All Chapters of Owned by the Billionaire I hated: Chapter 41 - Chapter 50

Hindi ko inaasahan na ang araw na ito ay magiging isa sa pinakamahirap naming haharapin sa loob ng mahabang panahon. Umaga pa lang, ramdam ko na ang bigat sa dibdib ko. Hindi dahil sa trabaho o kakulangan sa tulog. Ito ay dahil sa isang bagay na kahit ilang beses naming pinag-usapan ni Lucas, parang hindi pa rin maayos—ang tiwala. Lumipas na ang ilang buwan mula nang opisyal kaming magsimulang magbukas ng damdamin. Hindi na kami naka-arte, hindi na kami nagtatago, at hindi na niya ako tinatakot sa maliit na gestures. Ngunit alam kong ang sugat ng nakaraan ay hindi basta-basta mawawala. Habang naglalakad ako papunta sa opisina, napansin kong may kakaibang tensyon sa hangin. Hindi ko alam kung sa akin lang ito nararamdaman, o sa mismong paligid. Pagpasok ko sa pantry para kumuha ng kape, naroon na siya—Lucas Vale. Hindi siya nakatingin sa akin sa unang saglit. Nakayuko sa kanyang tablet, tila abala sa trabaho. Ngunit ramdam ko ang bigat ng tingin niya sa akin. “Elena,” tawag niya,

Hindi ko akalain na darating ang araw na ganito. Nakaupo ako sa opisina, nakaharap sa malaking bintana ng Vale Holdings, hawak ang report na ipinapasa ko sa board, at ramdam ang bigat ng responsibilidad — pero sa paraang hindi nakakatakot. Sa halip, ramdam ko ang kapangyarihan. Hindi yung uri ng kapangyarihan na sinasamantala mo para kontrolin ang iba. Ito yung kapangyarihan na nagmumula sa sariling kakayahan, sa tiyaga, at sa determinasyon. Limang taon na ang nakalipas mula nung huli ko siyang nakita sa lecture hall ng college. Limang taon na mula nung araw na pinahiya niya ako, at kung tutuusin, limang taon rin ng pagpupunyagi ko para muling buuin ang sarili ko. Ngayon, nakatayo ako sa opisina, at ang mga mata ng board members ay nakatutok sa akin, nakikinig sa bawat salita ko habang ipinapaliwanag ko ang bagong proyekto. “Ms. Moore,” sabi ng isa sa kanila, “your presentation is very comprehensive. I can see the research and effort behind this.” Napangiti ako, at ramdam ko ang in

Hindi ko alam kung bakit ako narito sa harap ng maraming tao. Ang lugar ay isang malawak na conference hall sa sentro ng lungsod. Ang mga ilaw ay maliwanag, at bawat mesa ay puno ng mga CEO, investors, at media representatives. Para bang ang bawat mata ay nakatingin sa akin at sa lalaking nasa tabi ko. Lucas Vale. Hindi na siya yung lalaking minsang kinatatakutan ko. Hindi na siya yung taong may smirk at galit sa bawat titig. Ngunit kahit ganoon, ramdam ko pa rin ang bigat ng presensya niya. Parang may gravity siya na hindi mo kayang labanan. “Ms. Moore,” bulong niya sa akin bago kami umakyat sa stage, “handa ka na ba?” Huminga ako nang malalim. “Handa,” sagot ko, kahit sa loob ko ay may kaba pa rin. Hindi ito simpleng meeting. Ito ay isang pagkakataon—ang pagkakataon para malaman ng lahat ang totoo. Ang mga taong nakaupo sa harap namin ay hindi ordinaryo. Ang ilan ay dati nang naging kaaway namin sa negosyo, ang iba naman ay kasamahan. Ngunit ang lahat ay may iniisip na haka-ha

Sa loob ng mansion, ang mga ilaw ay dim, tila ayaw makialam sa mga iniisip kong nag-uunahan. Ang sahig na marmol ay malamig sa talampakan ko, kaya hinigpitan ko ang yakap sa sarili. Sa bawat paghinga, sinisikap kong bitawan ang bigat na matagal ko nang pasan—mga salitang hindi ko nasabi, mga desisyong hindi ko tinupad, at mga alaala na ayaw tumigil sa pag-ikot sa isipan ko. Tumayo ako at lumapit sa bintana. Sa labas, ang hardin ay naliligo sa pilak na liwanag ng buwan. Ang mga puno ay parang mga bantay na tahimik na nakamasid, alam ang mga lihim na hindi ko kayang ipagsigawan. Naalala ko ang unang araw na dumating ako rito—punô ng pangarap, ngunit may bahid ng takot. Hindi ko alam noon na ang katahimikan ng mansion ay magiging salamin ng sarili kong puso. May mga gabing ganito, kapag ang mundo ay tila humihinto, at ako lang ang natitira. Sa ganitong oras, mas malinaw kong naririnig ang sarili kong tinig—ang tanong kung hanggang kailan ko kayang magpanggap na buo pa rin ako. Ang mga

Araw ay dahan-dahang sumisikat sa skyline ng lungsod. Ang liwanag ng umaga ay naglalaro sa malalaking bintana ng Vale International Tower, at sa pagkakataong iyon, para bang may kapayapaan sa paligid na matagal ko nang hinahangad. Lumilingon ako sa tabi ko, at naroon siya. Lucas Vale. Ang lalaking minsan ay naging sanhi ng lahat ng sakit ko—ang lalaking nagpasok ng galit at takot sa puso ko—ngunit ngayon, ang parehong lalaki ang nagdala ng kapanatagan at pag-asa sa aking buhay. Nakatayo kami sa balcony ng aming opisina, nakaharap sa city view. Ang hangin ay malamig at maaliwalas, at ramdam ko ang bawat hibla ng damdamin ko na dahan-dahang nagkakaugnay. Hindi na ito galit. Hindi na ito takot. Ito ay simpleng… pagmamahal, tahimik at malalim. “Alam mo,” malumanay niyang wika, hawak ang kamay ko, “hindi ko akalaing darating tayo sa puntong ito.” Ngumiti ako, ngunit may kaunting pamumula sa pisngi. “Ako rin,” sagot ko, dahan-dahang hinahaplos ang kanyang palad. “Parang kailan lang,