All Chapters of วิศวะรักเพื่อน (My Heart): Chapter 31 - Chapter 40

“ทำไมแต่งตัวแบบนี้” ร่างสูงเอ่ยเสียงเรียบ “แบบนี้ แบบไหนอ่ะ?” เธอเลิกคิ้วถามคนตัวโต เสื้อสายเดี่ยวสีดำกางเกงที่ดูภายนอกเหมือนกระโปรง สั้นเหนือเข่าสีดำ สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่ใจที่สั่งซื้อจากแอปส้ม อีกแล้ว ^^ ไม่อยากจะอวดได้โค้ดส่วนลดตั้ง 200 บาท แล้วฟอนต์ แต่งแบบนี้ผิดตรงไหน? หือออ? หรือว่า กางเกงขาดเป่าวะ ไม่น่าจะเพราะเช็กมาแล้วก่อนออกจากห้อง “ถ้าขอให้เปลี่ยน เธอจะเปลี่ยนให้ไหม” “ฟอนต์ ไม่เปลี่ยนค่ะ” ฟอนต์เลยเวลานัดโมโม่แล้วด้วย “อื้ม ขึ้นรถสิ” หืม ทำไมวันนี้ว่าง่ายจัง เธอรีบกระโดดขึ้นรถนั่งข้างธีร์ “อ๊ะ... ธีร์....ทำอะไร” จ๊วบ~ ร่างกายเธอแข็งทื่อ จู่ๆ ร่างสูงก็โน้มใบหน้าลงจูบต้นคอเธอ เสียงหัวใจร้องเต้นถี่รู้สึกวาบขึ้นเมื่อปลายลิ้นธีร์เลียสลับกันกับปากที่ดูดขบเม้มต้นคอเธอเบาๆ จนเกิดเสียง “อือออ” ฟอนต์หลับตาแน่น มือเล็กเผลอกำคอเสื้อธีร์ เธอร้องเสียงบ้าอะไรออกมาก็ไม่รู้ บ้าจริงความรู้สึกนี่มันคืออะไรกันแน่ จุ๊ฟ “ฟอนต์...โคตรน่ากินทั้งตัวเลย เธอรู้ตัวไหม” ร่างสูงเงยหน้าขึ้นจุ๊บปากเธอ เอ่ยเสียงแหบพร่า “//// พ...อ.... ไปได้แล้ว ////” ฟอนต์ว่า ฟอนต์จะต้านธีร์

“คำขอของธีร์คืออะไร” “ไปนอนคอนโดธีร์” “นอน!” “พีพีได้ยินนะเฮีย!” ขวับ! ฉันสะดุ้งโหย่ง ขยับหน้าพีพีให้ห่างหน้าอก! คิดภาพตามนะไอ้น้องพีมันนั่งฝั่งขวาเมาแทบหัวจะทิ่มยังแอบฟังด้วยการขยับหูแนบอกฉัน ส่วนธีร์นั่งฝั่งซ้ายกระซิบข้างหูเธออยู่ ใครมองภาพนี้ก็ว่าแปลก แชะๆ จินยกมือถือขึ้นถ่ายภาพพวกเรา 3 คน “ภาพพ่อแม่ลูกขอเก็บไว้เป็นที่ระลึก เข้าไปดูได้ที่แชทกลุ่มสายรหัสครับ ผมเอาเฮียธีร์เข้าแล้ว” (-_-) น้องฉันแต่ละคน มันเป็นคนแปลกค่ะ “ตลกดีวะ ผมลงสตอรี่นะเจเจ๊” ปรินซ์ก็อีกคน “เจ๊โม่ เฮียธีร์จะลักพาตัวเจเจ๊ของพีไป ฮือออ ทำไงดี” “สโนว์เอาน้ำเปล่าให้พี่รหัสหนูกินลูก” เจ้าจอมถึงกับต้องส่ายหน้า น้องพีเวลาเมาแล้วไม่เคยจะธรรมดา “งึงึ ม่ายอาวววสโนว์เพ้จะกินเหล้า เท่านั้น คิคิ” “งั้นชนค่ะพี่พี เจ๊โม่” สโนว์ก็น่าจะเริ่มไปแล้วด้วยเหมือนกัน “เอ้อชนๆ จ๊ะ ^^” “ว่าไง” ธีร์เลิกคิ้วเร่งเอาคำตอบจากเธอ “จอมไม่อยากเล่นเกมนี้แล้ว ยกเลิก” “ไม่ได้ ถาม! ธีร์ถามเจ้าจอม” เอาวะเอาไงเอากัน ถ้าจะให้รอหมุนขวดชาติหน้าก็คงไม่ตรงเป้าสักที เจ้าจอมเจ้าเล่ห์ด้วย ไม่ยอมตอบคำถามเรื่องนี้ง่ายๆ หรอก

