Tahimik ang silid. Ang liwanag ng hapon ay dumadaloy sa kurtinang puti, tila alaalang dahan-dahang bumabalik. Nakatayo ako sa harap ng salamin, suot ang simpleng damit na matagal ko nang hindi isinusuot. Sa likod ng aking mga mata, may isang araw na paulit-ulit na nagbabalik—ang araw na pinili kong magmahal, kahit may takot; ang araw na pinili kong manatili, kahit maraming dahilan para tumakbo. Malamig ang simoy ng hangin sa umaga ng kasal. Ang simbahan ay puno ng bulaklak—puti, banayad, walang yabang. Hindi iyon engrandeng selebrasyon na inaasahan ng lahat para sa isang bilyonaryo. Walang labis na palamuti, walang paparazzi, walang ingay ng mundo. Tanging mga taong totoo sa amin ang naroon. At siya. Nakatayo siya sa altar, suot ang itim na tuxedo na tila ginawa para sa kanya. Tahimik. Matatag. Ngunit sa ilalim ng malamig na tindig na iyon, alam kong may kaba rin siyang kinikimkim. Nakita ko iyon sa paraan ng kanyang paghinga—kontrolado, ngunit hindi perpekto. Si Adrian Valez—ang
Ler mais
FAZER LOGIN
