All Chapters of เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน: Chapter 141 - Chapter 149

บ้านหยางหลินซูซินเข้ามาในบ้านเห็นพี่หวังหมิ่นกับท่านแม่ของเขาอยู่ที่บ้านหยางหทำไมใบหน้าพี่หวังหมิ่นมีบาดแผลเหมือนโดนต่อยอย่างรุนแรงเช่นนี้“ท่านแม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับอ้ายถงหรือเปล่า ท่านพ่อหลินถึงให้ข้ารีบมาดูนาง”“…” หยางไห่หลิงนิ่งเงียบได้แต่ยืนร้องไห้ เพราะนางไม่รู้จะบอกอย่างไรดี“หลินซูซิน…อ้ายถงนาง”หลินซูซินไม่รอให้ท่านแม่เอ่ยจนจบนางก็รีบเดินเข้าไปในห้องนอนของตนทันที พอเข้ามาในห้องนางตกใจเมื่อเห็นหลินอ้ายถงนอนอยู่บนเตียงใบหน้าของนาง…“มีใครช่วยบอกข้าได้บ้างว่าน้องข้าทำไมถึงอยู่ในสภาพเช่นนี้” หลินซูซินถามออกไปอย่างเจ็บปวดที่สุด สิ่งนี้หรือที่นางควรได้รับ ความเจ็บปวดนี้หรือ ที่สวรรค์ประทานให้นาง“ขอโทษนะซูซินพี่ผิดเองทั้งหมด ที่ดูแลหลินอ้ายถงนางไม่ดีพอ” จางหวังหมิ่นเอ่ยอย่างละอายใจจนเขาไม่กล้าสู่หน้าหลินซูซินนางเลย เขาไม่สามารถดูแลหลินอ้ายถงได้เลยโถ้โว้ย..จางหวังหมิ่นทั้งโกรธแค้นทั้งเจ็บปวดความรู้สึกของเขาในตอนนี้มันผสมปนเปกันไปหมด เขาอยากจะรับความเจ็บปวดทั้งหมดของอ้ายถงไว้เองทั้งหมด ไม่อยากให้นางต้องมาเจอกับอะไรเช่นนี้นางเจ็บปวดมามากพอแล้วจางหวังหมิ่นกั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่ให้ม

หลังจากที่หลินอ้ายถงฟื้นก็มีคนมาเยี่ยมนางมากมาย รวมถึงเจ้าหน้าที่รับผิดชอบดูแลคดีนี้ก็มาทั้งเยี่ยมและสอบถามเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะนางเป็นผู้เสียหายและผู้ถูกกระทำ“ไม่ต้องห่วงนะเรื่องคดีถึงยังไงไอ้คนทำก็ต้องได้รับโทษอย่างถึงที่สุด”ผู้นำหมู่บ้านเอ่ยพูดกับหลินอ้ายถงและนางก็เป็นลูกบ้านในหมู่บ้านของเขา เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เพราะการกระทำที่สิ้นคิดทำให้ทางการและเจ้าหน้าที่ต้องทำงานหนักขึ้น อีกทั้งพวกชาวบ้านที่ปากไม่มีหูรูด พูดต่อๆ กันไปทั่วนินทาเรื่องที่เกิดขึ้นใส่ไฟกันจนเนื้อเรื่องจริงบิดเบือนไปหมดสตรีในเมืองที่พอทราบเรื่องก็เกิดความกลัวขึ้นมา มีเรื่องร้องเรียนเข้ามาให้เจ้าหน้าที่ต้องแก้ไขความปลอดภัยทุกวัน ยิ่งภายในเดือนนี้จะมีงานเทศกาลใหญ่เจ้าหน้าที่เองยิ่งต้องทำงานหนักเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว“เจ้าค่ะ” หลินอ้ายถงถึงนางจะเกิดเรื่องที่เลวร้ายมา แต่สภาพจิตใจนางยังไม่ถึงขั้นที่ฟื้นฟูไม่ได้ แต่ไม่ใช่ว่าจะลืมกันได้ง่ายๆ ทุกคนในครอบครัวพยายามที่จะไม่พูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอีกเพื่อหวังจะให้นางลืมมันไป“พี่ซูซินข้าไม่มีอะไรทำเลยวันนี้ไปไหนก็ไม่ได้ ท่านพ่อ ท่านแม่หยางก็ไม่ให้ข้าหยิบจับทำอะไร

เช้าวันต่อมาหลินซูซินได้เกณฑ์ทุกคนที่รู้จักและให้ท่านพ่อหลินหาจ้างคนมาเพิ่ม นางใช้ไม้ไผ่บ้องไม้ไผ่ 1 บ้อง สามารถทอนออกมาได้ 2 บ้องหลินซูซินใช้ไม้ไผ่ที่แก่แล้วความยาว 20 บ้องต่อหนึ่งลำตัว นางใช้ 20 ลำทอนออกมาได้ 800 อัน และอีกอันใช้ความยาว 15 บ้องต่อหนึ่งลำต้นใช้ 10 ลำทอนออกมาได้ 300 อัน หลังจากตัดแล้วทอนกันเสร็จก็จะเป็นหน้าที่ท่านพ่อท่านแม่หยางเป็นคนจัดการที่บ้านก็จะมีท่านพ่อท่านแม่ของฟางหรง พี่ใหญ่จางและจินเย่วกับท่านแม่ของนางและมีชาวบ้านบางคนที่นางได้จ้างไว้เข้าช่วงบ่ายทุกคนก็เตรียมขนของขึ้นเกวียนวันนี้นางได้จ้างเกวียนเพิ่มอีก 1 เล่ม เพราะวันนี้นางจะขายให้ได้ 1000 ถ้วย วันนี้ตัดไม้ไผ่ได้เยอะจึงต้องใช้ถ้วยปั้นดินเผาให้หมดโดยไวจะได้นำไม่ไผ่ที่ตัดไว้มาใช้มาถึงในเมืองทุกคนก็ไปเตรียมข้าวของอุปกรณ์ตามหน้าที่ของใครของมันหลินซูซินนางต้องไปที่ร้านขายแป้งและส่วนผสมที่นางได้ซื้อมา นางจะต้องไปซื้อวัตถุดิบเพิ่มเผื่อเอาไว้ก่อนถึงแม้ที่บ้านจะมีเยอะแต่ก็กันไว้ดีกว่าแก้“เดี๋ยวเอาขึ้นหลังเกวียนเลยเจ้าค่ะ”“แม่นางขายดีใช่ไหมถึงได้มาซื้อของเยอะขนาดนี้ ครั้งที่แล้วก็มาซื้อเยอะ” เถ้าแก่ร้านเป็นคนถามส

