บททั้งหมดของ บ่วงรักสัมพันธ์ร้าย (25+): บทที่ 101 - บทที่ 110

เสียงแหลมบอกอย่างแค้นเคืองเมื่ออดีตผู้ชายที่นางคั่วมาเรียกร้องสิทธิ์ความเป็นพ่อกับลูกสาวของนาง ลูกสาวที่นางพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ไลลามีทุกอย่างเหมือนคนอื่น พริ้งพราวเป็นเพียงคุณหนูตกอับบ้านล้มละลายเลยคิดจะจับอัครพลเพื่อชุบตัวเองให้กลับมามีหน้ามีตาทางสังคมอีกครั้งกองทัพที่แอบฟังอยู่ได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้นที่ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาทำลายครอบครัวของเขาไม่พอยังเอาลูกสาวมาหลอกพ่อของเขาอีก ความแค้นที่มีในอกมันเพิ่มพูนมากขึ้น แต่ไม่รู้ทำไมใจเขาไม่กล้าไปบอกความจริงข้อนี้กับบิดา เหมือนใจของตัวเองกำลังกลัวเสียบางอย่างไป“งั้นมึงพอเถอะทัพ อย่าทำอะไรไลลาอีกเลย เห็นแก่ไอก็ได้นะ ไอก็รักไลลาเหมือนกัน กูไม่อยากให้มึงทำผิดไปมากกว่านี้ อย่าทำอะไรน้องอีกเลย ความแค้นไม่ต้องคิดแล้วได้ไหม กูว่ามึงทำเกินไป ไลลาแค่เป็นเหยื่อของแม่ตัวเองเท่านั้น อีกอย่างตอนนี้คุณหญิงพริ้งพราวก็ตายไปแล้ว ให้มันจบตรงนี้ได้ไหมวะ”วิคเตอร์พยายามเกลี้ยกล่อมเพื่อนเพราะไม่อยากให้กองทัพเอาความแค้นทั้งหมดไปลงกับไลลาอีก เขาสงสารไลลาจับใจ ดวงตาที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวดวิคเตอร์เห็นมันดี มันรุนแรงกว่าตอนที่เขาเกือบเสียไอลดาไปเสียอีก

ไอลดาหันไปมองที่ตรวจครรภ์โดยทั้งสามอันขึ้นสองขีดหมดเลยจนไอลดาดึงร่างเพื่อนเข้ามากอดปลอบอย่างเป็นกำลังใจ “ไม่เป็นไรนะไลลา...” “อย่าบอกพี่ชายเธอนะ” “แต่...”คราแรกไอลดาจะบอกไปว่าเด็กต้องมีพ่อ แต่ก็เปลี่ยนความคิดเพราะบางครั้งถ้าพ่อของเด็กไม่ดีมากพอก็ไม่ควรเป็นพ่อของใครด้วยซ้ำ สิ่งที่กองทัพทำกับไลลามันเกินกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรับไหว เธอเคยผ่านจุดนั้นมาก่อนแล้ว ที่โดนคนที่รักดูถูกดูแคลน แต่เพราะเธอได้เห็นถึงความรักของวิคเตอร์เธอเลยเลือกจะทิ้งทิฐิและความโกรธของตัวเองไป แต่ในเคสของไลลามันต่างกัน เพราะพวกเขาสองคนมาเจอกันเพราะความแค้น จุดเริ่มต้นที่ไม่ได้สวยงาม อย่าคาดหวังถึงจุดจบเลย“ฉันไม่อยากให้เขารู้ ฉันพอแล้วไอ...ฉันไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว อยากจะจบทุกอย่าง” ไลลาบอกอย่างเหนื่อยอ่อน เธอเหนื่อยที่จะสู้กับกองทัพแล้ว“เธอโอเคใช่ไหม” ไอลดามองหน้าเพื่อน เพราะรู้ว่าที่ผ่านมาไลลาต้องเจอกับอะไรบ้าง มันยากลำบากเกินกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะแบกรับทุกอย่างไหว“โอเคสิ ลูกคนเดียวฉันเลี้ยงได้สบายมาก บางทีฉันอาจจะอยู่อเมริกายาวๆ เลยก็ได้นะ” ไลลาหันมายิ้มแห้งๆ ให้กับไอลดา แ

