ต้าหานมายังตำแหน่งที่ท่านลุงหลิวหยางบอกว่าจะมีปลาแหวกว่ายอยู่ มันก็มีจริง ๆ แต่ก็ไม่นิ่งตัวปลาที่ว่ายไปมาเร็วเหมือนสายลมต้าหานพยายามเล็งและกระระยะก็แล้ว เวลาที่ปาหอกลงไปในน้ำก็ไม่โดนตัวปลาเสียที เขายืนปามาได้จะ 2 ก้านธูป แล้วทุกอย่างจึงรู้สึกไปเองว่ากดดันที้งที่ท่านลุงไม่ได้ว่าหรือเอ่ยอะไร ท่านก็นอนแช่น้ำสบายใจต่อไป“ได้สักตัวหรือไม่ข้าแช่น้ำจนจะเปื่อยอยู่แล้ว” จางหลิวหยางอยากจะด่าว่าทั้งโง่และซื่อบื้อในเวลาเดียวกัน“ท่านลุงตอนนี้ข้ายังจับไม่ได้สักตัว แต่ข้าเริ่มชินแล้วอีกไม่นานก็จะได้”“หากว่าที่เก่ามันไม่ได้ ก็แค่หาที่ใหม่น้ำตื้น ๆ ใช่ว่าจะไม่มีปลาแหวกว่าย สังเกตสิ่งรอบตัวดี ๆ ไม่ใช่สนใจเฉพาะจุด” ต้าหานที่มองว่าเป็นคำแนะนำมากกว่าเอ่ยตำหนิ ท่านลุงเพียงไม่เอ่ยว่าชี้แนะตรง ๆ ก็เป็นอย่างที่ท่านลุงบอกว่าที่เก่ามันหาไม่ได้ ก็แค่เพียงเปลี่ยนที่ใหม่ เป็นเขาเองที่กดดันตัวเองทั้งที่มันไม่ได้มีอะไรเลยต้าหานขึ้นมายืนบนโขดหินมองรอบๆ สังเกตพื้นน้ำรอบตัวเอง มีทั้งน้ำตื้นและไหลในระดับกลาง ๆ หากเลือกบริเวณน้ำตื้นปลาที่ว่ายอยู่แถว ๆ นั้นก็จะแหวกว่ายกับเชื่องช้าไม่ได้ว่ายเร็วง่ายต่อการปาหอกใส่ มีโอก
続きを読む
