All Chapters of ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว: Chapter 41 - Chapter 50

"ท่านป้าสะใภ้ใหญ่....ข้าพึ่งจะบอกไปหยกๆ หรือว่าท่านไม่เข้าใจในสิ่งที่ข้าพูดไปเมื่อครู่....? หรงหรงจ้องมองป้าสะใภ้ใหญ่ตรงหน้า แสดงแววตาเบื่อหน่ายเต็มทน "ก็เจ้าบอกว่ามาเอาธัญพืชมิใช่หรอกรึ นี้ไงธัญพืชของเจ้าในเดือนนี้..." สะใภ้ใหญ่ยังคงทำสีหน้ามึนงง "ฟังให้ดีดีอีกครั้งนะเจ้าคะ ที่ข้ามาวันนี้ ข้าจะมาเอาธัญพืชในส่วนของท่านแม่ กลับคืนไปทัังหมด..." หรงหรงกวาดสายตามองไปทางแม่เฒ่าอิ๋นและทุกคนภายในเรือน เพื่อให้ได้ยินกันทั่วถึง *....* "เหลวไหล คนในตระกูลข้าต้องลงแรงกันไปตั้งกี่คน กว่าจะเก็บเกี่ยวผลผลิตทั้งปีให้พวกเจ้าสองแม่ลูกได้มีกินมีใช้จนมาถึงทุกวันนี้ อีกทั้งในยุ้งฉางธัญพืชก็เหลือไม่มาก ยังต้องใช้กินกันอย่างประหยัดในหน้าหนาวที่จะมาถึง...เจ้าบอกจะเอาไปทั้งหมด มันใช้ได้ที่ไหน....? "แล้วมันเกี่ยวอันใดกับข้า....? หรงหรงไม่เข้าใจความหมายที่หญิงแก่หน้าด่านสื่อออกมา "จะไม่เกี่ยวได้อย่างไร ข้าเป็นคนจัดแจงเรื่องธัญพืชมาทุกปี...นี้ยังไม่ถึงเวลาเบิกจ่ายเลยด้วยซ้ำ อย่าได้คิดที่จะมาเอาเปรียบคนในตระกูลเชียว...." แม่เฒ่าอิ๋นตะโกนออกมาจนเนื้อตัวสั่นเทา "เอาเปรียบ.....พูดถึงเรื่องนี้ข้าก็น

ลุงเหลียงกระแอ๋มออกมาเป็นนัย เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มฝุดขึ้นมาบนใบหน้าของชายชราผู้นี้ ทั้งที่บรรยากาศยามนี้กำลังเย็นสบาย "ในเมื่อท่านป้าได้ยินชัดเจน แต่ก่อนสามีท่านกินข้าวที่บ้านมื้อละหนึ่งถ้วย และกินแต่ผักใบเขียวมาโดยตลอด พอเริ่มไปทำงานที่เรือนของข้า ท่านลุงเพิ่มมื้ออาหารเป็นสามเท่า และกินเนื้อสัตว์เกินปริมาณ นี้จึงเป็นสาเหตุหลัก..." "หึ..." ภรรยาลุงเหลียงหึเสียงในลำคอ แต่ทำให้คนฟังสั่นสะท้านไปถึงทรวง โดยเฉพาะสามีนาง หรงหรงอธิบายเพิ่มเติมต่อ... "สรุปก็คือ ท่านลุงกินอาหารมากกว่าปกติ จึงทำให้แน่นกระเพาะในท้อง หากเร่งการกิน ในกระเพาะอาหารก็จะยิ่งขยายตัวเร็ว และทำให้ระบบเผาผลาญทำงานผิดปกติ ร่างกายท่านลุงจึงปรับสภาพไม่ทัน ทำให้ปวดท้องกะทันหันขึ้นมาอย่างที่เห็น..." "แล้วต้องทำอย่างไร...? "นี้เป็นยาต้มสำหรับลดกรดในกระเพาะอ

หลังจากจัดการเคลียร์ปัญหาทุกอย่างจบ หรงหรงรีบเดินมุงหน้า เข้าไปในห้องโม่เฉินด้วยท่าทีร้อนใจ "อาเฉิน...รีบส่งมาให้ข้าดูหน่อย เจ้าตัวน้อยได้รับบาดเจ็บที่ขา ตอนนี้ข้าต้องเร่งทำแผลให้มันก่อน..." หรงหรงยื่นมือไปรับเจ้าขนฟู แล้วจัดการเย็บบาดแผลอย่างรวดเร็ว "หรงเอ๋อร์...เจ้าตั้งใจจะเลี้ยงมันจริงๆหรือ.....? แววตายากเกินคาดเดาจ้องมองนางตาไม่กระพริบ "แน่นอน ทำไมละ...หรือว่าท่านเกิดรังเกียจมันขึ้นมา ดูสิ..มันออกจะน่ารัก ขนนุ่มฟูสีขาวราวหิมะ น่ารักจะตายไป...." หรงหรงยกสัตว์เลี้ยงตัวน้อยเข้ามาสวมกอด อย่างรักใคร่เอ็นดู "จะรังเกียจได้อย่างไร ในเมื่อหรงเอ๋อร์ชอบ ข้าก็ต้องชอบมันเช่นกัน.." โม่เฉินเผยรอยยิ้มอย่างอ่อนโยนขึ้น แต่ภายในใจกลับไม่เป็นเช่นนั้น "ถ้าอย่างงั้น...เรามาช่วยตั้งชื่อให้เจ้าตัวน้อยกันดีกว่า.." "ได้สิ.." "เจ้าตัวน้อยนี้เป็นห

