เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ปัจจุบันคำหอมเธอนั้นเรียนจบและได้เริ่มทำงานมาได้หลายปีโดยเธอเลือกทำงานให้กับบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงด้วยการที่เรียนด้านนี้มาค่าตอบแทนต่อเดือนถือว่าคุ้มค่ากับสายงาน แต่แล้วอย่างไรตัวเธอเองใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวเพราะพ่อกับแม่ได้เสียไปตอนที่เธอนั้นกำลังจะเรียนจบนี่ก็ได้ 3 ปีแล้ว ครอบครัวเราไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนเพราะพ่อกับแม่เป็นเด็กกำพร้าทั้งคู่ตัวเธอเองมีเพื่อนสนิทอยู่ด้วยกันสองคนแต่ทำงานคนละที่นัดเจอกันเดือนละครั้งหรือเวลาที่ว่างตรงกันก็จะไปหาเที่ยวตามประสาสาวๆ เเต่เพราะเพื่อนทั้งสองต่างมีแฟนกันหมดเหลือแค่ตัวเธอคนเดียวที่ตั้งแต่เรียนยันทำงานยังครองโสด ไม่ใช่ไม่เปิดรับนะแต่มันไม่มีเข้ามาจริงๆ"คำหอมฉันว่าแก่ต้องเข้าสายมูเตลูเเล้วแหละ""สายมูเตลูคืออะไรคะนิ้ง""ก็คือแบบพวกดูดวงอะไรประมาณนั้นอย่างเช่นฉันไปทำตามที่แม่หมอบอกฉันได้พี่ต้นมาเห็นไหม""ดูดวงเหรอตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยดูดวงเลยว่ะแก"" นี่ฉันแนะนำยัยต้นหอมไปดูตอนนี้สิมีแฟนสายฝอไปแล้วแกให้ฉันพาไปดูไหมแม่หมอที่ฉันไปดูแม่นมากเลยนะดูดวงให้ดาราดังๆ หลายคนด้วยตรงมากทักเรื่องไหนเกิดขึ้นจริงหมดทั้งในอนาคตและอดีต""ฉันไม่ค่อ

คำหอมเธอมาถึงสถานที่ไหว้ขอพรแล้วแต่เหมือนว่าเธอนั้นจะเลือกวันมาผิดเพราะพอมาถึงเหมือนฝนกำลังตั้งเค้าดำมืดน่ากลัวมากลมก็แรงแต่ยังไม่มีเม็ดฝนตกลงมา เธอเลยตัดสินใจรีบเข้าไปไหว้ขอพรสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ดังเรื่องการขอความรักเนื้อคู่ คำหอมเธอนั้นนั่งยังไม่ทันได้ตั้งจิตอธิษฐานแต่อย่างใดเสียงสายฟ้าก็ดังผ่าลงมาที่ตัวเธอจากนั้นสติเธอนั้นก็ดับวูบไม่รับรู้สิ่งใดอีกแต่จิตสุดท้ายตั้งใจจะขอเรื่องความรักเสียงผู้คนโหวกเหวก โวยวายตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าที่อยู่ดีๆ หญิงสาวที่กำลังจะขอพรกับพระตรีมูรติกับถูกฟ้าผ่ากลางลำตัวล้มลงไปนอนกับพื้น แต่ดีที่มีคนตั้งสติได้แจ้งหน่วยกู้ภัยกับรถพยาบาล ผู้คนต่างยืนมองดูเพราะไม่กล้าเข้าไปและคาดการณ์ว่าหญิงสาวนั้นคงจะเสียชีวิตแล้วเพราะร่างกายเธอนั้นนิ่งสนิทไม่ตอบสนองต่อสิ่งใดสร้างความสลดใจให้แก่ผู้คนโดยรอบทั้งเห็นใจและสงสารในคราวเดียวกัน ว่าทำไมเธอต้องมาเจอชะตาชีวิตเช่นนี้ด้วยก่อนที่หญิงสาวจะถูกฟ้าผ่าท้องฟ้าก็ดำคล้ำผู้คนต่างหาที่หลบฝนกันแต่จนถึงตอนนี้ฝนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตกแต่กลุ่มเมฆดำนั้นยังอยู่ไม่ได้สลายหายไปไหน รอได้ไม่นานทั้งรถกู้ภัยรถพยาบาลต่างมาถึงที่เกิดเหตุที่

หลินเย่ถงและหลินอ้ายถงนั่งเล่นอยู่หน้าบ้านก็มีคนมาตะโกนเรียกบอกว่านังซูซินมันตกน้ำดีสิมันจะได้ตายๆ ไปเสียที เหมือนจะเป็นเรื่องคอขาดบาดตายในใจหาได้เศร้าหมองไม่"อยู่ที่ไหนกันตกน้ำที่ไหน" หลินเย่ถงนางนั้นต้องตีบทแม่เลี้ยงที่แสนดีก่อนเพื่อตบตาชาวบ้านเหล่านี้ปากปีจอ เรื่องใดเกิดขึ้นในหมู่บ้านหากมีคนใดคนหนึ่งรู้มันจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป'พวกปากชุมนุม'"ลำธารที่ซักผ้านางถูกน้ำพลัดไหลลงไปลึกดีหน่อยที่มีคนมาช่วยแต่นางยังไม่ฟื้นพวกเจ้าไปดูนางหน่อย""ได้ๆ" หลินเย่ถงตอบรับคำไปเท่านั้นในใจนางเพียงจะไปดูว่าใครเป็นคนที่ช่วยนังซูซินขึ้นมาแทนที่จะปล่อยให้มันตายๆ ไปกับน้ำหลินห้านจินผู้ที่ไม่ได้รับรู้ข่าวคราวของบุตรสาวว่าตอนนี้นางเกิดอุบัติเหตุเพราะตนเองนั้นอยู่ในนาไม่ได้พบเจอใคร ครอบครัวเขานั้นก็ถือว่าสุขสบายแต่หลังจากที่แม่เฒ่าหลินชูหรงจากไปที่บ้านก็มีแต่เรื่องวุ่นวายเรื่องในครอบครัวไม่ใช่ตัวเขาไม่พูดแล้วจะไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นเพียงแต่ทำเป็นคนตาบอดไม่รับรู้สิ่งในบ้าน คิดเสียว่าตนเองเป็นหัวหน้าครอบครัวทำงานหาเงินเลี้ยงดูทุกคนให้สุขสบาย แต่ในตอนนี้บ้านตระกูลหลินไกลคำว่าสุขสบายมาก"นั่นไงมาแล้วหลินเ

