All Chapters of ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว: Chapter 51 - Chapter 60

"ฮูหยิน...นางคงจะมาซวยไปเพราะท่าน ช่างเถอะ....ในเมื่อข้ารับเงินท่านมาแล้ว ข้าก็ต้องช่วยฮูหยินใหญ่ให้ถึงที่สุด...ในเมื่อนางถึงมือข้าแล้ว ขอท่านโปรดวางใจเถิด..." หรงหรงเอ่ยปากอย่างมั่นใจ แต่แฝงไปด้วยคำตำหนิบุรุษตรงหน้า คำพูดหมอหญิงดูมุ่งมั่น หนานลู่รู้สึกเลื่อมใสหมอหญิงคนนี้จากใจจริง ถึงตอนแรกเขาดูจะแคลนนาง แต่พอได้เห็นว่านางมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ จึงทำให้เขามองหมอหญิงคนนี้ขึ้นใหม่ทันที 1,000ตำลึงทองของเขา ถือว่าคุ้มค่ากับราคาที่จ่ายไป สิ่งเดียวที่คิดได้ในตอนนี้ หมอหญิงคนนี้เขาจะต้องผูกมิตรกับนางเอาไว้ ห้ามไปล่วงเกินนางโดยเด็ดขาด.... ช่วงเวลาที่รอเทียบยา หนานลู่ไม่ยอมให้เวลาต้องเสียเปล่าไปโดยไร้ประโยชน์... "ท่านหมอ...ขอถามได้หรือไม่ ปีนี้ท่านอายุเท่าไหร่หรือ.....? น้ำเสียงหนานลู่เอ่ยอย่างมีเลศนัย "ปีนี้ข้าอายุ15แล้ว ท่านถามทำไมรึ....? "อายุเพียง 15 แต่กลับเรียนรู้วิชาแพทย์ได้ล้ำเลิศหาผู้ใดเ

หรงหรงหยิบห่อกระดาษที่ซื้อไว้ขึ้นมา ในนั้นมีทั้งเนื้อแห้ง ปลาแห้ง และขนมอีกสองอย่าง พอสำหรับสองคนในฤดูเหมันต์ที่กำลังจะมาถึง "สิ่งนี้ถือว่าเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆจากข้า...ท่านลุงโปรดรับไว้ด้วย.." หรงหรงยื่นห่อผ้าส่งให้ลุงจาง "ขอบใจมาก ดูสิซื้อของให้ลุงอีกแล้ว..." ลุงจางเอ่ยอย่างซาบซึ้ง "พอกลับถึงเรือน ท่านลุงค่อยไปเปิดดูด้วยกันกับท่านป้านะเจ้าคะ..." หรงหรงกล่าวออกไป "ได้ๆๆ เจ้าช่างเป็นเด็กดีมีน้ำใจยิ่งนัก ช่างเป็นวาสนาของนางเมิงโดยแท้..." สายตาลุงจางยังคงจับจ้องมองถนนหนทางข้างหน้า ในขณะที่กำลังขับเกวียนอยู่ ยามห้าย(21.00-23.00).... เกวียนถูกขับเคลื่อนมาจอดเทียบที่หน้าเรือนจนสนิท เมื่อหญิงชราเหลือบไปเห็นแสงตะเกียงริบหรี่อยู่หน้าประตูเรือน จึงคาดเดาว่าบุตรสาวคงกลับมาถึงเรือนแล้วเป็นแน่ หญิงชราจึงเดินออกไป ทะยอยขนข้าวของทุกอย่าง

หนึ่งเดือนต่อมา... หลายพื้นที่ถูกปกคลุมไปด้วยกลิ่นไอของเกร็ดน้ำแข็งสีขาว บรรยากาศภายนอก ขาวโพลนไปหมดทุกหนแห่ง หนาวเหน็บจนสุดขั้วหัวใจ หลังจากทาสีเรือนหลักเสร็จ ช่างไม้ฉู่กับผู้ช่วยก็เร่งมือสร้างโรงหลอมยาใหม่ ตามคำขอของหรงหรง จึงทำให้หรงหรงมีงานอดิเรกให้ทำแก้เบื่อ ในตลอดช่วงฤดูเหมันต์... โรงหลอมยา หรือจะเรียกสั้นๆว่าห้องทดลองก็ไม่ผิด เพราะในแต่ละวัน หรงหรงมักจะเข้าไปคลุกสร้างสิ่งทดลองใหม่ๆอยู่ที่นั้นเสมอ ตั้งแต่เช้าจรดค่ำจะมีเสียงระเบิดดังขึ้นลงเป็นระยะ ล้มเหลวบ้าง สำเร็จบ้าง วนอยู่เช่นนั้นเป็นประจำ จนหญิงชรากับโม่เฉินเริ่มคุ้นชิน.... เรือนหลักประกอบไปด้วย ห้องนอนใหญ่3ห้องนอน ห้องโถงเอาไว้สำหรับต้อนรับแขก ห้องครัว และห้องตำรา ถัดจากห้องตำรายังมีระเบียงไม้ไผ่ตียื่นออกไป เหมาะสำหรับนั่งจิบน้ำชาในยามบ่าย ส่วนพื้นที่ว่างเปล่า...ถูกทำให้กลายเป็นสวนสมุนไพรทั้งหมด เพราะปลูกติดกับโรงหลอมยา.... เข้าสู่ช่วงฤดูเหมันต์ไม่กี่วันก่อน หรงหรงได้นำอาหารแห้งจำนวนหนึ่ง แบ่งแจกจ่ายให้กับช่างไม้ฉู่และลูกมือทุกคน ถือเป็นการตอบแทนน้ำใจที่พวกเขาทุกคน ยอมทุ่มเทแรงกายเร่งสร้างห้องทดลองใหม่ ให้นางจนแล้วเ

