All Chapters of Owned by the Billionaire I hated: Chapter 21 - Chapter 30

Tahimik ang opisina sa hatinggabi. Ang lamig ng hangin mula sa aircon ay halos hindi ko maramdaman. Parang ang init sa dibdib ko ang tanging nagpaparamdam na buhay pa ako. Hindi ko alam kung bakit napadpad ako dito nang ganitong oras. Ang plano ko ay simpleng matapos ang paperwork at umuwi. Pero may tinatawag na hindi ko maipaliwanag—isang pakiramdam na may malaki, may mabigat na nangyayari. Habang naglalakad ako sa hallway, may narinig akong mga boses. Malumanay, parang may halong pagtatapat at emosyon. Dahan-dahan akong lumapit sa opisina ng executive conference room. Mula sa labas, ramdam ko ang tibok ng puso ko. Hindi ko dapat marinig ang mga ito. Hindi ko dapat pakialaman. Pero hindi ko mapigilan ang curiosity ko. Nakasilip ako sa maliit na puwang sa pinto. At doon ko siya nakita. Si Lucas. Hindi siya nag-iisa. Katabi niya ang isa sa kanyang trusted executives. Ang mukha ni Lucas ay ibang-iba. Malalim, seryoso, at may halong lungkot. Wala ang smirk na palaging nagpapainit s

May mga araw na hindi mo kailangan ng sigawan para masaktan. Minsan, sapat na ang mga bulong at Tahimik para mapag-isipan kong ito'y tama. Ramdam ko iyon sa mismong sandaling pumasok ako sa lobby ng Vale Holdings. Walang malinaw na nangyari. Walang diretsong pambabastos. Walang lantad na pang-aapi. Pero may mali. Ramdam ko sa hangin. Sa mga matang biglang umiwas. Sa mga usapang biglang huminto nang dumaan ako. At doon ako kinabahan. Sanay na ako sa malamig na titig. Sanay na ako sa paghusga. Pero iba ang ganitong pakiramdam—parang may unti-unting gumuguhong bagay sa likod ko, at hindi ko alam kung ano.Parang ayoko na masanay sa ganitong sitwasyon. “Good morning,” bati ko kay Mia sa HR desk. Ngumiti siya, pero pilit. “Good… morning.” Hindi niya ako tiningnan nang diretso. That was the first sign. Pagdating ko sa floor namin, mas lalo kong naramdaman. May mga empleyadong biglang nagkibit-balikat. May mga nagkunwaring abala sa phone. May isa pang tumingin sa akin—mula

Hindi ko alam kung ilang beses kong pinikit ang mga mata habang nakaupo sa harap ng malaking salamin sa bedroom ko. Limang taon ng galit, limang taon ng pangungulila sa katarungan, limang taon ng pagtatago sa sarili ko. Lahat ng iyon, bigla na lang parang nawala sa isang iglap. Dahil sa isang tao. Lucas Vale. Hindi ko alam kung bakit ko siya pinilit harapin kagabi sa grand business event. Siguro dahil may tinatago akong katanungan sa sarili ko, at alam kong siya lang ang makakasagot. Siguro dahil ang puso ko, kahit galit, ay hindi makalimot sa kanya. Ngunit ngayong gabi, nakatayo na siya sa harap ko, nakangiti sa ganitong paraan na nagpapahirap sa akin. Ang ngiti niya na dati’y pinipilit kong burahin sa memorya, ngayon ay parang apoy na muling nagsindi sa aking dibdib. “Lucas… bakit mo ginawa ito?” bulong ko, hindi sigurado kung sa kanya o sa sarili ko. Tumayo siya ng diretso sa tabi ko, ang distansya namin halos naglalaho. Nakatingin siya sa akin ng diretso, walang hiya, walang

Ang gabi ay tahimik. Ang mansyon ay parang natutulog, pero sa loob ng kwarto, ramdam ko ang bawat pintig ng puso ko. Nakaupo ako sa gilid ng kama, mga kamay ko nakakapit sa mga tuhod, at ang utak ko ay gulo. Limang taon ng galit, limang taon ng takot, limang taon ng paninibugho at alaala—lahat bumabalik sa isang iglap. Natawa ako dahil naisip ko magpadoctor dahil sa nararamdaman ko. I know, I m crazy dahil sa stress siguro. At naroon siya. Lucas. Nakaupo sa kabilang gilid ng kama, nakatingin sa akin ng tapat. Hindi parang boss. Hindi parang bully. Para bang tao lang na naglalakad sa gitna ng sariling emosyon, nahihirapan ding huminga. “Lucas…” mahina kong bulong. Hindi ko alam kung paano sisimulan. “Ano ba talaga ang… ano ba ito?” Tumahimik siya ng ilang sandali. Hinagod niya ang mukha niya sa mga kamay, at nang tumingin siya uli sa akin, ramdam ko ang bigat ng kanyang tingin. “Elena,” sabi niya, mababa at puno ng pagsisisi. “Kailangan ko nang sabihin ito… kailangan mong malama

May mga araw na okay ako, at may mga araw na parang nakikipaglaban ako sa sarili ko at sa mga alaala ng nakaraan. Hindi ko rin maiwasang maasar kay Lucas. Nitong mga nakaraang araw, lagi kaming magkasama, pero napapansin kong parang hindi siya okay kapag nandiyan ako—o baka guni-guni ko lang iyon. Hindi ko alam kung paano nagsimula ang lahat ng ito. Limang taon.. limang taon ng pangungulila, at limang taon ng hindi pagkakaintindihan ay parang biglang bumabalik sa isang iglap. Ang halik niya. Ang ngiti niya. Ang bawat galaw niya na dati ay nagpapahiya sa akin sa harap ng buong mundo—ngayon ay nagpapalakas ng pagkalito sa puso ko. Ngunit ngayon, may bago akong lakas. Hindi dahil sa pagmamahal, kundi dahil alam ko: kailangan kong lumayo. Kailangan kong gumaling sa sarili ko bago ko siya mapatawad o maunawaan. Tumayo ako sa harap ng bintana ng mansion. Malawak ang tanawin ng lungsod sa ibaba, kumikislap sa mga ilaw. Ang hangin sa gabi ay malamig, pero ang dibdib ko ay parang nagla