เมื่อเกวียนจอดเทียบท่า หรงหรงรีบเดินมุ่งหน้าไปร้านขายยาเจ้าประจำ หลังจากจัดการธุระทุกอย่างเสร็จสิ้น สตรีร่างบางแวะซื้อข้าวของเครื่องใช้จำนวนหนึ่ง จากนั้นจึงเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนหลังใหม่อย่างอารมณ์ดี หลังจากเดินทางไปถึงจุดหมาย ต้นไม้ใบหญ้าที่เคยรกร้าง ถูกกำจัดรื้อถอนออกไปจนหมดเกลี้ยง พื้นที่ที่เคยว่างเปล่า กลับมีเรือนไม้ไผ่หลังใหม่เข้ามาแทนที่ บริเวณรั้วถูดปิดกั้นให้เป็นกำแพงป้องกันจากคนนอก ส่วนภายในเรือนที่เคยมีพื้นที่ว่างเปล่า ถูกแทนที่ไปด้วยพืชพรรณจนเขียวชอุ่ม มุมปากหญิงสาวยกขึ้น รู้สึกพอใจกับผลงานตรงหน้าเป็นที่สุด.... "น้องชายทั้งสามของข้า ไม่ทำให้ข้าต้องผิดหวังจริงๆ..." ครั้นเห็นเงาตะคุ่มกำลังยื่นอยู่บริเวณหน้าประตูทางเข้า เด็กหนุ่มคนหนึ่งจึงรีบเดินออกไปตรวจสอบ เมื่อพบใบหน้าของผู้มาเยือนปรากฏขึ้น เขารีบวิ่งแจ้นออกไปช่วยถือของอย่างกระตือรือร้น "พ....พี่หญิง ในที่สุดท่านก็มาได้สักที...ข้าคิดถึงท่านจะแย่..." "เจ้า...เจ้าคือ.......? หรงหรงตกตะลึงในรูปลักษณ์ใหม่ของเด็กน้อยตรงหน้า สายตาเหลือบไปซ้ายทีขวาที หรือว่านางจะมาผิดหลัง...? เด็กน้อยตรงหน้า อายุน่าจะราวๆ 10 หนาว

"ท่านยาย....ข้าเป็นหมอ จะตรวจอีกกี่รอบท่านยายก็แข็งแรงดีไม่มีโรคภัยแทรกซ้อน อย่าทำให้ข้าต้องเสียเวลาอีกเลย ข้ายังมีธุระอื่นอีก...." หรงหรงอธิบายสาเหตุให้แม่เฒ่าคนนี้ฟังเช่นเดิม "แต่ข้ายังรู้สึกหน้ามืดจริงๆนะ ช่วยตรวจดูอาการให้ข้าอีกทีได้หรือไม่ท่านหมอ....? "ต่อให้ตรวจท่านอีกกี่สิบครั้ง ข้าก็วินัยฉัยอาการเหมือนเดิม เพียงแค่ดื่มน้ำอุ่นให้มากๆ อาการเหล่านี้ก็จะหายขาด..." หรงหรงยังคงอธิบายสาเหตุ แต่แม่เฒ่าคนนี้ยังคงจับมือหรงหรงไม่ยอมปล่อย "พี่หญิงจะไปพูดดีกับนางให้เสียเวลาอีกทำไม ไสหัวไปให้พ้น พี่สาวข้าใช่คนที่เจ้าจะมาแตะต้องง่ายๆได้งั้นหรือ นางเป็นถึงลูกศิษย์เพียงคนเดียวของท่านเซียนโอสถ อย่าได้คิดจะมาล่วงเกินพี่สาวข้า..." เจ้าสามเอ่ยน้ำเสียงดังกังวาล ชาวบ้านทุกคนในละแวกนั้นต่างได้ยินชัดเจน "เจ้าสามอย่าเสียมารยาท...นางก็แค่ชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง" พอได้ยินว่าเป็นลูกศิษย์ของเทพเซียน ชาวบ้านหลาย