หลังจากหรงหรงตรวจอาการคนป่วยทุกคนจนครบ นางเลือกที่จะจ่ายยาเม็ดปัจจุบันให้แก่ผู้ป่วยออกไป เพราะหลายคนไม่รู้หนังสือ ต่อให้เขียนใบสั่งยา พวกเขาทุกคนก็อ่านไม่เข้าใจ หากบอกว่าให้กินก่อนอาหารหรือหลังอาหาร เช้า กลาง วัน เย็น พวกเขาน่าจะเข้าใจมากกว่า "หากมีใครยังไม่เข้าใจ ให้ไปหาข้าที่หมู่บ้านฝูอยู่ท้ายหมู่บ้าน อากาศหนาวเย็นเช่นนี้ พวกท่านทุกคนรีบกลับเข้าเรือนกันเถิด ข้าเองก็ต้องรีบกลับไปแล้วเช่นกัน.." "ขอบพระคุณท่านหมอเป็นอย่างมาก...อาการข้าเริ่มทุเลาขึ้น หลังจากได้รับการฝังเข็มจากท่านหมอ ท่านเป็นหมอเทวดาที่สวรรค์ประทานมาให้พวกเราโดยแท้..." สายตาชื่นชมที่ชาวบ้านทุกคนมองหมอหญิง ราวกับนางเป็นพระโพธิสัตว์ แต่ละคนในใจรู้สึกซาบซึ้ง เกินจะพรรณนา ต่อให้ไม่พูดออกมา หรงหรงก็รับรู้ได้จากความจริงใจของทุกคน ก่อนจากไปหรงหรงยังแจกเนื้อแห้งให้ชาวบ้านกลุ่มนั้นไปคนละห่อ พร้อมกับยาต้มสมุนไพร เพื่อบำรุงร่างกาย ไม่นานร่างอรชรก็เดินหายไปท่ามกลางพายุหิมะที่ตกลงมายิ่งกว่าฝนห่า

ชาวบ้านหลายคนที่มานั่งรอการรักษา เมื่อเห็นผู้ป่วยคนแรกเดินตัวปลิวออกมาราวกับปาฏิหาริย์ ยิ่งทำให้ชาวบ้านหลายคนรู้สึกประหลาดใจ ทึ่งในความสามารถของหมอเทวดา.... "คนต่อไป..." "ผักหญ้าบางชนิดอาจมีสารพิษตกค้าง ทำให้ริมฝีปากมีสีม่วงคล้ำปรากฏ ถึงปริมาณที่กินเข้าไป พิษอาจจะไม่มาก แต่ถ้ากินเข้าไปทุกวัน พิษจะยิ่งสะสม จึงทำให้ร่างกายได้รับสารพิษตกค้าง..." หรงหรงตรวจจนแน่ใจ จึงได้บอกถึงสาเหตุ "แค้ก....แค้ก...เช่นนั้นควรทำเช่นไรดี....? "ถอดเสื้อออก แล้วนอนหันหลัง ข้าจะฝังเข็มขับพิษออกให้ท่านลุง..." "ถอดอีกแล้วหรือ....? คำพูดโม่เฉินทำให้หมอหญิงหันไปจิ๊ปากใส่เขา "จิ๊...หากขืนยังไม่หยุดรบกวนการตรวจรักษาของข้า ข้าจะเรียกคนมาแบกท่านกลับไปอยู่กับเสี่ยวไป่ที่ห้อง..." เมื่อได้ฟังเสียงตำหนิ โม่เฉินจึงกลืนคำพูดลงคออย่างขุ่นเคือง รีบเบือนหน้าหนี