‘ให้ รปภ.มาอุ้มเมียกู!’ ผมพ้นลมหายออก ระงับอารมณ์เดือดกับประโยคไม่ดีเมื่อกี้ กระชับกอดอุ้มคนตัวเล็กไว้แน่น หวง กลัวเธอจะได้ยินที่พนักงานคนนี้พูด “.....” ทว่า คนตัวเล็กที่ผมคิดว่าหลับไปแล้ว เธอกลับวาดวงแขนกระชับกอดคอผมแน่นแล้วมุดหน้าซบลงซอกคอผม งับ~ อึก! “ฟอนต์ครับ” อ่า....คนสวยขาของผมได้ยินจริงๆ ด้วย ท่าจะหงุดหงิดซะแล้วสิ รู้สึกถึงความเจ็บจี๊ดๆ ที่คอ เธอแอบกัดคอผมด้วย ซึ่งผมปล่อยให้ฟอนต์กัด อยู่แบบนั้นจนเธอพอใจ “ไม่เป็นไรครับ เค้าอยู่ตรงนี้แล้ว ฟอนต์ไม่ต้องกลัวนะ” เขาเอ่ยเสียงอ่อน มือใหญ่ยกขึ้นลูบผมปลอบร่างเล็กในอ้อมกอด แต่สายตาคมดุเย็นยะเยือกจ้องมองไปยังพนักงานตรงหน้า ซึ่งพนักงานคนนี้เธอไม่แม้แต่สะทกสะท้านใดๆ กับคำพูดเมื่อกี้เลย “ภรรยาผม ไม่ใช่เพื่อน ตรงนี้ไม่ใช่หน้าที่คุณ เชิญไปทำงานที่รับผิดชอบให้ดีกว่านี้นะ แล้วก็ระวังคำพูดคุณด้วย ผมไม่ใช่เพื่อนเล่นคุณ อย่าคิดที่จะทำอย่างอื่นนอกเหนือจากงาน” ผมเว้นระยะห่างกับพนักงานทุกคน และชัดเจนทุกคำพูด การที่ผมพูดแบบนี้ก็เป็นการเตือนอีกแบบ “ภรรยา!” “ผมต้องพูดย้ำอีกรอบ?” คราวนี้ผมเอ่ยเสียงเรียบบอกเธอ “ถ้าผมต้องพูดอีกรอบ ผมคงต้องพู

