"อาเฉิน....ดูสิข้าซื้อชุดใหม่มาให้ ลองดูว่าชอบหรือไม่......? หรงหรงพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ สรุปคือ นางไม่ยอมบอกความจริงกับเขา..... "หรือว่าจะเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ....? โม่เฉินยังคงถามย้ำ "โถ้...ไม่ต้องไปสนใจเรื่องอื่นหรอก ท่านเองก็ยังไม่ได้กินข้าวมิใช่หรือ เรารีบกินข้าวกันก่อนเถอะ....? หรงหรงตักข้าวขึ้นมาเคี้ยวกิน นางพลางหลบสายตาโม่เฉินอยู่เป็นครั้งคราว โม่เฉินจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า แต่เมื่อคิดได้ว่านางเหนื่อยจากการเดินทางมาทั้งวัน จึงปล่อยให้นางเติมพลังให้อิ่มท้องไปก่อน บรรยากาศเช่นนี้ ดูอึดอัดขึ้นมาเป็นอย่างมาก หรงหรงรู้สึกได้ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ นางจะบอกเขาออกไปดีหรือไม่ ตอนนี้รสชาติอาหารในปาก แทบจะไม่รู้รสชาติ เพราะนางมันแต่คิดถึงเรื่องอื่น "ช่างเถอะ หากไม่อยากพูด ก็ไม่เป็นไร..." คำพูดเขา ทำให้หรงหรงถึงกับหยุดชะงักทุกการกระทำ ราวกับโดนไฟฟ้าช็อต "รอข้าอาบน้ำเสร็จก่อน ประเดี๋ยวข้าจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง แต่ตอนนี้ต้องรีบกินข้าวกินยา...." กล่าวจบหรงหรงก็ตักกับข้าวใส่จานให้โม่เฉิน "ได้..." โม่เฉินเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาจึงเปลี่ยนสีหน้าราวกับคนละคน นางแทบอย
Baca selengkapnya
Masuk
