All Chapters of เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์: Chapter 61 - Chapter 68

หงฮุ่ยหลิงหน้าเขียวคล้ำ เบือนหนีไปอีกทาง หัวใจเต้นส่ำราวตีกลองกลางสนามรบ ความรู้สึกแปลกประหลาดก่อขึ้นในหัวใจอย่างยากอธิบายและแน่นอน เขารู้จักความรู้สึกนี้ดี เพราะเขาเองก็เคยมีคนรัก มีความรู้จักเหมือนมนุษย์ธรรมดาทั่ว ๆ ไป แต่ไม่อยากยอมรับเท่านั้น“บางทีข้าควรผลักเจ้าตกน้ำเสีย เสวี่ยเฟิง”หลี่เสวี่ยเทียนยกยิ้มบาง “ย่อมได้ หากท่านยอมตกไปพร้อมกับข้าด้วย”หงฮุ่ยหลิงสาวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว “เหตุใดข้าต้องทำเช่นนั้น”หลี่เสวี่ยเทียนรีบสาวเท้าเดินตามไปติด ๆ กะล่อนไม่เว้นช่วงให้หายใจ “ก็หากข้าตกไปคนเดียว ใครจะเดินเคียงข้างท่านเล่า”หงฮุ่ยหลิงหลุบตาลงเสียงเรียบเย็นจนน้ำข้าง ๆ แทบถูกแช่แข็งไปด้วย “ข้าไม่ต้องการคนเดินเคียงข้าง”“ไม่เป็นไร ข้าเหินเอาก็ได้”คิ้วกระบี่กระตุกเล็กน้อย เส้นประสาทเต้นตุบ ๆ จนแทบระเบิดอยู่รอมร่อ “ถึงเหินก็ไม่ต้องการ”หลี่เสวี่ยเทียนช้อนหงฮุ่ยหลิงขึ้นแนบอกในท่าเจ้าหญิงอย่างถือวิสาสะ “เช่นนั้นก็ไม่ต้องเดินหรือเหิน ให้ข้าแบกท่านตลอดชีวิตก็พอ”หงฮุ่ยหลิงหน้าซับสีเลือด “เจ้านี่มัน...”กล่าวไว้แค่นั้น หงฮุ่ยหลิงก็รีบขยับตัวออกจากอ้อมแขน ก้าวเท้ายาว ๆ เดินเข้าตำหนักทั

รัตติกาลผ่านพ้นมาถึงยามอรุณ หงฮุ่ยหลิงลุกขึ้นมาหยิบอาภรณ์ที่ปลายเตียงขึ้นมาสวม ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงเมื่อคืนถูกหวีกลับขึ้นราวไม่เคยมีเรื่องใดเกิดขึ้นมาก่อนเขามองหลี่เสวี่ยเทียนที่ยืนพิงกรอบประตูมองเขาไม่วางตา ใบหน้าหล่อเหลาฉายความพึงใจอย่างไม่คิดปกปิด ใบหูแดงเล็กน้อย ก่อนรีบเบือนหน้าหลบด้วยความรู้สึกกระอักกระอ้วนไอ้หน้าหล่อนี่แรงเยอะชะมัด เมื่อคืนผมรอดมาได้อย่างไงฟะหลี่เสวี่ยเทียนผละกายมากอดเอวหลวม ๆ วางปลายคางบนลาดไหล่ “ท่านทำสีหน้าเช่นนี้ หมายความว่ากำลังคิดถึงเรื่องเมื่อคืนอยู่กระมัง”หงฮุ่ยหลิงสะดุ้งโหยง เสียงทุ้มเย็นเอ่ยชัด “อย่าพึ่งพูดมาก ว่ามาเถอะว่าเยียนเอ๋อร์อยู่ที่ใด”หลี่เสวี่ยเทียนเหยียดยิ้มที่มุมปากแทบมองไม่เห็น มือข้างหนึ่งยกขึ้นบริกรรมคาถา ปรากฏหมอกสีขาวเป็นทางยาวไปทางประตูอีกฝั่งของแดนปีศาจหงฮุ่ยหลิงมองหมอกนั้น พลันหรี่ตาลง “ลั่วเจ๋อหลาง มันยังไม่ตายอีกหรือ”ตามต้นฉบับลั่วเจ๋อหลางสมควรตายตั้งแต่ต่อสู้กันที่ป่าหมอกแล้ว แต่ทำไมอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ เขาแตะร่องรอยของหมอกขาว พบว่าเป็นปราณธาตุไม้ไม่ผิดแน่ ปราณธาตุไม้ในนิยายมีเพียงลั่วเจ๋อหลางที่ใช้ได้แสดงว่าไอ้เวรนั่นยั

