All Chapters of บ่วงรักสัมพันธ์ร้าย (25+): Chapter 81 - Chapter 90

บทที่ 16ถ่ายแบบชุดว่ายน้ำ สองวันต่อมาหลังจากที่เธอเจอกองทัพวันนั้นก็ไม่เจอเขาอีกเลย บิดาบอกว่าช่วงนี้ที่คลับเปลี่ยนระบบใหม่ทำให้ชายหนุ่มไม่ได้กลับบ้าน ซึ่งไลลาก็ค่อยหายใจโล่งขึ้นเพราะจะได้ไม่ต้องปะทะคารมกับเขาอีก “จะไปไหนไลลา...” “หนูลืมบอกคุณพ่อค่ะว่าวันนี้หนูมีงานถ่ายแบบ พอดีเพื่อนของเควินเขาต้องการคนพอดี เลยมาขอร้องให้หนูไปช่วยค่ะ” “แล้วต้องไปนอนค้างอ้างแรมไหม” อัครพลบอกอย่างเป็นห่วงลูกสาวอีกทั้งยังไม่อยากให้ไปนอนค้างอ้างแรมที่อื่นด้วย “ค่ะ กว่างานจะเสร็จน่าจะเย็น เลยคิดว่าค้างที่โรงแรมดีกว่าค่ะ คุณพ่อไม่ต้องห่วงนะคะ เควินบอกจะดูแลหนูให้ดีที่สุด” เสียงหวานสดใสของไลลาทำให้นายอัครพลสบายใจขึ้นเพราะเชื่อว่าไลลาจะสามารถดูแลตัวเองได้ ไหนจะแฟนหนุ่มไปด้วยเขาก็ค่อยโล่งไปเปลาะหนึ่ง “ก็ได้ลูก...ยังไงดูแลตัวเองด้วยนะ” มือเหี่ยวย่นลูบที่หัวของไลลาอย่างแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู เด็กสาวเอาแต่ใจวันนั้นไม่มีอีกแล้ว มีแต่คนเข้มแข็งคนหนึ่งที่เขาเริ่มหมดห่วง ไลลาเดินออกจากบ้านโดยมีร่างสูงของเควินมารอรับ ชายหนุ่มเดินไปเปิด

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ ถ้าคุณไลลาต้องการอะไรรีบบอกเลยนะคะ เดี๋ยวจอยจะหามาให้” เสียงใสของทีมงานเอ่ยบอกซึ่งไลลาได้แต่ยิ้มรับเพราะไม่ได้ต้องการอะไรเป็นพิเศษ แค่ค่าถ่ายโฆษณาในครั้งนี้มันก็มากโขแล้ว เธอเลยไม่ได้ต้องการอะไรอีก “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไลลาไม่ได้อยากได้อะไร คุณจอยไปทำอย่างอื่นเถอะค่ะ เดี๋ยวไลลานั่งรอที่ห้องคนเดียวได้” เพราะไม่อยากรบกวนใครมากเกินไป อีกทั้งเธอไม่ได้เป็นนางแบบดังอะไร เพียงแค่นางแบบโนเนมที่อยากหาเงินไว้ใช้เรียนเท่านั้น “ถ้าอย่างนั้นไว้ถึงเวลาถ่ายแบบจอยมาเรียกนะคะ เครื่องดื่มอยู่ในตู้เย็นคุณไลลาสามารถดื่มได้เลยค่ะ” “ค่ะ” ไลลาเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาทั้งๆ ที่อยู่ในชุดคลุม เนื่องจากยังไม่ได้เปลี่ยนชุดว่ายน้ำเพราะต้องรอถ่ายกับนายแบบที่กำลังเดินทางมาอยู่ ระหว่างที่หญิงสาวกำลังนั่งกดโทรศัพท์มือถืออยู่นั้นประตูห้องก็ถูกเปิดจนเกิดเสียง หญิงสาวคิดว่าเควินมาแล้ว แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองทำเอาเธอถึงกับตกตะลึงเพราะไม่คิดว่าเขาจะมาหาเธอที่นี่ “พี่ทัพ...” “ใช่พี่เอง...ทำหน้าเหมือนเห็นผี ตกใจมากเหรอที่เจอพี่ที่นี

