All Chapters of Owned by the Billionaire I hated: Chapter 31 - Chapter 40

Hindi ko akalain na darating ang araw na makikita ko si Lucas Vale na hindi palaging kontrolado ang lahat. Ang lalaki na minsang nagbigay ng takot at galit sa buhay ko, ngayon ay may ibang aura. Hindi na siya parang hari ng buong mundo na walang pakialam sa damdamin ng iba. Naglakad ako sa hallway ng mansion, dala ang aking laptop at isang folder ng project updates. Malalim ang iniisip ko habang nagbabantay sa mga kilos niya. Matagal na rin simula nang aming huling labanan sa emosyon—ang confrontation na nagbukas ng mga sugat at katotohanan. Ngayon, may kakaibang katahimikan sa pagitan namin. Hindi ito awkward, hindi rin komportable sa simula, kundi isang katahimikan na may kasamang pag-aasam at paghihintay. Pagpasok ko sa living room, nakita ko siya nakaupo sa sofa, nakatingin sa paputok na screen ng kanyang tablet. May hawak siyang tasa ng kape, at sa unang tingin, mas malambot ang kanyang mga mata. Hindi na iyon ang matalim na titig na palaging nagpaalala sa akin kung sino ang

Hindi ko inakala na ang isang simpleng umaga ay puwede pa ring magparamdam sa akin ng tensyon sa dibdib ko. Limang taon, ilang buwan, ilang linggo ng pakikibaka sa sarili ko, at ngayon, narito pa rin siya, si Lucas Vale, na parang hindi nagbago—malakas, kontrolado, at… nakakaistorbo sa bawat hininga ko. Ngunit iba na ngayon. Iba. Hindi na ako yung babae na umiiyak sa banyo ng dorm, hindi na ako yung madaling maapektuhan sa bawat ngiti niya, hindi na ako yung prisoner ng nakaraan. Ngayon, ako ang may hawak ng sariling buhay. Lumapit ako sa window ng opisina ko at huminga ng malalim, pinipilit i-clear ang utak ko sa lahat ng iniisip tungkol sa kanya. May pila ng reports sa desk ko, mga numero na dapat ay priority, pero sa isip ko, isang tanong lang ang umiikot: Paano ko ipapakita sa kanya na hindi na ako kanyang pag-aari? “Good morning, Ms. Moore,” sabi ng pamilyar na boses sa likod ko. Tumalikod ako at nakita siya—si Lucas, nakaayos na suit, arms crossed, nakangiti pero may hawak

Hindi ko alam kung paano nagsimula ang araw na iyon, pero ramdam ko agad ang bigat ng hangin bago pa man ako tuluyang makalabas ng elevator. Sa loob ng limang buwan ng buhay ko bilang wife-in-contract ni Lucas, natutunan kong maging mapagmatyag—hindi lang sa mga salita niya, kundi sa mga pagitan ng katahimikan, sa mga titig na masyadong matagal, at sa mga sandaling parang may hindi sinasabi ang paligid. Ngunit ngayong umaga, iba. Parang may kulang. Parang may mali. Naglakad ako patungo sa opisina, pilit inaayos ang ekspresyon sa mukha ko habang hinahawakan ang folder ng mga report na kailangang i-present kay Lucas. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na ito’y isa lamang karaniwang araw—isang normal na pagpupulong, isang propesyonal na distansya, isang relasyong malinaw ang hangganan. Ngunit sa bawat hakbang ko, parang may humihila pabalik sa alaala ng mga gabing halos mabura ang linyang iyon. Hindi ito takot. Isa itong kutob. Para bang may presensyang hindi ko makita, isang

Bawat hakbang ko papunta sa opisina ay may kakaibang tibok ng puso. Hindi na ito ang parehong kaba, hindi rin ang parehong takot na naramdaman ko noong una kong harapin si Lucas Vale. Ngayon, may iba na. May pang-unawa. May respeto. At kahit hindi ko pa rin maalis ang mga alaala ng nakaraan, naramdaman ko na parang may kalayaan sa bawat paghinga ko. Lumipas na ang ilang linggo mula nang bumalik ako sa mansion—hindi dahil pinilit siya, kundi dahil pinili ko. Pinili ko para sa sarili ko, para sa kumpanyang minamahal ko, at marahil… para rin sa sarili kong puso. Ngunit hindi pa rin biro ang pagiging magkatulungan namin. Lucas at ako ay parehong tao na sanay maging independent, parehong tao na may pride at stubbornness. Kaya sa araw na iyon, ramdam ko agad na kailangan naming linawin ang dynamics namin sa trabaho. Pumasok ako sa conference room, dala ang laptop at mga folders. Nakita ko na nakaupo na siya sa head of the table, ang posture niya relaxed pero may aura pa rin ng comma

Hindi ko na alam kung ilang ulit kong iniisip ang mga pangyayari ng mga nakaraang linggo. Ilang beses kong sinubukang maging malayo sa kanya, subalit sa bawat sandali, sa bawat desisyon ko, palaging bumabalik sa isip ko ang imahe ni Lucas Vale. Hindi dahil sa takot. Hindi dahil sa obligasyon. Kundi dahil sa isang bagay na hindi ko kayang talikuran—ang katotohanan na mahal ko rin siya, sa kabila ng lahat. Naglakad ako papasok sa Mansion Vale, ramdam ko ang bawat yapak ko sa sahig. Tahimik ang paligid, tanging tunog ng hangin at malambot na music mula sa sala ang naglalakbay sa espasyo. Halos limang buwan na rin akong naglayo. Limang buwan ng pagtakas, limang buwan ng pagtitiis. Ngunit ngayon, nararamdaman ko—handa na akong harapin ang lahat. Sa sala, naroon siya. Nakaupo sa malaking leather armchair, nakatingin sa malaking bintana ng mansion. Ang liwanag ng hapon ay bumabagsak sa mukha niya, at sa liwanag na iyon, nakita ko ang pagbabago. Hindi na siya ang lalaking puno ng galit