงจำใจต้องทิ้งอาหารบนโต๊ะอย่างอาลัย คว้าถุงผ้าใต้อกเสื้อ วางตำลึงทองจ่ายค่าอาหารลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นเต็มความสูง เรียกกระบี่สีทองออกมา จากนั้นก็เหลือบตามองเสวี่ยเฟิงแล้วถอนหายใจยาวไปหนึ่งรอบ ยื่นมือไปให้ “ตามไปกันเถอะ”เสวี่ยเฟ

“แคก ๆ” ลั่วเจ๋อหลางกระอักโลหิตคำโต พยุงตัวเองลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มเย็นบนใบหน้าลึกขึ้นอย่างน่าหวาดหวั่น พลางปัดหิมะที่เปรอะเปื้อนอาภรณ์ออก“หึ นับว่าวรยุทธ์เจ้าไม่เลว เกรงว่าข้าคงต้องจารึกนามของเจ้าไว้บนป้ายหลุมศพเสียแล้ว” นัยน์ตาสีม่วงจับจ้องมาทางหงฮุ่ยหลิงระคนสนใจ “เจ้ามีนามว่าอะไร?”หงฮุ่ยหลิงมิได้เอ่ยตอบในทันที กระบี่ในมือยังไม่วางหรือสลายไป ใบหน้าเยือกเย็นเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ “หงเลี่ยง”“โอ้ หงเลี่ยง” ลั่วเจ๋อหลางทวนชื่อช้า ๆ “อืม เป็นชื่อที่ดี”จากนั้นไม่รอให้ใครได้โต้ตอบ พริบตาเดียวแส้ก็แหวกอากาศเข้าประชิดลำคอขาว ทว่ายังไม่ทันรัด หงฮุ่ยหลิงพลางเบี่ยงตัวหลบเสียก่อน อาภรณ์ช่วงไหล่ขาดรุ่งริ่ง เผยไหล่ขาว เสียงกระบี่ปะทะกับแส้ดังสนั่นระงมถึงฟ้าไอ้เวรนี่มันไม่คิดให้หายใจเลยหรือไงแบบนี้ครั้งต่อไปต้องแย่แน่หงฮุ่ยหลิงใจเต้นโครมคราม ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นบาง ไม่บ่งบอกอารมณ์ใด กวาดสายตามองรอบข้างอย่างเฉยชารอบหนึ่งอย่างรวดเร็ว ถึงจะดูปกติแต่ความจริงคือกำลังหาทางหนีด้านหน้าคือลั่วเจ๋อหลาง ด้านหลังคือลู่ซิงเยียนกับปีศาจไร้ศีรษะ รอบด้านซ้ายขวารายล้อมด้วยฝูงปีศาจนับพันกับหมอกหนาที่ยากมอ

เถาวัลย์ตรึงข้อเท้าหงฮุ่ยหลิงลากลงไปคุกเข่าลงพื้นในพริบตาเดียว ร่างทั้งร่างถูกตรึงไปคุกเข่ากับพื้นหิมะ เถาวัลย์รัดแน่นจนกระดูกแทบถูกบดไปด้วยลั่วเจ๋อหลางค่อย ๆ พยุงตัวเองขึ้นช้า ๆ มือเรียวปัดอาภรณ์เบา ๆ เดินตรงมาทางหงฮุ่ยหลิง ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกัน เชยปลายคางขึ้นเล็กน้อย “ฮ่า ๆ แววตาเจ้าไม่เลวทีเดียวจักรพรรดิสวรรค์”หงฮุ่ยหลิงขบขากรรไกรแน่นจนขึ้นสันนูน พยายามดิ้นรนออกแต่ก็ไร้ผล เถาวัลย์รัดแน่นราวอสรพิษ บางเส้นยังชอนไชขึ้นตามเรือนร่างดุจว่ามันกำลังละลายอาภรณ์อย่างกระหาย“ลั่วเจ๋อหลาง เจ้านี่มันระยำไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เจ้าคิดหรือว่าเถาวัลย์สวะของเจ้าจะควบคุมข้าได้”ลั่วเจ๋อหลางนิ่งไปเล็กน้อยก่อนหัวเราะลั่น “แน่นอนว่าไม่”เขาลูบปลายนิ้วตามลำคอขาวของหงฮุ่ยหลิง “แต่มันก็สามารถพันธนาการหนาแน่นพอให้ข้าทำอะไรหลาย ๆ อย่างกับเจ้าได้..อย่างเช่น” เขาเว้นวรรคคำพูดอย่างจงใจ ปลายนิ้วไล้ตามลำคอขึ้นมาที่ริมฝีปาก “ตรงนี้”หงฮุ่ยหลิงขนลุกซู่ไปทั้งร่างกายเขาก็พอจะรู้อยู่หรอกว่าลั่วเจ๋อหลางมันเป็นไอ้ระยำไม่มีใครเกิน แต่ก็ไม่เคยคาดคิดว่าจะใจกล้าขนาดคิดล่วงเกินจักรพรรดิสวรรค์เช่นเขาอย่างเปิดเ

