ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

หลังจากทำแผลให้ชินอ๋องเสร็จ ไม่นานเขาก็ฟื้นคืนสติโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ ตงฟางราวกับยืนอยู่ท่ามกลางสงครามเย็น มองสามีภรรยาทั้งสองคนตรงหน้า สลับกันไปมาอยู่ชั่วครู่ "ยังจะยืนนิ่งอยู่ทำไม ยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก..." ชินอ๋องเอ่ยเสียงแข็ง "พะย่ะค่ะ.." ตงฟางรีบวิ่งแจ้นออกไปเมื่อได้ยินเจ้านายออกปากไล่ คิดว่าเขาอยากจะอยู่ในห้องด้วยอย่างนั้นหรือ ไม่มีทาง "นี้ก็ดึกมากแล้ว พระชายรีบเข้านอนเถอะ.." ชินอ๋องกำลังจะลุกออกจากเตียงนอน เพื่อจะไปนอนที่พื้นเฉกเช่นทุกครั้ง แต่กลับถูกอีกฝ่ายรั้งเขาเอาไว้ "หยุดนะ ท่านอ๋องได้รับบาดเจ็บ บาดแผลยังไม่หายดี วันนี้ก็นอนบนเตียงจนกว่าอาการจะดีขึ้นเถอะเพคะ.." "แต่ว่า....? "แต่หากท่านอ๋องไม่ทรงเต็มใจที่จะนอนร่วมเตียงเดียวกับหม่อมฉัน เช่นนั้นหม่อมฉันจะเป็นฝ่ายไปนอนพื้นแทนเองเพคะ.." ถังหรงหรงแสร้งทำเป็นจะลุกออกจากเตียงนอน แต่ถูกชินอ๋องรีบจับข้อมือนางเอาไว้ " ข้ามิเคยรังเกียจเจ้า เป็นเจ้าต่างหากที่คอยแต่จะผลักไสไล่ส่งข้า ชอบเล่นกับความรู้สึกข้า แล้วก็ชอบปั่นหัวข้าอยู่เรื่อย พระชายาคงจะสนุกมากใช่ไหม.....? "พูดเหลวไหล ท่านอ๋องรู้หรือไม่ ว่าหลังจากที่ท่านแม่จากไ

"ไฉ่หง...เจ้าตัวแสบทั้งสองหลับไปหรือยัง...? ถังหรงหรงรีบเอ่ยถาม "หลับเเล้วเพคะ ตอนนี้ทางสะดวกแล้ว..." สาวใช้คนสนิทรีบเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม วันนี้ถือเป็นวันสำคัญของแคว้นต้าโจว เป็นงานเทศกาลขอพรพระจันทร์ที่หนุ่มสาวและคู่สามีภรรยา ต่างควงคู่ออกไปเที่ยวงาน มีการจุดโคมไฟและขอพรกันอย่างคับคั่ง เมื่อสตรีทั้งสองวางแผนจะหนีออกจากจวน จึงได้แอบนัดแนะกันดูต้นทางเพื่อไม่ให้ถูกจับได้ สองนายบ่าวจึงต้องคิดหาแผนการอย่างแยบยล วันนี้ชินอ๋องติดภารกิจสำคัญ จึงสั่งให้ตงฟางอยู่อารักขาสามแม่ลูก และสั่งห้ามสามแม่ลูกไม่ให้ออกไปเที่ยวงานเทศกาลอย่างเคร่งครัด เพราะปีนี้มีผู้คนต่างแคว้นมาเที่ยวงานเทศกาลมากกว่าปีที่แล้ว เกรงว่าสามแม่ลูกจะได้รับอันตรายอย่างไม่คาดคิด สามแม่ลูกจึงเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ.... เสียงมหรสพครื้นเครงดังแว่วมาอยู่ด้านนอกจวน มีหรือถังหรงหรงจะยอมข่มตานอนอยู่เพียงลำพัง "ก๊อก ก๊อก ก๊อก...!!! "พระชายา ท่านแม่ทัพใหญ่มาขอเข้าพบเพคะ.." สาวใช้คนหนึ่งเดินมาเคาะประตู ก่อนจะแจ้งให้ทราบ ถังหรงหรงรู้สึกแปลกใจ จึงสั่งให้สาวใช้เชิญท่านแม่ทัพใหญ่ไปรอยังห้องรับรอง "พี่ใหญ่...ท่านมาหาข้า