หยางไห่หลิงหลังจากทานข้าวในช่วงบ่ายๆ เสร็จ จึงได้นำเรื่องที่ลูกชายนำมาบอกไปคุยกับหยางไห่ผู้เป็นสามี“ท่านพี่อาไห่ฉวนจะไปสู่ขอบุตรสาวคนโตของตระกูลหลิน”“พี่ได้ยินน้องคุยกับลูกข้างนอก ตระกูลหลินถือว่ามีกินมีอยู่ดีกว่าบ้านเราอยู่มากโข”“เจ้าค่ะอาไห่ฉวนช่วยหลินซูซินที่พลัดตกน้ำทำให้แม่เลี้ยงของนางบังคับให้อาไห่ฉวนรับผิดชอบ” หยางไห่หลิงคิดในใจว่าก็เห็นสมควรที่บุตรชายเพียงคนเดียวของตนเอง เห็นแก่การมีภรรยาได้แล้ว“มันก็ต้องเป็นเช่นนั้นหลินซูซินยังไม่ออกเรือนแถมอาไห่ฉวนโดนเนื้อโดนตัวนาง สตรีย่อมเสียหายหวังแค่ว่าแม่นางหลินผู้นั้นจะไม่รังเกียจครอบครัวของเราที่จนเช่นนี้”“น้องก็ห่วงเรื่องนั้นอาไห่ฉวนไม่คิดแต่งหรือชอบพอสตรีเพราะครอบครัวเราที่จน” หยางไห่หลิงเอ่ยด้วยความเศร้าในโชดชะตา“ปีนี้อาไห่ฉวนอายุ 22 ปี เต็มแล้วเขาควรที่จะมีครอบครัวได้แล้ว”“พรุ่งนี้ลูกจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์เพื่อไปเป็นของหมั้นให้ตระกูลหลินในอีก 2 วัน เจ้าค่ะ”หยางไห่ในอดีตเขาเป็นหัวหน้าครอบครัวค่อยทำงานหาเงินอย่างหนักจนไม่คิดใส่ใจเรื่องสุขภาพของตนเองจนล้มป่วย ขาของเขาทั้งสองขาไม่ถือว่าเดินไม่ได้ แต่เดินนานยืนนานไม่ได้ส่วนหยางไห

หลินซูซินที่เดินตามร่างบุรุษใหญ่เงียบ ๆ ระหว่างทางไม่ได้มีบทสนทนาใด ๆ ใจนางก็อยากชวนคุย แต่อีกใจนางก็กลัวเขาอยู่นิด ๆระหว่างทางก็มีเสียงซุบซิบของชาวบ้านที่เดินตามทางบ้าง แต่นางไม่ได้สนใจ นางสนใจแต่แผ่นหลังที่ใหญ่และแน่นข้างหน้าต่างหาก“ที่บ้านข้ามีท่านพ่อท่านแม่ครอบครัวเรามีกันแค่สามคน” หยางไห่ฉวนเอ่ยพูดคุยกับหลินซูซินเป็นครั้งแรก“เอ่อ พี่ไห่ฉวนข้านั้นพอทราบมาบ้างท่านพ่อได้เอ่ยกับข้าก่อนที่จะมาเจ้าค่ะ” หลินซูซินตอบกลับไปอย่างเกร็ง ๆ“ที่บ้านข้านั้นไม่ได้มีที่ทางใดไม่มีงานใดให้เจ้าจะต้องทำ”“พี่ไม่ต้องห่วงข้าจะไม่มาอยู่บ้านพี่เฉย ๆ แน่ข้าจะช่วยงานในบ้านดูแลท่านพ่อท่านแม่ตอนที่พี่ไม่อยู่ได้ ข้าทำงานบ้านทำกับข้าวได้นะ” หลินซูซินเอ่ยอย่างตาโตหยางไห่ฉวนฟังสตรีด้านหลังเอ่ยกับเขาราวกับสนิทสนมไม่ได้มีความเกร็งเหมือนช่วงแรก ๆ ที่พูดคุยกัน“เจ้าคงรู้อยู่แล้วว่าท่านพ่อท่านแม่ร่างกายไม่ค่อยจะแข็งแรง”“เจ้าค่ะพี่ไห่ฉวน” หยางไห่ฉวนเขานั้นไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ เพียงเดินเงียบ ๆ“ถึงแล้วบ้านข้าอาจจะเล็กกว่าบ้านเจ้าอยู่มากโข”“บ้านหลังใหญ่ใช่ว่าจะอยู่แล้วมีความสุขเสียหน่อย”“เข้าบ้านกันเถอะ” เป็นหยางไ