All Chapters of Owned by the Billionaire I hated: Chapter 11 - Chapter 20

Hindi ko inakalang darating ang araw na ikakasal ako nang ganito—walang kaba na dulot ng saya, walang ngiting pilit pigilan, walang pusong sabik na magsabi ng “oo.” Sa halip, malamig ang lahat. Mula sa hangin na dumadampi sa balat ko, hanggang sa mga matang nakatingin sa akin na parang isa lang akong palabas na dapat panoorin. Ang buong simbahan ay nababalot ng puti at ginto. Mamahalin ang bawat detalye—ang mga bulaklak na inangkat pa raw mula sa ibang bansa, ang mahabang pulang alpombra, ang kristal na ilaw na kumikislap sa kisame. Isang kasalang pangarap ng marami. Isang kasalang walang puwang ang pag-ibig. Nakatayo ako sa likod ng pinto ng simbahan, suot ang puting bestidang ginawa ng isang sikat na designer. Mabigat ito—hindi lang dahil sa tela at burda, kundi dahil sa bigat ng desisyong isinabit sa balikat ko. Sa salamin sa harap ko, isang babaeng hindi ko halos makilala ang nakatingin pabalik. Maayos ang buhok, pulido ang makeup, perpekto ang itsura. Pero ang mga mata—wala roo

Ang hangin sa mansyon ay malamig at tahimik habang naglalakad ako sa hallway. Masikip ang dibdib ko sa kaba. Hindi ko alam kung ano ang aasahan ko sa gabing ito. Pero alam ko — may bagong hakbang ang buhay ko. May bagong patakaran. Patakaran na hindi ko alam kung kaya kong sundin. Pumasok ako sa sala, at doon siya, nakaupo sa leather sofa, suit pa rin na perpekto. Ang postura niya — diretso, commanding, parang walang puwang sa paligid para sa sinuman maliban sa kanya. Parang bawat sulok ng kuwarto ay nagbabalik ng alaala kung gaano siya kalakas, gaano siya makapangyarihan. At ngayon, may hawak na papel sa kamay niya. “Umupo ka,” utos niya, malamig pero hindi maipaliwanag na may kasamang tensyon. Umupo ako sa kabilang dulo ng sofa, sinisikap na panatilihing straight ang likod, para hindi makita ang kaba na kumakawala sa dibdib ko. Ngunit alam kong mahalaga ang bawat kilos ko sa kanya. Alam kong bawat titig niya ay sinusuri ang bawat galaw ko. Parang isang laro, ngunit mas masakit

Hindi ko alam kung bakit, pero kahit ilang buwan na kaming kasal, tuwing may social event, bumabalik ang tensyon na naramdaman ko noong unang araw na hinawakan niya ang kamay ko sa harap ng publiko. Para bang ang lahat ng mata ay nakatuon sa akin, sinusuri ang bawat kilos, bawat galaw, bawat sagot sa bawat tanong. At sa gitna ng lahat ng iyon, nariyan siya—Lucas. Nakangiti. Palaging kontrolado. Parang hari sa mundo na akala mo ay kanya lang. Umaga iyon ng Sabado nang maghanda kami para sa taunang charity gala na sinasabing ang mga socialites ng bansa ay hindi nagpapa-absent. Nakaayos ang buhok ko, simple pero eleganteng navy blue gown, ang mata ng lahat ay sa akin nakatingin—hindi ko alam kung sa akin talaga o sa asawa ko. “Handa ka na ba?” tanong ni Lucas habang inaayos ang cuff ng kanyang tuxedo. “Handa,” sagot ko, ngunit ang puso ko ay tila tumatalon sa dibdib ko. Lumapit siya at dahan-dahang inangkin ang aking kamay. “Tara,” sabi niya, at hindi ko mapigilan ang paghinga na

Hindi ko alam kung bakit palaging nakakatakot ang mundo kapag si Lucas ang kasama. Hindi sa literal na takot, kundi sa pakiramdam na kahit gaano ako ka-handa, parang lagi akong kulang. Parang bawat galaw ko ay sinusuri, at bawat salita ko ay may kasamang timbang ng posibilidad na masaktan ako—o siya. Maaga pa lang, naramdaman ko na ang kakaibang tensyon sa opisina. Lahat ay maayos sa itsura: mga empleyado nagta-type, nag-uusap ng mababa, nagtatawanan sa pantry, pero sa hangin, may halong pangamba. At tulad ng lagi, alam kong may dahilan iyon: Lucas. Hindi ko pa man siya nakita, ramdam ko na ang presensya niya. Parang may malamig na hangin na dumadaan sa likod ko, kahit nakaupo ako sa desk ko, abala sa pag-aayos ng reports. “Elena.” Tumayo ako mula sa upuan, pilit na nakangiti. “Yes?” Si Mia, mula sa HR, nakatingin sa akin. “May meeting si Mr. Vale sa boardroom. Early morning briefing. I’m not sure kung ready ka na.” “Ready,” sagot ko, kahit alam kong hindi ako handa. Hind

Tahimik ang bahay sa gabi. Ang lamig ng hangin ay parang nagdadala ng mga alaala—mga alaala na gusto kong limutin ngunit paulit-ulit na bumabalik. Umupo ako sa sofa sa sala, hawak ang tasa ng mainit na tsaa. Ang lasa ng tsaa ay hindi nakatulong sa init ng damdamin ko. Ilang araw na rin kaming nagkakasama sa ilalim ng iisang bubong, sa iisang kwarto, sa iisang hapag. At kahit pilit kong ipikit ang puso ko sa katotohanan, ramdam ko: mali. Mali ang kasal na ito. Hindi dahil sa si Lucas ay hindi karapat-dapat. Hindi rin dahil sa wala akong nararamdaman. Mali ang pakiramdam dahil ang lahat ay parang pinilit. Parang isang laro kung saan ako ay isang piyesa lamang. Bumalik sa isip ko ang mga sandali kung kailan siya ngumiti sa akin—ang mga sandaling nakapagpaalab sa galit ko, sa takot ko, at sa damdaming hindi ko pa rin matukoy. At doon ko naisip, bakit parang hindi ko kayang ipagwalang-bahala ang lahat? “Lucas,” mahina kong tawag, hindi ko alam kung para sa kanya o para sa sarili ko. W