Tahimik ang mansyon. Ang hangin sa gabi ay malamig, at ang buwan ay tila nakasilip lang sa likod ng manipis na ulap. Nakatayo ako sa bintana ng aming silid, hawak ang tasa ng mainit na tsaa, iniisip ang lahat ng nangyari. Limang taon ng galit, limang taon ng sakit, at limang taon ng alaala na pilit kong itinago sa pinakamatatag na bahagi ng aking puso. At ngayon, sa wakas, parang naglaho ang lahat. Parang ang bigat na noon ay hindi ko na kailangang dalhin mag-isa. Nilingon ko si Lucas. Nasa kabilang dulo ng silid siya, nakaupo sa sofa, nakatingin sa akin na tahimik. Hindi na siya smirking, hindi na siya matigas. Ang kanyang mga mata ay puno ng kaba at kahinaan, isang bagay na bihira kong makita sa lalaking dating naghari sa bawat silid na pinapasok niya. “Lucas,” bulong ko, pilit na kalmado ang boses ko, “puwede ba tayong mag-usap?” Tumayo siya kaagad, ang bawat galaw niya ay maingat, parang ayaw niyang masaktan muli ang puso ko. Dahan-dahan siyang lumapit, at bawat hakbang niya
Last Updated : 2026-01-20 Read more