คลื่นน้ำคมกริบดุจคมกระบี่พุ่งมาจากทุกสารทิศ เฉือนกายเนื้อ โลหิตสีแดงสดลอยขึ้นผสมกับสายน้ำ หงฮุ่ยหลิงเจ็บจนแทบขาดใจ ใต้น้ำแบบนี้เขาใช้อาคมไม่ได้ เนื่องจากตอนสร้าง เขาปิดผนึกกั้นไว้เป็นไปตามต้นฉบับ ยามหลี่เสวี่ยเทียนเข้ามาช่วยลู่ซิงเยียนเขาจะได้ไม่โดนซัดตายที่นี่ทว่ายามนี้กลับเป็นกับดักตามต้นฉบับเสียเองเขาแหวกว่ายฝ่าวังวนน้ำตรงไปทางตำแหน่งที่ลู่ซิงเยียนจมอยู่ สายอัสนีฟาดมาจากทุกทิศทาง เขาหลบอย่างเฉียดฉิว ทว่าก็พลาดท่าโดนขาซ้ายเข้าอึก!โลหิตไหลนอง ไม่ทันได้เห็นก็ลอยขึ้นไปบนผิวน้ำ แม้จะเจ็บเจียนตาย แต่หงฮุ่ยหลิงก็รีบว่ายฝ่าไปราวบาดแผลนั้นเป็นเพียงอากาศธาตุฝ่าอัสนีมาได้ ก็พบกับโซ่มีดโลหิตจากทุกพื้นที หงฮุ่ยหลิงรู้จักกลไกนี้ดี จึงรอจังหวะที่โซ่หดกลับก็รีบพุ่งไปอยู่ตรงกลาง ยามโซ่พุ่งมาก็หลบแล้วรีบพุ่งไปอีกทียามโซ่มีดหดกลับอีกครั้งเขาพุ่งออกจากกับดักโซ่มีดได้ ทว่าทันทีที่ร่างกายถอยห่างโซ่เส้นหนึ่งก็รัดข้อเท้าที่บาดเจ็บ เหวี่ยงร่างหงฮุ่ยหลิงไปกระแทกกับโขดหินใต้น้ำ“ตึก! แคก!”แผ่นอกกระแทกกับโขดหินเต็มแรง โลหิตพุ่งออกจากริมฝีปาก ยามโซ่มีดปล่อย ข้อเท้าถลอกเปิกเปิง หงฮุ่ยหลิงขมวดคิ้วแน่น ร่า

หลี่เสวี่ยเทียนกระชับอ้อมแน่นขึ้นอย่างมั่นคง “ท่านไม่มีวันตาย เพราะท่านตอบรับข้าแล้ว”“ตอบรับ?” หงฮุ่ยหลิงขมวดคิ้ว ใบหน้าซีดค่อย ๆ มีเลือดฝาด“ตอบรับอะไร?”หลี่เสวี่ยเทียนโน้มใบหน้ากระซิบข้างหู “มันอาจจะดีก็ได้”เขาเว้นจังหวะหนึ่งลมหายใจ “ท่านพูดออกมาเอง หมายความว่าท่านตอบรับข้าแล้ว ดังนั้นท่านไม่มีสิทธิ์ไปจากข้าอีก ไม่เว้นแม้แต่ความตายก็พรากท่านจากข้าไม่ได้”อ้าวตอนนั้นผมเผลอพูดออกไปเหรอหงฮุ่ยหลิงหลุบตาลงเล็กน้อย ใบหูแดงเรื่อ แสร้งกระแอมกลบเกลื่อน “ข้าจำไม่เห็นได้ว่าเคยกล่าวเช่นนั้น”“นั่นสินะ บางทีมันอาจจะดีก็ได้”เสียงแผ่วเบาราวลมหายใจแทบขาดหายดังขึ้นกลางเวหา ทว่ากลับมีเพียงทั้งสองเท่านั้นที่ได้ยิน“...”หงฮุ่ยหลิงแข็งทื่อไปชั่วขณะใบหน้าแดงเรื่อเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ ริมฝีปากเม้มแน่นจนแทบห้อเลือด “เสวี่ยเฟิง เจ้า...”ตอนนั้นผมจำได้ว่าพูดในใจชัด ๆ ทำไมไอ้หน้าหล่อนี่ถึงได้ยินเสียงผมได้ หรือเสวี่ยเฟิงจะสามารถได้ยินเสียงความคิดได้งั้นเหรอไม่สิไม่น่าเป็นไปได้ หงฮุ่ยหลิงคิดมากจนปวดเศียรเวียนเกล้าก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไปหลี่เสวี่ยเทียนหัวเราะเบา ๆ ริมฝีปากแนบลงบนหน้าผากแล้วผละออก “ท่านยั