Lahat ng Kabanata ng เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน: Kabanata 151 - Kabanata 160

ตงหยางเหลือบมองไปที่จางลี่ที่วันนี้นางงามเป็นพิเศษ และชุดที่นางสวมใส่ก็สีเดียวกันกับชุดที่เขาเลือกใส่ในวันนี้จางลี่รับรู้ว่ามีคนมองนาง แต่นางไม่ได้หันไปให้เจ้าของสายตารู้ตัวว่าถูกจับได้เสียก่อน ถึงไม่หันไปมองนางก็รู้อยู่ดีว่าเป็นใครเพียงไม่อยากให้เขาตื่นตกใจจนทำหน้าตาตื่นตระหนกอีกในงานเทศกาลจงชิวมาถึงในงานทุกคนต่างก็แยกย้ายกันเดินเล่นเป็นคู่ ๆ แต่เหมือนจะมีสองคนที่ไม่มีคู่คือท่านพ่อหลินกับท่านลุงตงหยางเห็นทีว่าจะได้เดินเที่ยวด้วยกันก็งานนี้“ท่านพ่อท่านลุงไปเดินเที่ยวกับข้าดีกว่าขอรับ” หยางไห่ฉวนเห็นว่าคนทั้งสองไม่รู้ทิศทางว่าจะเดินไปทางไหนดี ไม่เหมือนท่านพ่อท่านแม่หยางที่ขอแยกตัวออกไปก่อน เพราะหลินซูซินนางจะพาเดินเที่ยวในงานเพราะว่างานมันใหญ่ แต่ท่านพ่อท่านแม่กับขอไปเที่ยวกันเพียงสองคนก็คงอยากจะหวานกันบ้างละมั้ง“ไม่ล่ะพ่อไม่อยากขัดเวลาส่วนตัวของลูก ๆ” หลินห้านจินลากตงหยางเดินเข้างานไปหาอะไรอร่อยกินกันดีกว่าเหมือนตอนหนุ่ม ๆ“ทำหน้าอะไรของเจ้าอยากจะเดินกับนางหรือเสียใจด้วยนะนางไปเดินกับลูกสาวกับลูกเขยของนาง”หลินห้านจินเห็นตั้งแต่อยู่บนเกวียนตงหยางรอบแอบมองจางลี่อยู่ตลอด เจ้าตัวไม่

จางหลีหมิ่นได้พาจินเย่วมานั่งชมการแสดงงิ้วเพราะนางได้ยินคนที่เดินผ่านไปผ่านมาพูดกัน ถึงนางจะเป็นคุณหนูมาก่อนแต่นางบอกว่าการแสดงงิ้วนางยังไม่เคยดู“เจ้าชอบดูขนาดนั้นเลยหรือ”“งิ้วหรือเจ้าคะข้าชอบฟังคนเล่าเรื่องมาก แต่เพราะไม่เห็นภาพเหมือนมานั่งดูงิ้วเจ้าค่ะ แต่ก่อนข้าชอบแอบออกมาที่ตลาดจะมีคนมานั่งเล่าเรื่องให้ฟังเจ้าค่ะ”“พวกนิยายหรือตำราข้าก็ชอบอ่านเจ้าค่ะ”“นิยายหรือคือสิ่งใด”“ก็คือตำราเจ้าค่ะที่จะมีคนเขียนโดยใช้ชื่อปลอมตั้งนามผู้เขียน สมมติข้าเขียนนิยายเรื่องหนึ่งแต่ข้าตั้งนามผู้แต่งว่าหลินหู แต่ชื่อจริงข้าชื่อจินเย่ว คนที่สนใจในตำราที่ข้าเขียนขึ้นจะรู้จักเจ้าของตำรานี่ว่าหลินหูเจ้าค่ะ ตำราที่มีคนเขียนขึ้นไม่จำเป็นว่าต้องเป็นตำราเล่าเรียนอย่างเดียวเจ้าค่ะ เป็นเรื่องความรัก หรือประสบการณ์ที่เจอก็ได้เจ้าค่ะ”จางหลีหมิ่นเองก็ไม่ได้มีความรู้มากมายเรื่องตำรายิ่งแล้วใหญ่ แต่เพราะจินเย่วนางเป็นคุณหนูในตระกูลใหญ่มาก่อนไม่แปลกที่นางจะอ่านออก เขียนได้ และสนใจตำราเหล่านั้น“พี่เห็นมีร้านขายตำราอยู่ฝั่งนู้นไม่รู้ว่าจะมีแบบที่เจ้าต้องการหรือเปล่า”“พี่หลีหมิ่นเจ้าขาข้าอยากไปเจ้าค่ะ” จินเย่วเอ่ย

