All Chapters of วิศวะรักเพื่อน (My Heart): Chapter 11 - Chapter 20

23.00 น. ภายในบ้านหลังใหญ่ที่ดูมืดสนิทและเงียบสงบ แต่กลับมีเสียงเปิดประตูพร้อมกับร่างเล็กๆ ท่าทางลับๆ ล่อๆ ก้าวขาย่องเบาๆ ขึ้นบันไดบ้านตัวเอง “ฟู่ว เบาฟอนต์เบาๆ” ฉันค่อยย่องเข้าห้องตัวเองเปิดประตูและปิดลงเบาๆ แต่ทว่า..... พรึ่บ “โฮ่ง!” “กรี๊ดดดดด......กังฟู” ไฟดันเปิดขึ้นพร้อมกับใบหน้าขาวๆ ขนปุยๆ กระดิกหูดิ๊กๆ ดีใจที่เจอหน้าฉัน ค่ะฉันตกใจหน้าหมา และไม่ต้องเดาว่าเป็นใครที่ยื่นหน้าน้องมา “ไปไหนมายัยแสบ” ค่ะแม่เก๊าเอง ^^ !!!!! “ไม่ต้องมายิ้มเลย มานั่งนี่” ขนลุกเสียวสันหลังวาบเมื่อก้านมะยมแห้งๆ ฟาดลงที่นอน ว่าแต่บ้านเรามีต้นมะยมด้วยเหรอ ต้นมันอยู่โซนไหนของบ้านวะ แม่จะไปถอนรากถอนโคนมันทิ้งซะ! ;) ฟึดดดด!! “ชะอุ้ย” และเป็นอีกครั้งที่ก้านมะยมนั้นฟาดลงที่นอนอีกรอบ บ่าวอย่างฉันนั้นรีบคลานเข่าเข้าหาคุณหญิงของบ้านทันทีเลยเจ้าค่ะ ยกธงขาวยอมจำนน ณ บัดนั้น “แฮะๆ ยอมแล้วจ้ะแม่” “ทำไมกลับดึก ไปทำไรมา ใครมาส่ง” ชะอุ้ยมาเป็นชุด “ไปวันเกิดธีร์ ธีร์มาส่งเจ้าค่ะท่านหญิง” “เอามือมาเลยฟอนต์” “ง่าาาาจะตีลูกเหรอ นี่ลูกเองนะ ฟอนต์ลูกแม๊เอ๊งงงงง” “ใช่” “แม่อะ” นัยน์ตา,นัยนากลมใช้ลูกอ้อนส่งสาย

แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างกระทบกระจกสะท้อนผ่านม่านตาที่กำลังหลับใหล ขนตางอนขยับเพียงเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น คิ้วสวยขมวดชนกันอย่างสงสัย “โรงพยาบาล......เหรอ” ภาพเหตุการณ์เมื่อวานฉายขึ้นในหัวเป็นฉาก ๆ “โอ๊ย!” เพียงแค่ลุกขึ้นนั่ง ร่างบางจำต้องยกมือกุมที่หัวเอาไว้ “ชนไปขนาดไหน ถึงได้เป็นขนาดนี้กัน” ดวงตากลมโตเริ่มเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่กำลังจะไหลรินออกมาอาบแก้ม มองรอยแผลตามตัว “....ฮึก....” เธอไม่รู้ว่าน้ำตาเอ่อล้นออกมาจากอะไร เพราะเจ็บแผลหรือเป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอกกันแน่ “ถ้าพ่อรู้ พ่อจะเป็นห่วงฟอนต์ไหม” สิ่งแรกที่ผ่านเข้ามาในหัวหลังจากที่ลืมตาตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายภายในห้องขาวโพลงนี้ ขอแค่ตื่นขึ้นมาเจอพ่อ พ่อที่แสดงสีหน้าว่าเป็นห่วงฟอนต์ เอ่ยถามฟอนต์ว่าเป็นไงบ้าง....แค่นี้ เธอก็ดีใจแล้ว แต่... “ฝันมากไป” แววตานิลใสมองภาพอ้างว้างตรงหน้า ไม่มีเห็นแม้แต่เงาของใครสักคน เธอแค่นยิ้มเยาะเย้ยกับความคิดหวังลมๆแล้งๆของตัวเอง ว่าพ่อจะแสดงสีหน้าท่าทางตื่นตกใจแลดูเหมือนเป็นห่วงเธอ ปลอบโยนด้วยประโยคที่ดูอบอุ่น ซึ่งมันไม่มีทางเป็นไปได้ มองรอบๆ ห้

“คนไข้คะ ได้เวลาทานข้าวแล้วค่ะ” พยาบาลเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับอาหารที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ดูน่ากิน ร่างสูงขยับถอยให้พยาบาลจัดวางอาหารได้สะดวก “อาหารที่โรงพยาบาลเหรอคะ?” “ไม่ใช่ค่ะ แฟนคนไข้เขาเตรียมมาให้ค่ะ” เธอเม้มปากแน่น ชะงักไปเล็กน้อย มองอาหารตรงหน้าที่มีแต่ของที่ชอบทั้งนั้น “ไม่ใช่แฟนค่ะ...แค่คนรู้จัก” เธอส่ายหน้าปฏิเสธ แต่ไม่กล้าหันไปสบตากับธีร์ “อ้าว...ไม่ใช่เหรอคะ” “ครับ เป็นแค่เพื่อน!” คนตัวโตดันลิ้นในกระพุ้งแก้มตอบย้ำกับคำพูดของร่างบาง เมื่อได้ยินคำปฏิเสธจากเธอ บรรยากาศรอบข้างเงียบลงชั่วครู่ ฟอนต์เพียงแค่ชายตามองชายหนุ่มกลับก่อนที่จะเลิกสนใจเขาแล้วหันมาสนใจอาหารตรงหน้าต่อ “คุณพยาบาลช่วยป้อนหน่อยได้ไหมคะ” “คะ?” “เชิญ คุณพยาบาลออกไปได้แล้วครับ” เมื่อสิ้นสุดคำสั่งร่างสูง พยาบาลก้มหัวลงเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไป ยิ่งทำให้ฟอนต์หงุดหงิดเข้าไปใหญ่ “เป็นเจ้าของโรงพยาบาลหรือไง! ถึงชอบออกคำสั่ง” “ธีร์จะป้อนเอง” เขาเมินคำพูดเธอ ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้คนตัวเล็ก นั่งลงข้างเตียง “ฉัน-ไม่-กิน” “เลือกเอา จะกินดีๆ หรือจะให้ธีร์จูบ” น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่งคล้ายไม่ให้คนตัวเล็กปฏิเส

