Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

ชินอ๋องเมื่อได้รู้ความจริง ถึงกับลุกพรวดพราดขึ้นมากลางวงสุรา ทำเอาแขกเหรื่อคนสำคัญ ต่างหันหน้ามาจ้องมองเจ้าบ่าวกันอย่างถ้วนหน้า "ฮ่าๆๆ สุรามงคลยังดื่มไม่หนำใจ เจ้าบ่าวก็เริ่มพะวงห่วงหาอาวรณ์เจ้าสาวเสียแล้ว ฮ่าๆๆ..." ถังจวิ๋นพลางหัวเราะกลบเกลื่อนเอ่ยแทนชินอ๋อง แล้วรีบดึงเจ้าบ่าวนั่งลงทันที เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นต่างหัวเราะกันอย่างชอบใจ แล้วหันไปจับกลุ่มร่ำสุราและพูดคุยกันต่อ ครานั้นชินอ๋องไม่ได้สติ แท้จริงแล้วหญิงสาวที่ช่วยเหลือเขาในกระโจม ก็คือพระชายาของเขาในตอนนี้ จุมพิตที่คิดว่าเป็นเพียงภาพมายา แท้จริงแล้วกลับกลายเป็นเรื่องจริง ชินอ๋องรีบเอามือสัมผัสริมฝีปากของตัวเอง เขานิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงหันไปมองหน้าถังจวิ๋น "ยังจะมัวเหม่ออะไรอยู่ ทุกคนกำลังมองมา รีบยกจอกสุราขึ้นดื่มเร็วเข้าซิ หากท่านออกไปหาเจ้าสาวตอนนี้ ท่านก็ต้องถูกนางไล่ตะเพิดกลับมาให้อายแขกเหรื่อป้าวๆ ยามสตรีตั้งครรภ์อารมณ์มักแปรปรวน ข้าขอเ

ณ เมืองอู่ชิงทางตอนใต้ ชาวบ้านหลายครัวเรือน ต่างดิ้นรนเอาชีวิตรอดจากวิกฤตการณ์น้ำท่วมใหญ่ครั้งนี้ บ้านเรือนหลายหลังต่างถูกกระแสน้ำพัดหายไปเหลือเพียงซากปรักหักพัง ชาวบ้านแต่ละคนต่างไร้ที่พึ่งพา เดือดร้อนไปถึงท่านเจ้าเมือง ความสูญเสียที่เกิดขึ้นสร้างความสะเทือนใจให้แก่ชาวบ้านนับพันกว่าหลังคาเรือน ถือว่าเป็นโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ในชีวิต "อ๊ะ...." ถังหรงหรงร้องเสียหลงขึ้นมา พร้อมกับเอามือกุมท้อง ทำเอาชินอ๋องรีบวิ่งเข้าไปประคองพระชายาอย่างร้อนใจ "เกิดอะไรขึ้น หรือว่าเกิดเจ็บท้องขึ้นมากะทันหัน...ตงฟางรีบไปตามท่านหมอมาเร็วเข้า..." ชินอ๋องแสดงความห่วงใย แล้วหันไปสั่งองครักษ์ส่วนตัวอย่างเร่งด่วน "ใช่ที่ไหนเล่า...ตงฟางไม่ต้องไป อายุครรภ์พึ่งจะเข้าเดือนที่สี่ เมื่อครู่เด็กในท้องแค่ดิ้นแรงไปหน่อย หม่อมฉันก็แค่รู้สึกตกใจเล็กน้อยก็แค่นั้น.....รีบปล่อยมือได้แล้วเพคะ ทุกคนกำลังมองอยู่นะ....ท่านอ๋องทรงกำลังทำหม่อมฉันอาย..." ถังหรงหรงเตรียมเปิดประมูลสินค้าเครื่องหอม และเครื่องประทินโฉมมากมาย จึงมีบรรดาฮูหยินจากตระกลูขุนนางหลายคน และบุตรหลานตระกูลเศรษฐีมากมาย ต่างมาร่วมประมูลสินค้าในครั้งนี้กันอย