หงฮุ่ยหลิงเจ็บร้าวจนลมหายใจขาดห้วง ปรือตามองลั่วเจ๋อหลางที่โดนกระบี่ทะลุทรวงอกร่วงลงจากนภากระแทกกับพื้นหิมะเช่นเดียวกันทั้งสองไม่มีผู้ใดเป็นผู้กุมชัย ไม่มีผู้ใดบาดเจ็บน้อยไปกว่ากันต้นฉบับก็ยังคงเป็นต้นฉบับความตายยังคงถูกลิขิตไว้ตั้งแต่แรกว่ามิอาจหลุดพ้น แม้พยายามเท่าไหร่ก็ตามร่างงามสง่าค่อย ๆ ตกลงพื้นจากแรงกระแทก นัยน์ตาสีฟ้าหม่นแสงค่อย ๆ ปิดลงช้า ๆน่าแปลก ทั้งที่เขาเจ็บหนักขนาดนี้ แต่กลับไม่รู้สึกว่ามันจะเท่าไหร่เลยหรือนี่จะเรียกว่า ‘ความรู้สึกของคนกำลังจะตาย’หากมันใช่ ก็ไม่นับว่าน่ากลัวขนาดนั้นในช่วงเวลาก่อนที่ดวงตาจะปิดลง สิ่งสุดท้ายที่เขาคิดถึงกลับมิใช่โลกหน้าว่าเขาจะได้กลับบ้านหรือไม่ หรือ เขาจะรอดชีวิตเหมือนหงฮุ่ยหลิงในต้นฉบับหรือไม่แต่คือ...“เสวี่ยเฟิง”เสียงเบาหวิวราวหิมะตกไร้ผู้ใดได้ยินเขายังจำร่องรอยหิมะที่เห็นเป็นครั้งสุดท้ายบนกระบี่นั้นได้เขายังจำได้ว่าเสวี่ยเฟิงแสยะยิ้มยียวนให้เขาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ แกล้งเขาครั้งล่าสุดตอนไหนเสียงที่ทุ้มต่ำเยียบเย็น ทว่าไม่เคยแข็งกระด้างกับเขาเลยสักครั้ง เขายังจำมันได้ดีตั้งแต่ฤดูสารทมาจนถึงเหมันต์ เสวี่ยเฟิงคือคนที่เขากลัว

หลังจากวันนั้น หลี่เสวี่ยเทียนก็ไม่ไปพบลู่ซิงเยียนอีก แม้จะแอบตามอยู่ห่าง ๆ แม้จะยังเจ็บทุกครั้งที่เห็นอีกฝ่ายยิ้มให้จักรพรรดิสวรรค์โดยไม่ต้องเสแสร้งด้วยลมหายใจที่ระทมทุกข์ แต่เขาก็ไม่คิดเดินเข้าไปแทรกกลางแม้แต่น้อยเพราะเขารู้แล้วว่า ‘เขาไม่มีสิทธิ์’เจอกันที่ใด เขาก็ไม่ทักอีก แม้จะมีเผลอไปบ้าง แต่ก็พยายามห้ามตัวเองมิให้สบตา ลู่ซิงเยียนเองเวลาเจอเขาก็เสแสร้งทำเป็นเมินเฉย บ้างก็ทำราวทั้งสองไม่เคยรู้จักกันจริง ๆแม้จะยังเจ็บเจียนตายทุกครั้งที่เห็นอีกฝ่ายทำทีเช่นนั้น แต่ก็มิอาจหลั่งน้ำตาได้แม้เพียงหยดเดียวเขาจะร้องไห้ได้อย่างไร ในเมื่ออีกฝ่ายแทบทำเหมือนเขาเป็นอากาศ แววตาหม่นแสงทุกครายามพบกัน เช่นนั้นจะร้องไห้ได้อย่างไรแววตาที่เคยอ่อนโยนดุจบุปผาละมุนนั้นไม่มีแม้แต่เศษเยื่อใยหลงเหลือ จะเอาน้ำตาจากไหนไหลออกมาได้อีกความขมขื่นนี้มีหรืออีกฝ่ายจะรับรู้จนกระทั่งวันหนึ่งเขาได้พบหงฮุ่ยหลิง บุรุษที่เหมือนจะมิได้มีอะไรโดดเด่นนอกจากใบหน้า ทว่ากลับดึงความสนใจเขาได้อย่างประหลาดตอนแรกเขาก็เพียงสนใจ คิดว่าจะพอเล่นจนเบื่อก็จะเขี่ยทิ้งทว่าทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมดคนที่แค่จะเล่นเพื่อความสนุก กลับเข้า