ติ๊ก ต๊อก ติ๊ก ต๊อก ติ๊ก ต๊อก…… น้องนอนไม่หลับหัวใจมันกระสับกระส่าย โธ่ ไอ้บ้าเอ๊ยยยย ‘นอนไม่หลับ’ (-__-) ให้ตายเถอะ “ติดใจจูบเมื่อกี้หรือไง” “อื้ม...เอ๊ย! ไม่ใช่สักหน่อย” มาอยู่ข้างเตียงได้ไงเนี่ย ฟอนต์นึกว่าธีร์หลับไปแล้วซะอีก “แต่ธีร์ติดใจ” ร่างสูงพูดสายตาคมดุมองแน่วแน่สื่อถึงความหมายตามที่พูดจริงๆ รสหวานของปากเธอยังติดตรึงอยู่ที่ริมฝีปากเขาไม่จางหาย “ฟอนต์.....ฉันจะนอนแล้ว” “ฟอนต์หลับไม่ลงหรอก ถ้าไม่ได้ทำต่อ” ฟอนต์เธออ้าปากค้างมองชายหนุ่มแค่นยิ้มทะเล้น เจ้าตัวนั่งเท้าคางมองเธอไม่ละสายตา อ่า...หลงปากอวบอิ่มเธอแล้ววะ มันทำให้ธีร์อยากจูบอีก “ม...ไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย” ร่างบางแยกเขี้ยวใส่ธีร์เสร็จ เธอหันหลังหนีคนตัวโตนอนคลุมโปง “ฟอนต์ครับ เอาผ้าออกมาหน่อยนะ เดี๋ยวหายใจไม่ออก” ธีร์ขยับเข้าใกล้เตียงคนไข้มือหนาลดผ้าห่มลงให้คนตัวเล็กได้หายใจถนัด เขาวางมือลงที่ศีรษะบาง ลูบผมเธอเบาๆ “/////” มือของธีร์อุ่น “ธีร์รู้ว่าฟอนต์นอนไม่หลับ งั้นมาฟังเรื่องของธีร์หน่อยไหม” เธอค่อยๆดึงหน้าออกแววตากลมโตมองสบตากับร่างสูง เรื่องของธีร์หลังจากที่หายไปจากฟอนต์นะเหรอ “ธีร์ก็ดูจะสบายดี

ณ คาเฟ่พักพิง “เมลเป็นไงบ้าง” ร่างบางเธอเดินเข้าร้านถามน้องพนักงาน “พี่ฟอนต์หายไปไหนมา” “ไว้ค่อยเล่าเรื่องมันยาว พ่อพี่ล่ะอยู่ไหน” “ห้องทำงานค่ะ พ่อพี่ฟอนต์บอกว่าจะขายที่นี่เรื่องจริงเหรอคะ มีคนมากับพ่อพี่ด้วยนะ เขาน่าจะเป็นคนที่จะซื้อที่....” คิดจะขายจริงๆ สินะ “เมลไปทำงานเถอะ พี่จะเข้าไปคุยกับพ่อพี่เอง” เรื่องมันเกิดขึ้นเร็วเกินไป ราคาพักพิงที่ตั้งขาย 20 ล้าน เป็นไปได้เหรอว่าจะมีคนที่จะมาซื้อเร็วขนาดนี้ เพียงแค่ภายในเวลา 2 อาทิตย์เนี่ยนะ เธอควรจะยื้อยังไงดี แม่ค่ะฟอนต์จะรักษาพักพิงไว้ได้ยังไง ก๊อกๆ “ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะนะคะ สวัสดีค่ะ ฉันเป็นคนดูแลที่นี่ค่ะ” ฉันถือวิสาสะเข้าไปขัดจังหวะวงสนทนาของพ่อ “เข้ามาทำไม ผู้ใหญ่เขาจะคุยกัน” พ่อเอ่ยเสียงปนดุใส่เธอไม่มากหนัก เป็นเพราะว่ามีอีกคนนั่งอยู่ด้วย “พ่อคิดจะขายพักพิงโดยไม่บอกฟอนต์เลยได้ยังไงกัน” “เอ่อ.....คุณ” ชายวัยกลางคนหันมองเธอที่เข้ามาร่วมวงสนทนาอย่างมึนงง หน้าตาเขาคงจะบอกประมาณว่า เธอเป็นใคร แน่นอนฉันก็อยากถามคุณเหมือนกันว่าคุณเป็นใคร รวยมากหรือไงถึงได้มีเงินซื้อพักพิงที่ขายเกินราคาขนาดนี้ จะซื้อเอาไปทำอะไรกันแน่ เฮ