“ไลลา” เสียงทุ้มเรียกชื่อของไลลาด้วยเสียงแหบแห้งจนไลลาต้องเอื้อมไปหยิบน้ำขึ้นมาให้เพื่อนชายได้ดื่มก่อน“เป็นยังไงบ้าง” แค่ได้เห็นสภาพของเควินเธอก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที กองทัพทำกับเควินเกินไปแล้ว ทำไมเขาต้องรุนแรงขนาดนี้ ถ้าเควินต้องตายเพราะฝีมือของเขาเธอจะไม่ให้อภัยกองทัพไปตลอดชีวิตเลย“ไลลาร้องไห้เหรอ” เควินเงยหน้ามองไลลาที่กำลังมีน้ำตาซึมจากเบ้าตาจนเขาอดห่วงไม่ได้“อึก...ฉันสงสารนาย ที่นายต้องเป็นอย่างนี้ก็เพราะฉัน” ไลลาเดินไปจับมือหนาของเควินเอาไว้เพราะอยากให้เพื่อนรับรู้ว่าเธอรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุทุกอย่าง“อย่าโทษตัวเองเลย ฉันไม่เป็นอะไรนะ เธอไม่ต้องห่วง” เควินหันมาส่งยิ้มจางๆ ให้กับไลลาแล้วเอามืออีกข้างของตัวเองกุมมือของไลลาเอาไว้เพื่อให้หญิงสาวคลายกังวล“เควิน...อึก...ไว้นายหายเรากลับอเมริกากันนะ เรากลับไปอยู่ที่นั่นกัน” ไลลามองหน้าเพื่อนแล้วปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา จนไอลดาที่ยืนมองอยู่รับรู้ถึงความเจ็บปวดของไลลาได้เป็นอย่างดี ไลลาเหมือนแก้วที่เสี่ยงจะแตกเข้าไปทุกที เธอบอบบางเกินกว่าที่ใครรับรู้และยิ่งพี่ชายของเธออย่างกองทัพกลับมาซ้ำบาดแผลเดิม แก้วใบนี้ก็ยิ่งมีรอยร้าวมากขึ้น“อืม.

(ครับๆ ไอระวังตัวด้วยนะ พี่จะไปช่วยเดี๋ยวนี้เลย ไลลาไม่ต้องตัดสายทิ้งนะครับ เปิดไว้อย่างนี้ปิดสปีกเกอร์โฟนด้วย)“ค่ะ”(เดี๋ยวพี่ไปช่วยครับ ดูแลตัวเองด้วยนะ พี่รักและห่วงไอมากที่สุดเลยนะ) ถ้อยคำบอกรักของวิคเตอร์กับไอลดามันทำให้ไลลาอดอิจฉาไม่ได้ แต่มันไม่ใช่ความริษยาใดๆ ทั้งนั้น มันเป็นเพียงความอิจฉาที่ว่าเธอไม่เคยได้รับมันจากใครบางคน คนที่เธอไม่ควรคิดหรือฝันด้วยซ้ำ“ไลลา...เธอโอเคไหม”“อืม...แอบกลัวเหมือนกันนะ”“พี่วิคจะต้องมาช่วยเราไลลา เราสองคนจะปลอดภัย” แม้จะกลัวเหมือนกันทว่าเธอไม่อยากให้ไลลาซึ่งกำลังท้องอยู่เป็นกังวลมากเกินไป“อืม...” ไลลานั่งบีบมือของตัวเองอย่างเป็นกังวลพร้อมกับเลื่อนมืออีกข้างมากุมที่หน้าท้องเอาไว้แต่ยังไม่ทันที่สองสาวจะสามารถขับรถหนีคนร้ายได้พวกมันก็อาศัยจังหวะขับปาดจนไอลดาจำเป็นต้องเบรกกะทันหันเอี๊ยด!!เสียงล้อรถบดเบียดกับถนนอย่างรุนแรงจนสองสาวเกือบหน้าชนกับคอนโซลรถแต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไรต่อกระจกรถก็ถูกฟาดอย่างแรงจนไอลดาและไลลาสะดุ้งอย่างตกใจตุ้บ!! ตุ้บ!! ตุ้บ!!“ลงมา!!”“ไอ...” ไลลาเรียกชื่อเพื่อนเมื่อเห็นชายฉกรรจ์สามสี่คนกรูเข้ามาที่รถของไอลดาและร้องให้

“ฉันไม่รู้เรื่อง ฉันไม่เข้าใจ” ไลลาตอบตามความจริงเพราะไม่เข้าใจว่าตัวเองไปทำอะไรอันนา มีแต่อันนาด้วยซ้ำที่เข้ามาทำลายชีวิตของเธอก่อน “ไม่รู้อย่างนั้นเหรอ แกเอาเรื่องที่ฉันตบแกไปฟ้องทัพจนเขาเกือบมาฆ่าฉันตาย มันเพราะแก อีไลลา!!” อันนาบอกด้วยน้ำเสียงเหลืออดเพราะตอนนั้นอีกนิดเดียวเธอเกือบขาดอากาศหายใจตาย แววตาของกองทัพที่มองมามันเต็มไปด้วยความเกลียดชัง และต้นเหตุทั้งหมดมันมาจากไลลา ผู้หญิงตรงหน้าของเธอ “ฉันไม่เคยทำแบบนี้ พี่อันนาปล่อยนะ!” ไลลาไม่เคยรู้มาก่อนว่ากองทัพไปจัดการอันนา แต่วันที่เธอโดนตบเธอไม่ได้บอกเขาเลยด้วยซ้ำว่าใครทำ แล้วเธอจะผิดได้ยังไง “รู้ไหมชีวิตของฉันตอนนี้เป็นยังไง ฉันแทบไม่เหลืออะไรเพราะผู้หญิงตอแหลอย่างแกยังไงล่ะไลลา” “ฉันไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลยนะ” “เพราะแก...ถ้าไม่มีแกทัพก็ต้องสนใจฉัน...” “พี่ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน คนอย่างพี่ทัพเขาไม่เอาทั้งพี่ทั้งฉันหรอกนะ” ไลลาตอบตามความจริง “ไม่จริง เพราะมีแกยังไงล่ะอีไลลา ตั้งแต่แกยังเด็กหรือกระทั่งโตมาทัพไม่เคยสนใจใครเลยนอกจ