All Chapters of ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว: Chapter 21 - Chapter 30

เวลาล่วงเลยไปเกือบสามชั่วยาม(=6ชั่วโมง) หรงหรงถอนหายใจออกมาด้วยเรี่ยวแรงที่ถดถอย ไม่คิดว่าการจัดกระดูกขา จะใช้พละกำลังไปมหาศาล หากมีเครื่องมือผ่าตัดไฟฟ้าคงจะช่วยเบาแรงไม่น้อย แต่ก็ได้แค่คิด สมัยนี้นางจะไปเอาไฟฟ้ามาจากที่ไหน ได้แค่นี้..ก็นับว่าบุญแล้ว เสียงลมหายใจเริ่มถี่ขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนโม่เฉินสัมผัสได้.... "หากเหนื่อย ก็จงพักก่อนเถอะ...? น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง "พ...พักไม่ได้ หากยาช้าหมดฤทธิ์ ข้าจะยิ่งทำงานได้ยากขึ้น คิดหรือว่า...พอถึงเวลานั้นแล้ว ท่านยังจะอยู่เฉยได้เช่นนี้ อีกอย่าง...หากทิ้งเวลาไว้นาน การจัดกระดูกขาก็จะยิ่งยากลำบากเป็นสองเท่า..." หรงหรงพูดไปด้วยหอบหายใจไปด้วย โม่เฉินนึกสงสารสตรีตรงหน้าจับใจ แต่เขาก็ช่วยเหลืออะไรนางไม่ได้ในขณะนี้..... หรงหรงเริ่มเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ กลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ โชยออกมาจากตัวนาง โม่เฉินเอื้อมมือไปเช็ดเหงื่อบนใบหน้าให้หรงหรง พร้อมทั้งสูดดมกลิ่นสมุนไพร ทำให้จิตใจสงบลง โม่เฉินพึ่งสังเกตุเห็น ใบหน้าของหญิงสาวดูใสผุดผ่องขึ้นกว่าตอนแรก ยามแสงจันทร์สาดส่องลงมาที่ใบหน้าสตรีตรงหน้า ยิ่งทำให้ใบหน้าดูสว่างไสวขึ้นมาราวกั

"หยุด...อย่าได้คิดจะใช้รอยยิ้มเช่นนั้นมาสยบข้า....? หรงหรงรีบเอามือขึ้นมาปิดตาตัวเอง เพื่อไม่ให้คล้อยตาม "รอยยิ้มข้า ไม่น่ามองเพียงนั้นเชียว.....? รอยยิ้มของเขา แสดงให้หญิงสาวตรงหน้าเห็นเพียงคนเดียว โม่เฉินรู้สึกน้อยใจ "ไม่ใช่แบบนั้นหรอก...รอยยิ้มท่านดูดีมาก แต่อย่ายิ้มออกมาน่าจะดีกว่า รอยยิ้มของท่าน อาจจะทำให้สตรีหลายคนถึงกับฆ่ากันตายได้เชียวนะ...." หรงหรงรีบอธิบาย เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของคนตรงหน้าปรากฏขึ้น "ถ้าเช่นนั้น ข้าจะเก็บรอยยิ้มนี้ มอบให้หรงเอ๋อร์เพียงคนเดียว ดีหรือไม่.....? "ชิ.....ข้าขอเตือนท่านด้วยความหวังดี อย่าได้เที่ยวไปหว่านเสน่ห์กับสตรีคนอื่นๆเชียว ข้าไม่อยากจะไปมีปัญหากับพวกนาง....." หรงหรงแค่อยากจะอยู่แบบสงบสุข นางไม่ชอบปัญหาที่จะตามมา "ชาวบ้านในระแวกนี้ต่างรู้ดี เราสองคนเป็นคู่หมั้นกัน ยังจะมีสตรีใจกล้าที่ไหนมาสวมหมวกเขียวให้เจ้าอีก...." โม่เฉินเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้ม "ใครจะไปรู้ ขนาดญาติผู้พี่ของข้า ยังจ้องท่านตาเป็นมันเชียว...อย่านึกว่าข้าตาบอด..." "นี้เจ้ากำลังหึงข้า....? "หึง....ข้าเนี้ยนะจะไปหึงท่าน นางกับข้าเป็นคู่อริกัน หากนางไม่มาหาเรื่อง