“แฮ่ก แฮ่ก” คนตัวเล็กหอบหายใจถี่ แววตากลมโตเพียงมองแท่งร้อนที่กำลังกระตุกสู้มือเธอ หัวใจดวงเล็กๆเต้นร้อนระอุไปทั่วทั้งร่าง เธอกัดปากล่างคิดอย่างชั่งใจ ธีร์มองลงมาที่เธอเช่นกัน เหมือน...โกลเด้นหมาใหญ่รอคำตอบเธอ “ซี๊ดดดด เบ้บ” คนตัวโตครางต่ำในลำคอ สายตาลุกวาวกับการกระทำอันหน้าหลงไหลของร่างบางนี้ เมื่อร่างกายเล็กขยับร่างกายบางแนบชิดกายกำยำ เพื่อให้แท่งแก่นกายเขาแตะลงแนบเนื้อกับกลีบกุกลาบเธอเอง “อ๊ะ ห...ห้ามส...อ๊ะ สอดเข้ามานะ สัญญา อื๊อออธีร์” จ๊วบบบ จ๊วบบบ หัวใจโกลเด้นหมาใหญ่สั่นไหว พรมจูบปากเล็ก เกี่ยวก้อยตอบกลับเธอเพื่อทำตามสัญญา พลางถูแท่งร้อนกับกลีบกุหลาบบางนี้ยืนยันการกระทำของเขา “อ๊ะ มันรู้สึกแปลกๆ อ๊า” อุ้งปากใหญ่ไม่ยอมให้ว่าง ก้มลงชกชิมยอดปทุมถันสีหวานฉ่ำ ลิ้นเขาห่อรับยอดสีหวาน พลางใช้ฟันคบกัดเบาๆ ให้เธอร้องเสียวเล่น หวานหู “เธอ ....ธีร์ ฟอนต์ ไม่ไหว อ๊ะๆๆ อ๊าอ๊า” แท่งร้อนทำหน้าที่ถูเข้าออก ไม่สอดเข้าไปก็ทำให้เธอรู้สึกว่าเหมือนสอด มีบางครั้งของแรงถูเขาที่เหมือนจะกระแทกเข้ามาข้างในซะมากกว่า มันลุบเข้าไปแ

“.....” “ได้...มั้ย” “ธีร์ต้องปล่อยฟอนต์ไปถึงเมื่อไหร่” มือใหญ่กุมมือฉันแน่น แววตาคนโตดูเศร้าเขาเอ่ยถามฉันเสียงเรียบ ตือดึง ตือดึง ตือดึง ตือๆๆๆๆ ดึงดึงดึงๆๆๆๆ เสียงออดหน้าประตูดังขึ้น ฉันละสายตาจากคนตรงหน้า ทุบ ทุบ “ฟอนต์” “ไอฟอนต์โว้ยยยยย ปัง ปัง” เสียงข้างนอกทุบประตูดังขึ้นเรื่อยๆ บ่งบอกถึงความร้อนร่น และคิดว่าไม่ใช่เสียงใครที่ไหน เป็นเสียงเจ้าจอมเอง มันทุบประตูไม่หยุดเลยซะด้วยสิ 10 นาทีไม่มีอยู่จริง ไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ มันหายตัวมาเปล่าวะนั้น “เฮ้อ” คนตรงหน้าฉันพ้นลมหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ ใบหน้าคมบ่งบอกถึงความหงุดหงิดใจมากหนักเพราะเขาถูกขัดจังหวะ “จิ๊ เคาะทำเชี่ยไรวะ” ร่างสูงเปิดประตูออกสถบคำสุภาพใส่หน้า....เอ่อ..แทนคุณ เธอเชื่อว่าเมื่อกี้โมโม่เป็นคนเคาะประตู ดีไม่ดีไม่น่าจะใช่มือด้วยนะที่เคาะ “ใจเย็น ไอสัตว์ หน้ามึงจะแดกหมาแล้วไอเหี้ย” ฟอนต์ว่าทั้งคู่มากกว่านะ ที่ดูหงุดหงิด “ฟอนต์!” โมโม่ชะโงกหน้าจากข้างหลังแทนคุณเรียกฉัน หลบอยู่หลังแฟนนี่เอง “เจ้าจอม” ฉันรีบวิ่งไปกอดเจ้าจอมแน่น ฮืออออขอบคุณมากนะ ไม่เคยดีใจขนาดนี้มาก่อนเลย “ใจเย็นๆ