หลังจากที่ผ่านงานแต่งงานของพี่ใหญ่จางมาเมื่อวานนี้ เห็นทีว่าการเข้าหอจะไม่ได้มีเพียงคู่พี่หลีหมิ่นกับจินเย่ว เห็นทีว่าฟางหรงนางน่าจะได้น้องและหลานเพิ่มเร็ว ๆ นี้ ฟังจากเสียงของทั้งสองห้องที่ดังแข่งกัน จนด้านนอกไม่สามารถร้องรำทำเพลงได้ จนต้องยุติลงรีบแยกย้ายกันกลับบ้านหยางไห่ฉวนเองก็เหมือนกันเขาคงจะเก็บกดมาจากในงานแล้วกว่าจะถึงบ้านจะต้องไปส่งท่านพ่อกับหลินอ้ายถง พอกลับถึงบ้านหยาง หยางไห่ฉวนรีบจับนางเข้าห้องทันทีจนนางอายท่านพ่อท่านแม่หยางที่เดินตามอยู่ด้านหลัง จนท่านทั้งสองอวยพรให้มีก้อนแป้งไว ๆ“คิดว่าวันนี้เจ้าจะล้มเลิกเสียแล้ว” หยางไห่ฉวนจำได้ทุกอย่างเขาดื่มไปเยอะก็จริง แต่ขากลับกว่าจะถึงบ้านเขาก็ได้สร่างเมา สาเหตุที่ต้องรีบกลับเพราะเสียงที่ยั่วอารมณ์ราคะเสียเหลือเกิน กลับถึงบ้านมาเขาก็รีบพาหลินซูซินเข้าห้องทันที คืนนี้และคืนต่อ ๆ ไปเขาจะทำทุกคืนจะไม่ใจอ่อนอีกแล้ว นางต้องท้องในเดือนนี้ให้ได้“เจ้าค่ะถึงแม้เมื่อคืนข้าจะทรงงานหนักเหลือเกินเจ้าค่ะ ข้าก็ไม่ทิ้งงานการเจ้าค่ะ” ก็หยางไห่ฉวนเอาแต่ใจไม่พอ เอาแต่นางอีกด้วย แล้วลูกอ้อนของหยางไห่ฉวนนั้นนางก็ต้านไม่ได้เสียด้วยเขาอยากทำนางเองก็ตา