ขอทานชราพอได้เห็นเช่นนั้น รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ห้าอิแปะสำหรับเขา ถือว่าซื้อข้าวกินได้อีกหลายมื้อ แต่ธรรมชาติของคนนั้นไม่รู้จักพอ สายตาฃขอทานแก่พลันเหลือบไปเห็นถุงเงินเข้าโดยบังเอิญ ภายในใจเริ่มเกิดความละโมบขึ้นมา หญิงสาวตรงหน้าไม่น่าจะใช่คนแถวนี้ เพราะดูจากการแต่งตัวที่ไม่เหมือนคนในเมืองหลวง ใบหน้าดูไร้เดียงสา น่าจะหลอกได้ง่ายๆ ก่อนจะแสร้งชักกระตุกและหมดสติไป เพื่อให้ดูน่าสงสารมากยิ่งขึ้น "ท่านลุงๆ นี้ท่านเป็นอะไรไป...? หรงหรงเขย่าตัวขอทานแก่ให้ได้สติ อีกมือหนึ่งก็แอบตรวจวัดชีพจรตามสัญชาตญาณ โดยที่ขอทานแก่ไม่ทันรู้สึกตัว "อ้า......แค้ก แค้ก ขอบคุณแม่นางน้อยเป็นอย่างมาก ท่านช่างเป็นคนจิตใจดีมีเมตตา ข้ากำลังจะเดินทางกลับที่พักพอดี วันนี้ข้าไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้า จึงไม่มีเรี่ยวแรงเดิน แค้ก....แค้ก..." ขอทานผู้นี้ทำทีแสร้งไอแล้วเอ่ยออกมา เพื่อขอความช่วยเหลือ ราวกับจะขาดใจตาย "ความหมายของท่านคือ อยากให้ข้าช่วยพยุงท่านไปส่งที่พัก...? "แค้ก...แค้ก จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร หากแม่นางยังมีธุระอื่น ข้าก็ไม่ขอรบกวน...? ขอทานชราพูดให้ดูน่าสงสาร แต่ความหมายที่สื่อกับตรงกันข้าม ห

หลินเสียวเดินกลับเข้ามา หลังจากที่หายไปสักพัก "ได้เรื่องอย่างไรบ้างเจ้าคะ...? หรงหรงรีบกล่าวออกไป เมื่อเห็นว่าหลินเสียวกำลังเดินเข้ามา "นายท่านของข้า เห็นว่าแม่นางสนใจ เพียงแต่อยากรู้เหตุผล....? "ขอตอบตามจริง ข้าเห็นว่าที่ดินแปลงนี้เงียบสงบและเป็นธรรมชาติ เหมาะสำหรับเปิดโรงหมอ" หรงหรงพูดด้วยรอยยิ้ม "อ๋อ..ที่แท้แม่นางก็เป็นหมอนี้เอง อายุยังน้อย แต่กลับมีวิชาแพทย์ติดตัว ข้ารู้สึกเลื่อมใสยิ่งนัก" "คุณชายกล่าวเยินยอไปแล้ว ข้ารู้เพียงผิวเผิน มิอาจเทียบกับหมอที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงได้หรอก.." หรงหรงกล่าวอย่างถ่อมตน "ในเมื่อแม่นางจะซื้อที่ดิน เพื่อนำไปทำคุณประโยชน์ ข้าจะขอออกหน้าแทนท่านเอง สิบตำลึงทอง เห็นควรเช่นไร...?สิบตำลึงทองเชียวนะ ขอทานด้านข้างถึงกับอ้าปากค้าง หญิงสาวคนนี้ช่างใจปล้ำยิ่งนัก ใช้เงินยิ่งกว่าซื้อขนมกินเล่น "ได้ งั้นตกลงตามนี้ คุณชายหลิน...สิ่งนี้ถือเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆจากข้า..." หรงหรงยื่นห่อกระดาษห่อหนึ่ง ส่งให้หลินเสี่ยวไปอย่างยินดี "นี้มัน....โสมล้ำค่า...คนธรรมดาแทบจะหาซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ...สิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป ข้าคงรับเอาไว้ไม่ได้.." หลินเสียวเปิดห่อกระ

หรงหรงวิ่งหนีมาจนถึงทางเข้าหน้าตลาด พลันสายตาได้หันไปหยุดชะงักอยู่ร้านเสื้อแห่งหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ "สวยจัง.." อาภรณ์สีขาวดูเรียบง่าย แขวนอยู่ทางเข้าหน้าร้านอย่างสะดุดตา หากโม่เฉินสวมใส่อาภรณ์ชุดนี้ คงจะต้องดูดีเป็นแน่ หรงหรงยืนจ้องมองอยู่สักพัก "เจ้ามองดูชุดบุรุษไปทำไมกัน หรือว่าตั้งใจจะซื้อให้ข้า....? "นี้ท่านเป็นคนหรือผีกันแน่....? "ก็ต้องเป็นคนนะสิ ผีที่ไหนจะหน้าตาดีเหมือนข้า.." คำพูดนั้นทำให้หรงหรงแทบจะเอามือล้วงคออ้วกออกมา.... "ถอยไป....อย่าได้คิดจะเข้ามาใกล้ข้า...." หรงหรงรีบออกปากไล่เขาไปอย่างไม่ใยดี "โอ๊ะ....ท่านนี้คือคุณชายหนานเฟิง ช่างถือเป็นเกียรติร้านผ้าข้ายิ่งนัก เชิญคุณชายเลือกดูได้ตามสบาย วันนี้ร้านผ้าของเรา มีสินค้ามาใหม่มากมายให้เลือกสรร เรื่องราคาสามารถต่อรองกันได้..." เถ้าแก่ร้านผ้ากล่าวออกไปอย่างตื่นเต้น อยู่ๆวันนี้ก็มีลาภลอยมาให้ถึงที่ หรงหรงใช้หางตาหันไปมองบุรุษชุดแดง ที่แท้บุรุษผู้นี้ก็เป็นคนมีหน้ามีตา นึกว่าเขาเที่ยวไล่ตามหญิงสาวแปลกหน้าเป็นชีวิตจิตใจเสียอีก "ข้าไม่ได้จะมาซื้อผ้า แต่เป็นเพื่อนข้าคนนี้ต่างหาก.....? หนานเฟิงชี้นิ้วไปที่