หมอหญิงทั้งสองรีบทำตามความประสงค์ของพระชายา แต่ก็ต้องหยุดชะงักกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า แววตาแต่ละคนดูจะตกตะลึงไปไม่น้อย... ถังหรงหรงหันไปเห็นสีหน้าของหมอหญิงทั้งสองที่มีท่าทีแปลกไป นางจึงรีบเอ่ยถาม.. "มีอะไร เกิดอะไรขึ้น....? "พระชายา....ยัง..ยังมีทารกอีกคนอยู่ในท้องเพคะ..." น้ำเสียงหมอหญิงดูสั่นเครือแฝงไปด้วยความเหลือเชื่อ "ห้ะ....มีทารกอีกคน...? ถังหรงหรงดวงตาเบิกกว้างตกตะลึง นี้นางตั้งท้องลูกแฝดอย่างนั้นหรือ เหตุใดนางถึงไม่เคยสัมผัสถึงความเคลื่อนไหวของเด็กอีกคน ทุกคนภายในห้องต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่คิดว่าพอผ่าท้องออกมา กลับปรากฏเห็นทารกชายถึงสองคน คนแรกร่างกายอ้วนถ้วนสมบูรณ์ แต่อีกคนกลับมีร่างกายผ่ายผอม หมอตำแยไม่รอช้า นางรีบส่งทารกคนแรกไปให้ผู้ช่วยหมอหญิงหลังจากจัดการทำความสะอาดร่างกายทารกเสร็จ แล้วจึงหันไปรับทารกอีกคนนำมาหอไว้ในผ้า ก่อนจะเปลี่ยนท่าอุ้มเป็นนอนคว่ำ แล้วจึงตบไปที่แผ่นหลังทารกน้อยเบาๆสองสามครั้ง แต่ทารกกลับไม่เปล่งเสียงร้องออกมา หมอตำแย่จึงรีบเอามือแตะไปที่ปลายจมูกอย่างร้อนใจ "แย่แล้วเพคะพระชายา....องค์ชายน้อย...ไม่มีลมหายใจแล้วเพคะ....? หมอตำ

ห้าปีผ่านไป... ภายในงานเทศกาลสวมหน้ากาก มีการจุดดอกไม้ไฟจนสว่างสไวทั่วทุกสารทิศ เด็กชายสองพี่น้องวิ่งเที่ยวเล่นภายในงานอย่างสนุกสนาน โดยมีตงฟางและไฉ่หงคอยวิ่งตามดูแลอยู่ไม่ห่าง "ฟงเอ๋อร์ ฟางเอ๋อร์ อย่าได้วิ่งซนเช่นนั้น ลืมมารยาทที่แม่เคยสอนไปแล้วหรือ ประเดี๋ยวคงได้หกล้มจนหัวคะมำเข้าให้...." ถังหรงหรงรีบเอ็ดบุตรชายทั้งสอง เมื่อเห็นพวกเขาวิ่งซุกซนไปมาทั่วทั้งงาน พร้อมกับสวมหน้ากากจิ้กจอกสีขาวทั้งคู่ "ขอรับ...ท่านแม่.." สองพี่น้องรีบหันมาขานรับทันที แล้วเปลี่ยนจากท่าวิ่งกลายเป็นท่าเดินที่ดูสง่างามคล้ายบุรุษหนุ่ม ถังหรงหรงถึงกับส่ายหน้าอย่างขบขัน เด็กน้อยทั้งสองช่างเปลี่ยนท่าทีได้เร็วเสียจริง เนื่องจากยามนี้ชินอ๋องต้องออกมาหารือราชกิจลับ จึงได้พาครอบครัวแอบปลอมตัวมาเที่ยวงานในฐานะชาวบ้านธรรมดา เพื่อไม่ให้กลายเป็นจุดสนใจ "ตงฟาง ไฉ่หง พวกเจ้าต้องดูแลคุณชายน้อยทั้งสองให้ดี อย่าได้ให

ม่านตาที่เลื่อนลอยของโม่เฉินกลับมามีสติ ความอยากรู้เริ่มปะทุขึ้นกลายเป็นความสงสัย ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา โม่เฉินปล่อยให้นางได้เป็นอิสระตามที่ใจนางปราถนา ไม่แม้แต่จะส่งองครักษ์เงาแอบสะกดรอยตาม แต่ทว่าเมื่อรู้ว่าภรรยาเก่าได้ตั้งครรภ์แฝด ซึ่งมีใบหน้าเหมือนกันกับเขาจนน่าเหลือเชื่อ โม่เฉินจึงเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมากระทันหัน อยากจะพิสูจน์ความจริงที่ค้างคาภายในใจให้กระจ่าง "นายท่าน...!!! "รีบไสหัวไปให้พ้น ไม่ต้องคิดที่จะตามข้ามา จงไปทำเรื่องที่สั่งให้สำเร็จ หากวันนี้ไม่ได้คำตอบเป็นที่น่าพอใจ อย่าคิดที่จะโผล่หน้ากลับมาให้ข้าเห็นอีก...." คำพูดโม่เฉิน ยิ่งทำให้จ้าวหมิงสั่นสะท้านไปถึงทรวง จ้าวหมิงรีบเอามือปาดเหงื่อ มองตามแผ่นหลังเจ้านายไปจนสุดสายตา แววตาที่เจ้านายแสดงออกมา ราวกับปีศาจร้ายเข้าสิง จ้าวหมิงจึงไม่กล้าขัดคำสั่งเจ้านาย ได้แต่เดินหันหลังมุ่งหน้าไปอีกทาง "หรงเอ๋อร์...เจ้ามีความลับอะไรปิดบังข้ากันแน่ ไม่ช้าก็เร็ว...ข้าจะต้องรู้ความจริงทุกอย่างให้จงได้...." โม่เฉินบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาหายไปในความมืดมิด โม่เฉินพึ่งจากไปได้ไม่นาน ชินอ๋องก็ปรากฏตัวขึ้นที่โรงเตี๊