“เดี๋ยวให้ไปทำ โอเคไหม...” ดวงตาคมเงยมองคนตัวเล็กที่กำลังหลับตาพริ้ม “ไม่ทำรอย...ขอร้อง...” ถ้าวันนี้เธอไม่รอดเงื้อมมือของกองทัพอย่างน้อยเขาก็ไม่ควรทำรอยบนเนื้อตัวของเธอเพื่อไม่ให้คนอื่นเห็น “ได้สิ แต่ไว้หลังจากจบงานพี่จะทำทั้งตัวเลย ไลลาจะได้ไม่ต้องรับงานอะไรแบบนี้อีก” กองทัพพูดเสียงเบาแต่มันแฝงไปด้วยคำสั่ง “อื้อ...” ปากอุ่นร้อนของกองทัพลากไล้ไปที่ไหล่เปล่าเปลือยจากนั้นก็เลื่อนมาที่ร่องหน้าอกของไลลาก่อนแลบปลายลิ้นออกมาชิมความหวานจากกายสาวจนเธอสะดุ้งเฮือก “หวานแบบนี้ไม่น่าปล่อยให้ออกจากบ้านเลยว่าไหม” มุมปากของกองทัพยกขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างบางของไลลาอ่อนระทวยกับสัมผัสของเขามากแค่ไหน “อะ...ออกไปนะ...พะ...พี่ทัพ” เสียงหวานร้องบอกเพราะกลัวว่าถ้ามีใครเข้ามาจะเป็นเรื่องใหญ่ “ดะ...เดี๋ยวคนอื่นรู้” “รู้ก็ช่างหัวแม่งดิ...ยิ่งไอ้เควินสุดที่รักของเธอรู้พี่ยิ่งพอใจ” กองทัพผละออกจากร่างบอบบางของไลลา จากนั้นเขาก็ทำการปลดเสื้อผ้าของตัวเองออก เผยให้เห็นความยิ่งใหญ่ที่กำลังผงาดชูชันพร้อมรบเต็มที่ ไลลาที่เหลือบมองถึงกับเบ

บทที่ 17ยั่วให้คลั่งตายไปเลย “พี่มันคนทุเรศ!” “ถ้าไม่อยากให้พี่ทำแบบนี้อย่ามาท้าทายแล้วเสือกรับงานแบบนี้อีก!” ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเป็นเจ้าของสินค้าตัวนี้เขาคงไม่รู้ว่าไลลารับงานถ่ายภาพแบบนี้ “แล้วยังไง นี่มันตัวของฉัน ฉันจะทำอะไรก็ได้พี่จะทำไม” “ไลลา!” “สิ่งที่ฉันทำมันไม่ผิด และฉันไม่ได้ทำร้ายใคร ทำไมฉันถึงทำงานแบบนี้ไม่ได้” ไลลาตอบกลับ “อีกอย่างถ้าฉันไม่ได้มีดีจริงพี่จะมาเอาฉันซ้ำทำไม ไปเอาผู้หญิงคนอื่นนู่นไป!” ไลลาชี้นิ้วเหมือนเป็นการไล่คนตัวโตไปในตัว “คิดว่าตัวเองสำคัญมากเหรอไลลา พี่จะเอากับใครก็ได้ แต่มันเงี่ย...พอดี เห็นเธอง่ายพี่เลยเอาแก้ขัดเท่านั้นแหละ” “เหอะ...แต่สำหรับฉันต่อให้เงี่ย...มากแค่ไหนตัวเลือกสุดท้ายที่ฉันอยากจะเอาด้วยก็คือพี่นะ” “แต่เมื่อกี้ก็ร้องเสียงหลงเลยไม่ใช่ไง” กองทัพจ้องมองใบหน้าหวานอย่างไม่พอใจที่เธอโต้ตอบกลับมาแบบนี้ “แค่สัญชาตญาณของร่างกายเท่านั้นแหละ ขอบคุณที่ช่วยปลดปล่อยให้ไลลา ไว้คราวหลังไม่รบกวนดีกว่า อยากลองเอากับคนอื่นบ้าง อยากรู้ว่ารสชาติจะดีกว่

กองทัพสบถออกมากับตัวเองอย่างหงุดหงิดใจ เขาไม่สามารถเข้าไปแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของไลลาได้เพราะไม่ต้องการให้คนอื่นรับรู้ความสัมพันธ์ แต่ตอนนี้ในอกของเขามันรุ่มร้อนไปหมดจนอยากจะป่าวประกาศออกไปให้รู้แล้วรู้รอดว่าสถานะของเขากับไลลาคืออะไร “โธ่เว้ย!!” ไลลาเดินทางมาถึงที่พักด้วยอาการเหนื่อยล้า จริงๆ เธอจะกลับบ้านตอนนี้เลยก็ได้ แต่ด้วยระยะทางบวกกับความเหนื่อยเธอกับเควินเลยคิดว่าการนอนค้างที่โรงแรมมันเป็นอะไรที่ดีที่สุดแล้ว นอนเอาแรงแล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับก็ได้ “ไลลาเธอไหวใช่ไหม” เมื่อเห็นสีหน้าเหนื่อยของเพื่อนทำให้เควินอดห่วงไม่ได้ ช่วงระยะหลังๆ เขาเห็นท่าทีอ่อนเพลียของไลลาอย่างชัดเจนทั้งๆ ที่หล่อนเป็นคนค่อนข้างแข็งแรง งานหนักกว่านี้ก็สู้ไหว แต่ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาไลลาดูเหนื่อยง่าย “ไม่รู้สิ ช่วงนี้เหนื่อยๆ ยังไงไม่รู้ สงสัยจะพักผ่อนน้อยมั้ง” “อะไรที่มันเครียดก็ลดๆ ลงหน่อยก็ดีนะ ปล่อยวางบ้างอย่าคิดอะไรเยอะ อีกไม่กี่อาทิตย์เราจะกลับอเมริกากันแล้ว” เมื่อเควินบอกแบบนั้นไลลาก็อดใจหายไม่ได้ที่จะต้องกลับไปเรียนอีกครั้ง ถ้าถามว่าชอบที่ไหนมา