เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

หลินซูซินรอให้ทุกคนกินข้าวกันเสร็จนางได้ปรึกษากับหยางไห่ฉวนว่าควรจะบอกได้แล้ว เพราะนางได้ว่าจ้างช่างมาทำบ้านแล้ว“ท่านพ่อท่านแม่คงจะไม่มีอะไร แต่ท่านพ่อหลินพี่ว่าต้องค่อยๆ บอกด้วยเหตุผล”พอหลินซูซินบอกว่าท่านพ่อหลินรักบ้านหลังนั้นมาก เขาก็กลัวท่านพ่อหลินจะปฏิเสธ หากเป็นเช่นนั้นทั้งหลินซูซินและหลินอ้ายถงคงจะคิดหนัก“พี่ก็รู้ท่านพ่อเป็นคนหัวรั้น”“อย่าคิดมากค่อยๆ พูดค่อยๆ คุยกันเรายังไม่ได้ลองคุยกันเลย บางทีอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดก็ได้”“ข้าก็ขอให้เป็นเช่นนั้น”ทุกคนในบ้านเห็นว่าหยางไห่ฉวนกับหลินซูซินหายออกไปนานแล้ว ผิดแปลกเพราะคนทั้งสองจะต้องมาอยู่นั่งคุยกันในบ้าน ไม่ใช่หนีหายไปนานเช่นนี้เหมือนมีอะไรสักอย่าง“มากันแล้วมีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าลูก” หยางไห่หลิงเห็นว่าคนทั้งสองเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่แสดงความกังวลอย่างชัดเจน“ท่านพ่อท่านแม่ ท่านพ่อหลิน อ้ายถง ข้ากับพี่ไห่ฉวนได้ตัดสินใจที่จะสร้างบ้านในที่ดินที่ข้าได้ซื้อไว้ ข้าได้ติดต่อจ้างช่างเข้ามาทำแล้วอีกไม่กี่วันพวกเขาคงจะมาถึง แต่มีเรื่องที่ข้ากังวลข้าอยากให้ท่านพ่อหลินไปอยู่กับข้าด้วยท่านพ่อท่านแม่หยางด้วยเจ้าค่ะ อ้ายถงพี่ได้ทำห

หยางไห่ฉวนกล่อมหลินซูซินเข้านอนจนนางหลับไป ช่วงบ่ายเขาจึงไปหาเจ้าต้าหานจะชวนไปจับกุ้งด้วยกัน ท่านลุงตงหยางเองก็จะไปจับกุ้งด้วย ส่วนบ้านฟางหรงหลินซูซินบอกว่าเชิญทั้งบ้านให้หลินอ้ายถงไป“พี่ไห่ฉวนแม่นางจินเย่วนี่คงจะสวยน่าดู ข้าเกิดและโตมาที่หมู่บ้านนี้ตั้งแต่เด็กไม่เคยเห็นพี่หลีหมิ่นจะสนใจสตรีคนไหนเลยข้าเห็นสาวๆ ในหมู่บ้านต่างทอดสะพานกันเป็นสายพี่หลีหมิ่นไม่แลแม้หางตา”ทั้งพี่หลีหมิ่นเองทั้งหวังหมิ่นเองก็ไม่เห็นว่ามีท่าทีชอบสตรีบ้านไหน แต่ก็ว่าแหละวาสนาคนจะมีคู่ก็มาไม่ทันให้ตั้งตัว แต่ดีที่ฟางหรงนางชอบเขาแต่เพียงผู้เดียวไม่แลบุรุษบ้านใดทั้งนั้น“สวยมากนางเป็นคุณหนูในตระกูลใหญ่มาก่อน แต่สาเหตุที่มาอยู่ที่นี่ก็เพราะบุรุษที่ไม่รู้จักพอ ทำให้สตรีน่าสงสารสองคนต้องมาใช้ชีวิตเช่นนี้ แต่ทั้งนางและแม่นางก็อยู่ได้ดูมีความสุข อาจเพราะปรับตัวได้และชอบชีวิตเช่นนี้ไม่วุ่นวายดีมั้ง”ถือว่าทั้งจินเย่วและท่านแม่ของนางสภาพจิตใจดีขึ้นกว่าตอนที่เขาไปทำบ้านให้ ท่านแม่นางในตอนนั้นเสียใจและเจ็บปวดใจให้กับบุรุษที่ยกทั้งหัวใจให้ แต่ผลลัพธ์มันกับเจ็บปวดเกินจะลุกไหว แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะลุกขึ้นไม่ได้เสียหน่อยเพียงแต่