งานเทศกาลเริ่มขึ้นผู้คนทยอยเข้ามาเรื่อยๆ จนเริ่มแน่นเต็มเส้นทางเท้า ร้านค้าที่มาเช่าส่วนใหญ่จะขายเป็นของกินและของที่ระลึกเสียมากกว่า“แม่นางใช่ร้านที่เคยขายกุ้งย่างหรือเปล่าหน้าคุ้น ๆ”“ใช่เจ้าค่ะตอนมาขายบัวลอยแล้วเจ้าค่ะสนใจสักถ้วยไหมเจ้าค่ะ” หลินซูซินดีใจที่มีลูกค้าที่เคยซื้อกุ้งย่างที่นางเคยขายจำนางได้และยังเข้ามาทักนางด้วย“ข้าเอาสองถ้วยคนแน่นจังเลยนะขนมหน้าตาแปลกดี แต่ดูน่าอร่อยกลิ่นหอมด้วย”“ขอบคุณเจ้าค่ะ”หลินซูซินและทุกคนทำงานกันอย่างเร่งรีบ เพราะลูกค้าเริ่มเข้ามาเยอะขึ้นจากช่วงหัวค่ำ มีลูกค้าที่อยู่นั่งกินที่ร้านกับลูกค้าที่ซื้อกลับไปกินที่บ้านสำหรับกลุ่มลูกค้าที่ซื้อกลับไปกินที่บ้านไม่ต้องกลัวเลยว่าบัวลอยของนางจะไม่อร่อย บัวลอยของนางยังคงความอร่อยเหมือนเดิมนางก็จะตักใส่ถ้วยปั้นดินเผาสวมด้วยเชือกถักสามารถหิ้วกลับบ้านโดยที่บัวลอยด้านในจะไม่หกพร้อมถ้วยปั้นมีฝาปิดอย่างดี ถ้วยปั้นดินเผาที่นางเลือกใช้จะยังคงอุณหภูมิอยู่ไม่เย็นชืดถึงบ้านก็ยังอุ่นๆ เหมือนท่านที่ร้านเลยตอนนี้คนที่รับมือหน้าร้านจะเป็นพี่ต้าหาน ส่วนที่เหลือประจำตามจุดต่าง ๆ นางและหลินอ้ายถงและฟางหรงจัดแป้งปั้นเสร็จก็

ในงานคืนที่สองจะกลับกันดึกหน่อย เพราะกว่าจะขายหมดถึงลูกค้าจะเข้ามาซื้อเรื่อย ๆ แต่เพราะวันนี้ถ้วยดินเผาเราเอามาเยอะก็จะต้องขายให้ได้ตามยอด กว่าจะถึงบ้านกันก็คงเข้าตีหนึ่งตีสอง พอขายของเสร็จเราก็ต้องเก็บของล้างเลยจึงใช้เวลาหน่อยในส่วนตรงนี้“เหลือถ้วยดินเผาที่บ้านพ่ออีก 250 ถ้วย กับช้อน 250 คัน” เพราะวันนี้ขนทั้งถ้วยและช้อนมากันอย่างละเกินพัน หลินซูซินเองก็ไปหาซื้อช้อนมาเพิ่มที่จะใช้ในวันพรุ่งนี้ แต่ก็ไม่รู้ว่านางเอาแบบใดมา เพราะเห็นว่าแบบเก่าไม่สามารถหาซื้อหรือสั่งทำได้ทัน“กระบอกไม้ไผ่ทอนแล้วได้ 1100 อัน เจ้าค่ะบวกกับถ้วยดินเผาก็เป็น 1350 อัน ลูกได้ซื้อช้อนกับเชือกมาเพิ่มแล้วเจ้าค่ะ ซื้อของที่คาดว่าจะขาดมาเพิ่มไว้ด้วยเจ้าค่ะ”“พรุ่งนี้คืนสุดท้ายแล้วก็จะได้พักไปเดินเที่ยวเล่นกันแล้ว พ่อเห็นนะร้านขายอาหารที่ไม่ใช่เหลาอาหารใหญ่ ที่เป็นร้านอาหารเล็ก ๆ คนรุมเต็มร้านเลย”ในงานมีแบบที่จะต้องเช่าพื้นที่ในการขายราคาพื้นที่ก็จะอยู่ที่ความกว้างด้วย หรือบางร้านหรือเหลาอาหาร ภัตตาคาร ที่ตั้งอยู่ในบริเวณอยู่แล้วก็จะได้เปรียบหน่อย เพราะไม่ต้องเสียค่าเช่าที่เพราะมีหน้าร้านเป็นของตนเอง บางร้านก็มาจาก