All Chapters of ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว: Chapter 121 - Chapter 130

"หมับ โอ๊ยยยย...!!!! หลังจากฝั่งเข็มเพื่อชะลอพิษเสร็จ โม่เฉินก็รู้สึกตัวตื่น เขาจับถังหรงหรงเหวี่ยงไปนอนข้างๆ แล้วจับข้อมือทั้งสองข้างขึ้นไปเหนือศรีษะ ก่อนจะพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างเล็กๆของนาง จนถังหรงหรงดิ้นไม่หลุด "โม่เฉิน...นี้ท่านจะทำอะ..(ไร)..อื้อ" "ข้าน้อยไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น..." จ้าวหมิงรีบวิ่งหนีเอาตัวรอดไปก่อนคนแรก ถังหรงหรงได้แต่ก้นด่าองครักษ์คนนี้อยู่ภายในใจ เมื่อครู่จ้าวหมิงพึ่งจะคุกเข่าขอร้องนางไปหยกๆ แต่บัดนี้กลับไม่คิดที่จะช่วยนางเลยสักนิด ไม่รอให้ปากเล็กๆเอ่ยออกมา โม่เฉินก้มลงประกบริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ เพื่อปิดคำพูดนางลง เขาจูบนางอย่างนุ่มนวลและดูดดื่ม ก่อนจะบดขยี้รุนแรงมากขึ้น ถังหรงหรงรีบกัดไปที่ริมฝีปากโม่เฉินจนเลือดออก เพื่อให้เขาได้มีสติ "โอ้ย...เจ้าเป็นหมาหรือไง....? โม่เฉินหยุดชะงักทุกการกระทำลงทันที "ท่านนะสิเป็นหมา ข้าพึ่งจะช่วยชีวิตท่านเอาไว้แท้ๆ แต่กลับมาแว้งกัดขา หากไม่เรียกว่าหมา แล้วจะเป็นตัวอะไร...? ถังหรงหรงหลังจากถูกปล่อยตัวเป็นอิสระ นางก็หันไปต่อว่าโม่เฉินอย่างโมโห "เจ้าว่าใครเป็นหมา....ปากน้อยๆของเจ้านี้นะ...ช่างคมยิ่งกว่ามีดเสียอี

โม่เฉินนั่งมองสองแม่ลูก พวกเขาทำเหมือนโม่ฉินไม่อยู่ในสายตา นั่งประคบประหงมกันจนน่าอิจฉา ภายในใจโม่เฉินรู้สึกหงุดหงิดขึ้นไม่น้อย "หรงเอ๋อร์.." "คุณชายเฉินโปรดสำรวมด้วย ข้าเป็นหญิงที่มีสามีแล้ว ลูกชายข้าก็นั่งอยู่ทนโท่ กรุณาอย่าใช้คำเรียกสนิทสนมกับข้าจนเกินงาม...ข้าไม่อยากทำให้จวนอ๋องต้องมาด่างพร้อยเพราะข้า..." ถังหรงหรงหันไปแสยะยิ้ม กล่าวจนโม่เฉินรู้สึกเดือดพล่าน "อ๋อ....ข้าลืมไปเสียสนิท ไม่คิดว่าตอนนี้ชายาอ๋องจะห่วงเรื่องชื่อเสียงยิ่งกว่าชีวิต.....ดูท่าสามีใหม่คงจะดีกว่าสามีเก่าซินะ...ถึงทำให้เจ้าลืมเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นในอดีต..." "นี้ท่าน.....มีบางคำพูด หากยังคิดไม่ดี ก็จงหุบปากซะ..." ถังหรงหรงรีบเอามือปิดหูลูกชายทันที นางหันไปมองค้อนโม่เฉินแสดงแววตาโกรธเกรี้ยว แล้วยังกล่าวตำหนิเขา มุมปากโม่เฉินยกขึ้น ดูจะพึงพอใจที่ได้แกล้งแหย่ให้ถังหรงหรงโมโห

องค์หญิงผินอันมองตามหลังบุรุษชุดขาวอย่างเกลียดชัง นางได้แต่ด่าทอสาปแช่งเขาตามหลัง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะต้องรออีกครึ่งชั่วยาม ร่างกายถึงจะเป็นอิสระจากการสกัดจุด... "องค์หญิงเพคะ..." "หุบปาก ส่งจดหมายกลับไปบอกเสด็จพี่ ช่วงนี้ข้าจะปักหลักอยู่ที่นี้ ข้าจะยังไม่กลับไป จนกว่าจะตามหาคนสารเลวนั้นพบ และฆ่านังแพศยาผู้นั่นทิ้งด้วยมือของข้าเอง ข้อหาที่ทอดทิ้งข้าไปอย่างไม่ใยดี..." "เพคะ.." ณ จวนชินอ๋อง..... เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ไม่วี่แววว่าสองแฝดจะปรากฎตัว เพราะปกติพอถึงเวลาอาหารสองแฝดจะรีบวิ่งมาก่อนเวลาทุกครั้ง แต่วันนี้กลับไม่เหมือนทุกวัน ผู้เป็นมารดาเลยรู้สึกแปลกใจ "พระชายา เดี่ยวบ่าวจะไปตามองค์ชายน้อยทั้งสองให้เองเพคะ..." "ไม่เป็นไร.... ข้าจะเดินไปดูเจ้าตัวแสบทั้งสองคนเอง เจ้ารออยู่ที่นี้แหละไฉ่หง..." ถั