วันนี้หลินซูซินนางเข้ามาในเมืองเพื่อรับป้ายชื่อร้านที่นางได้สั่งทำไว้ นางจะติดป้ายก่อนเพราะที่ร้านก็เสร็จเกือบทั้งหมดแล้ว คนที่ผ่านไปผ่านมาจะได้รู้ว่าที่ร้านขายอะไร และการใช้ชื่อร้านขนมตระกูลหยางหลิน เพื่อจะเรียกลูกค้ารายเก่าด้วยให้รับรู้ว่านางได้ปักหลักขายตรงนี้ในชื่อร้านขนมตระกูลหยางหลิน“พักก่อนดีกว่าช่วงนี้เจ้าเป็นลมบ่อยเกินไปแล้วนะซูซิน”“ก็คงเพราะทำงานหนักเจ้าค่ะ เดี๋ยวพักก็หายดีเจ้าค่ะ”คงเพราะช่วงนี้งานรุมเร้านางไปหมดเสร็จจากงานแต่งหลินอ้ายถงนี่ก็ผ่านมาได้ 3 สัปดาห์ พรุ่งนี้พี่ต้าหานก็จะให้ท่านลุงตงหยางกับท่านพ่อหลินเป็นผู้ใหญ่ไปสู้ขอฟางหรงที่บ้านจาง นางจึงมีหน้าที่รับผิดชอบทำชุดเจ้าสาวเจ้าบ่าวกับท่านแม่หหยางและหลินอ้ายถงช่วยกัน“ถ้ายังเป็นอีกพี่จะพาเจ้าไปโรงหมอ เป็นบ่อยเช่นนี้พี่ใจไม่ดีเลย” อาจจะเป็นเพราะทำงานหนัก แต่นางก็เป็นลมบ่อย ปวดเมื่อยตามตัว มีอาเจียนด้วยในบางวัน“เจ้าค่ะถ้าหากข้าไม่ดีขึ้นข้าจะไปหาหมอเจ้าค่ะ” หลินซูซินนางมาในเมืองกับหยางไห่ฉวนกันสองคน หลินอ้ายถงนางไม่ได้ตามมาด้วยเพราะต้องอยู่ช่วยงานท่านแม่หยางทำชุดเจ้าสาว“เดี๋ยวเจ้ารออยู่นี่ก่อนนะพี่จะไปซื้อโจ๊กหมูกับ

“พี่ตงหยางหยุดก่อนเจ้าค่ะ ข้าอยากพักแล้วเจ้าค่ะ” จางลี่ที่ปล่อยตัวปล่อยใจให้ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักและสามีในขณะนี้“ขอโทษที่ก่อกวนเจ้าจนเกินไป แต่ขออีกครั้งแล้วขะ…พี่จะหยุดเจ้าจะได้พักผ่อน” ตงหยางที่ยิ่งได้ทำครั้งหนึ่งก็มีครั้งที่สองที่สามตามมา น้ำของเขาหลั่งแต่ละครั้งเยอะมากเพราะไม่ได้ปลดปล่อยมานานมากแล้วห้องหอต้าหานและฟางหรงที่กำลังทำเรื่องของคู่สามีภรรยาเป็นอันจะต้องหยุดฟังชั่วขณะว่าเสียงชวนมีอารมณ์ร่วมเช่นนี้ดังมาจากห้องท่านพ่อตงหยางใช่หรือไม่“พี่ต้าหานเสียงนั่นดังมาจากห้องของท่านพ่อเจ้าค่ะ”“พรุ่งนี้ก็รู้เองปล่อยผู้ใหญ่ไปเถอะมาต่อเรื่องของเราขดีกว่า พี่ยังไม่อิ่มเลยกินเจ้าไม่รู้เบื่อเลย” ต้าหานและฟางหรงไม่ได้สนใจที่มาของเสียงที่ได้ยิน เพราะคืนเข้าหอก็ไม่ใช่ว่าจะมีเพียงคู่บ่าวสาวเท่านั้น คู่ท่านพ่อของเจ้าบ่าวก็แอบเข้าหอก่อนเช่นกันช่วงสายที่บ้านหลิงเหมือนทุกอย่างจะเป็นเรื่องใหญ่เมื่อจางหลีหมิ่นกับจินเย่วไปที่บ้านหลินเพื่อจะรับท่านแม่ไฉ่หงและท่านแม่จางลี่ แต่ที่บ้านหลินมีแต่ท่านแม่ไฉ่หงเท่านั้น และได้ทราบว่าเมื่อคืนได้รับสารไปสื่อความหมายผิดกันทั้งสองฝ่าย“เท่ากับว่าตอนนี