บุรุษหนุ่มหน้าหวานเมื่อเดินเข้าไปในห้อง หลังจากนั่งลงก็รีบคว้าถุงเงินออกมาวางบนโต๊ะ ทำให้เหล่าสาวงามทั้งหลายต่างวิ่งกรูกันเข้าไปเอาอกเอาใจกันอย่างท่วมท้น ถังจวิ๋นมองดูถุงเงินของเขาที่อยู่ในมือน้องสาว ได้แต่หัวเราะออกมาแห้งๆ ตอนนี้ขอเพียงทำให้น้องสาวหายโกรธเขาได้ ต่อให้ทุ่มเงินจนหมดตัวเขาก็ยินดี ถังจวิ๋นยกจอกสุราขึ้นมาดื่ม พร้อมกับมองน้องสาวโอบกอดสาวงามอย่างมีความสุข เขาเองก็ไม่ได้ห้ามปราม ปล่อยให้น้องสาวได้กระทำตามอำเภอใจ ถึงอย่างไรพวกนางก็เป็นสตรีด้วยกัน น้องสาวเขาไม่มีทางเสียเปรียบแน่นอน.... บุรุษหน้าหวานยังคงหยิบจอกสุราขึ้นมาดื่ม จอกแล้วจอกเล่า ไม่ได้สนใจพี่ใหญ่แม้แต่น้อย นางยังคงหยอกเหย้าและร่ำสุรากับเหล่าสาวงามตรงหน้าอย่างสบายใจ หนึ่งชั่วยามต่อมา (=2ชั่วโมง) บุรุษหน้าหวานยังคงดื่มสุรากับเหล่าสาวงามอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะกระดกสุราขวดแรกหมดไป ในขณะนั้นเอง พลันมีบุรุษที่ไม่ได้รับเชิญ ผลักประตู

บ้านเมืองต้องมาก่อน ชินอ๋องฟังคำพระชายา จึงเดินไปที่ห้องรับรองของคณะฑูตที่มาเจรจาสันติภาพ ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ชินอ๋องยังคงพยายามล่วงความลับจากบุรุษกลุ่มนี้ให้ได้มากที่สุด โดยมีถังจวิ๋นร่ำสุราอย่างต่อเนื่อง จนบุรุษกลุ่มนี้ยอมเปิดปากคลายความลับทั้งหมดจนหมดเปลือก และหมดสติไปในที่สุด "ถังจวิ๋น นี้เจ้าไหวหรือไม่...? ชินอ๋องรีบนวดคลึงขมับ ไม่คิดว่าท่านแม่ทัพใหญ่จะหมดสภาพ จนไม่เหลือเค้าโครงของตระกลูผู้ดีเลยสักนิด "ข้า....ไหว...เอิ๊ก..." ทันทีที่ถังจวิ๋นกล่าวจบ เขาฟลุบหลับคาโต๊ะไปต่อหน้าต่อหน้าชินอ๋อง ชินอ๋องพยายามตั้งสติ แล้วสั่งให้ลูกน้องพาท่านแม่ทัพใหญ่กลับจวนกั๋วกง จากนั้นจึงเร่งฝีเท้ากลับไปที่ห้องพิเศษ เพราะพระชายากำลังรอเขาอยู่ "แอ้ดดด" ชินอ๋องเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว เขาพ้นล้มหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะยืนมองใบหน้าพระชายา ที่กำลังนอนหลับตาพริ้ม โดยไม่ได้สติ พรึบ!!! ชินอ๋องปลดเสื้อคลุมของเขาออกมาห่มไว้ที่ตัวพระชายาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะอุ้มพระชายาขึ้นรถม้าพากลับจวนไปในเวลาไม่นาน ในหัวชินอ๋องยังคงคิดฟุ้งซ่านไปต่างๆนานๆ เขายังคงนึกถึงสัมผัสอันหอมหวานและกลิ่นกาย

หลังจากองค์รัชทายาททรงทราบเรื่อง ก็รีบออกจากวังหลวงตรงดิ่งไปที่จวนชินอ๋องอย่างร้อนใจ แผนการที่พระชายาชินอ๋องเป็นคนคิดขึ้นมา องค์รัชทายาทกลับเห็นต่าง จะให้เขาไปนั่งจิบชากับบุตรสาวตระกลูขุนนางมากมาย เพียงแค่ใครประมูลราคาได้สูงกว่า เขามีตำแหน่งเป็นถึงองค์รัชทายาท จะให้ไปทำเรื่องพันนั้น มันสมควรซะที่ไหน.... "ถวายบังคมองค์รัชทายาท..." บ่าวรับใช้ในจวนต่างพร้อมใจทำความเคารพ เมื่อเห็นองค์รัชทายาทเดินลงจากรถม้า "พี่สะใภ้อยู่ที่ไหน ไม่ใช่สิ...ข้าต้องเรียกว่าชายาชินอ๋อง ชายาชินอ๋องอยู่ที่ไหน ข้ามีธุระสำคัญจะคุยกับนาง...รีบไปตามนางมาพบข้า.." องค์รัชทายาททำราวกับไปกินรังแตนมาสดๆร้อนๆ น้ำเสียงที่เอ่ยออกมา ยิ่งทำให้คนฟังก็หวาดกลัว "พระชายาอยู่ในห้องส่วนตัวพะย่ะค่ะองค์รัชทายาท ยามนี้ไม่สะดวกจะออกมาต้อนรับ เชิญองค์รัชทายาทเสด็จกลับไปก่อนเถิดพะย่ะค่ะ นี้เป็นคำสั่งของท่านอ๋อง ข้าน้อยเพียงแค่ทำตาม ขอองค์รัชทายาทโปรดประทานอภัยด้วยพะยะค่ะ..." ผู้ดูแลจวนเอ่ยอย่างนอบน้อม เหงื่อเม็ดเล็กๆเริ่มไหลออกมาจากใบหน้า "ข้าไม่สน นางได้สร้างปัญหาใหญ่ไว้ให้ข้า ยังจะมีหน้ามาปฎิเสธข้าอีก พวกเจ้าจงรีบไปตามพระชายาออกมา