หลังจากลูกชายคนโตมีอายุได้หนึ่งเดือนเศษ ถังหรงหรงจึงตรวจพบว่า บุตรชายเป็นโรคโลหิตจางทางพันธุกรรมที่เกิดจากความผิดปกติของยีน ซึ่งเรียกอีกชื่อหนึ่งคือโรคธาลัสซีเมียในปัจจุบัน โรคโลหิตจางชนิดรุนแรง มี 2 วิธีในการรักษา หนึ่งคือการรักษาตามอาการ (ประคับประคอง) โดยการให้เลือดและยาขับเหล็กตลอดชีวิต เพื่อลดภาวะซีดและป้องกันเหล็กเกิน สองคือการรักษาให้หายขาด เป็นการปลูกถ่ายไขกระดูกหรือเซลล์ต้นกำเนิด โดยเฉพาะในผู้ป่วยเด็กที่มีความรุนแรงของโรค ซึ่งลูกชายนางก็คือหนึ่งในนั้น ถังหรงหรงจึงเลือกใช้วิธีรักษาที่สอง เพื่อฆ่าเซลล์มะเร็งหรือเซลล์ที่ผิดปกติ แทนที่ด้วยไขกระดูกใหม่ที่แข็งแรง ซึ่งสามารถสร้างเม็ดเลือดแดง เม็ดเลือดขาว และเกล็ดเลือดได้ เนื้อเยื่อทางพันธุกรรมจะต้องเข้ากัน ถึงจะสามารถเริ่มปลูกถ่ายไขกระดูกได้มีประสิทธิภาพ ถังหรงหรงตรวจดูเนื้อเยื่อของทุกคนภายในตระกูล แม้กระทั่งตัวของชินอ๋องเองก็ให้ความร่วมมือด้วยเช่นกัน แต่ผลคือเนื้อเยื่อไม่ตรงกัน แต่เมื่อไม่นานมานี้ถังหรงหรงแอบวางยาสลบโม่เฉิน เพื่อตรวจดูเนื้อเยื่อ ผลสรุปคือเข้ากันได้ดี แต่ต้องรอให้โม่เฉินร่างกายกลับมาแข็งแรงเป็นปกติ ถึงจ

"เสด็จแม่..." ฟงเอ๋อร์รีบชี้นิ้วไปที่ไหล่ซ้ายของตัวเอง พร้อมกับส่งสายตาบอกมารดาถังหรงหรงเข้าใจว่าบุตรชายกำลังบอกใบ้นางอยู่ จึงเข้าใจได้ในทันที ก่อนจะส่งยิ้มให้บุตรชายอย่างอ่อนโยน พร้อมกับขยิบตาส่งให้บุตรชาย"อาหารทุกอย่าง ล้วนเป็นอาหารที่ท่านอ๋องชอบกินทั้งนั้น หลังจากย่อยอาหารแล้ว ท่านอ๋องก็รีบไปนอนแช่น้ำยาสมุนไพรในอ่างน้ำเถอะเพค วันนี้หม่อมฉันจะถูหลังให้...""แค้กๆๆ..." ชินอ๋องถึงกับสำลักอาหารทันที เมื่อได้ยินคำว่าถูหลังให้ "เสด็จพ่อโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ยังต้องให้เสด็จแม่ช่วยถูหลังให้อีกหรือ....? ฟางเอ๋อร์กำลังเคี้ยวอาหารกินอย่างเอร็ดอร่อย จึงหันไปถามมารดาอย่างสงสัย พร้อมกระพริบปริบๆ แสดงสีหน้าไม่เข้าใจ"คือว่า..." ชินอ๋องกำลังจะอธิบาย แต่ก็รีบกลืนคำพูดลงคอไปอย่างเขินอาย "ตอนนี้เสด็จพ่อได้รับบาดเจ็บ จึงต้องให้แม่ช่วยปรนนิบัติดูแลอย่างใกล้ชิด หน้าที่ภรรยาก็ต้องดูแลสามีมิใช่หรือ แม่พูดถูกหรือไม่ หรือว่า....ท่านอ๋องไม่ทรงอนุญาติเพคะ...? ถังหรงหรงหันไปอธิบายกับบุตรชายทั้งสอง พร้อมกับหันไปถามชินอ๋องเพื่อรอคำตอบชินอ๋องพอเจอคำถามของพระชายาเข้า เขารู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมา ตลอดระยะเวลาห