จางลี่นางไม่ได้พูดอะไรต่อ นางคุยกับเด็กหนุ่มต้าหานมาตลอดทาง ส่วนอีกสองคนที่ต้าหานแนะนำให้รู้จัก นางก็ทำความรู้จักแต่เหมือนคนทั้งสองจะไม่ค่อยอยากคุยกับนางเท่าไหร่ อาจจะเพราะเราไม่เคยเจอกันมาก่อน นางเองก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อเพียงแนะนำให้อีกฝ่ายรับรู้ตงหยางแอบหันไปสบตาจางลี่ที่กำลังมองตนกับผู้พี่ ใบหน้าขาวนวลรูปไข่ ดวงตากลมโตแวววาวใสแจ๋ว ทำให้ใบหน้าของตงหยางแดงขึ้นสีจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า หัวใจที่เต้นเร็วเกินไปทำให้หลินห้านจินที่นั่งติดอยู่ข้างๆ ได้ยินแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะรู้สาเหตุดีจางลี่ตลกพี่ตงหยางท่านพ่อของต้าหาน นางน่าจะเรียกคนทั้งสองว่าพี่ เพราะน่าจะอายุมากกว่าตนเองตงหยางเห็นจางลี่แอบยิ้มหัวเราะเขาไม่รู้ว่านางยิ้มหัวเราะเรื่องอันใดกัน แต่สายตานางมองมาทางเขาหรือนางจะหัวเราะเขากับพี่ห้านจินกัน มีอะไรให้หัวเราะกันจางลี่แอบหัวเราะพี่ตงหยางอีกฝ่ายแอบมองนางทำไมนางจะไม่รู้ ยิ่งอีกฝ่ายทำหน้าไม่รู้อะไรเลย ยิ่งตลกคงคิดว่านางหัวเราะอะไร ก็หัวเราะใบหน้าพี่ตงหยางมันตลกใบหน้างงเป็นไก่ตาแตก มีเสน่ห์ยิ่งนัก“ไห่ฉวนยังมีกุ้งอยู่อีกหรือน้าเห็นไม่ได้ขายนานแล้ว” เพราะตั้งแต่นั่งมาบนเกวียนกลิ่นคาวกุ้ง

ถึงต้าหานจะสนใจฟางหรง แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะสนใจท่านพ่อของตน ที่เริ่มแปลกๆ แล้วท่านพ่อแกะกุ้งให้ท่านน้าจางลี่ไม่เท่าไหร่ แต่ทำไมต้องหน้าแดงก่อน..“พี่ข้าอิ่มแล้วเจ้าค่ะ”ฟางหรงที่อิ่มแล้วจึงบอกพี่ต้าหาน อีกฝ่ายจึงนำมือของนางไปล้างในอ่างทำความสะอาดให้เรียบร้อย“เดี๋ยวข้าช่วยเก็บเองเจ้าค่ะพี่ซูซิน”จินเย่วอาสาช่วยเก็บอาหารถ้วยจานต่างๆ เพราะเห็นว่ามือของพี่หลินซูซินและพี่ฟางหรงและพี่หลินอ้ายถง ทายาไว้เพราะคันยางของเผือกที่ใช้ทำขนมเป็นจินเย่วกับจางลี่และท่านแม่หยางกับท่านป้าไฉ่หงช่วยกันเก็บของล้าง เพราะสาวๆ ต่างทำให้กินและไหนจะขนมหวานอีกที่เป็นสิ่งล่อตาล่อใจทุกคน“ซูซินขนมชื่อว่าอะไรหรือ” จางหลิวหยางเอ่ยถามเพราะไม่เคยกินมาก่อนและน่าอร่อย“เผือกลอยแก้วมะพร้าวอ่อนเจ้าค่ะ”“อร่อยมากซูซิน นุ่ม มัน หวาน และหอม เป็นรสชาติที่ลงตัวมาก” ฟางหรงบรรยายรสชาติของขนมถึงจะลองกินมาแล้ว แต่ก็อร่อยมากมันอร่อยเกินไป“ยังกินไหวอีกหรือเห็นกินกุ้งไปเป็นตั้งหลายตัว” จางหวังหมิ่นเอ่ยแซวน้องสาว ที่มีต้าหานคอยดูแลบริการทุกอย่าง ทั้งแกะกุ้งและยังล้างมือให้อีก จนเขาคิดว่าน้องสาวเป็นง่อยไปเสียแล้ว“พี่ก็กินไปไม่ใช่น้อย

ถึงท่านหัวหน้าหมู่บ้านจะพูดอธิบายออกไปและจบด้วยดีหรือเปล่าก็ไม่รู้ เพราะก็ยังมีชาวบ้านที่ไม่พอใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าที่จะเอ่ยอะไรเพราะหากไม่ต้องการที่จะให้นายช่างฝรั่งไม่ต้องมาที่หมู่บ้านอีกก็ต้องมีการจ่ายค่าเสียหายซึ่งก็ต้องเป็นคนที่ต้องการให้นายช่างฝรั่งออกไปจากหมู่บ้าน ไม่ควรที่จะให้หลินซูซินจ่ายเพราะนางไม่ได้ทำอะไรผิดเลย คนที่ไม่ชอบก็ยอมจ่ายเงินมาเท่านั้นหลินซูซินนางจะยอมผิดสัญญาให้ แต่ก็ตามคาดไม่มีใครกล้าพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย ก็ใครจะยอมเสียเงินให้คนอื่น จำนวนเงินเท่าไหร่ก็ยังไม่รู้“เอาเป็นว่าก็ช่วยบอกนายช่างฝรั่งหน่อยนะซูซินว่าอย่าไปยุ่งกับชาวบ้านเดี๋ยวจะมีเรื่องเกิดขึ้น”“เจ้าค่ะท่านหัวหน้าข้าจะแจ้งให้พวกเขาทราบเจ้าค่ะ” หลังจากกลับจากบ้านท่านหัวหน้าหมู่บ้านหลินซูซินก็ได้ไปที่เพิงนาท่านพ่อหลินเพื่อที่จะไปบอกนายช่างฝรั่งให้ทราบ แต่พอมาถึงสิ่งที่หลินซูซินกังวลคือนายหน้าคนกลางยังไม่มาเพราะไปสั่งของกับหัวหน้าช่าง แล้วนางจะบอกใครกัน หากเดินไปพูดคุยกับนายช่างไม่เท่ากับนางเปิดเผยตัวตนหรือทุกคนก็จะสงสัยว่านางพูดได้อย่างไร มันก็จะเป็นปัญหาไม่รู้จบอีก“ซูซินแล้วจะบอกพวกเขายังไงหัวหน้าช่างก