ช่วยฟังกันบ้างสิ1.2

“ป้าครับ!” คราวนี้เสียงของหลีฉีเฟิงดังก้องไปทั้งห้อง

ทำให้จ้าวเจียงเฟิงถึงกับผงะ เพราะตลอดมา หลานชายคนนี้ไม่เคยยกเสียงใส่นางเลยแม้สักครั้ง

เขาไม่ได้ต้องการแข็งขืน หากแต่เพราะป้าไม่ยอมฟังเหตุผลเลย เขาจึงจำต้องใช้เสียงดังเพื่อบังคับให้นางหยุดสักครู่

“ป้าฟังผมให้ชัดนะครับเธอคนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับผมทั้งนั้น เธอเป็นเพียงคนไข้ที่ผมพบโดยบังเอิญ ผมถึงได้พามารักษาที่นี่”

“โกหก! คิดว่าฉันจะเชื่องั้นรึ แล้วที่ถอดเสื้อกันเมื่อกี้หมายความว่าอะไร ผู้หญิงคนนี้มันจงใจยั่วยวนแกน่ะสิ! ฉันพูดเพราะหวังดีกับแกแท้ ๆ ระวังจะถูกต้มจนโงหัวไม่ขึ้น!”

จ้าวเจียงเฟิงกระแทกเสียง ก่อนจะแสยะยิ้มเยาะใส่ซูเยว่ถิงด้วยสายตาดูแคลน

ซูเยว่ถิงเลือกที่จะนิ่ง ไม่ตอบโต้ เพราะหากเธออ้าปากแม้เพียงคำเดียวก็ยิ่งถูกมองว่าแก้ตัว สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้คือเฝ้าสังเกตและอดทน หากถึงคราวจนตรอกจริง ๆ เธอจึงจะลงมือเอง

“ป้าครับ ได้โปรดเข้าใจผมเถอะ มันไม่ได้มีอะไรอย่างที่ป้าคิดจริง ๆ” หลีฉีเฟิงยังคงยืนยันคำเดิมอย่างหนักแน่น

แต่แทนที่อีกฝ่ายจะอ่อนลง จ้าวเจียงเฟิงกลับยิ่งกดดันมากขึ้น “คอยดูเถอะ เรื่องนี้ฉันจะให้ถึงหูบ้านหยาง จะไม่มีวันยอมให้แกทำให้ตระกูลหลีต้องเสื่อมเสียเด็ดขาด!”

ชายหนุ่มถึงกับส่ายหน้าอย่างเหนื่อยล้า คำพูดของคนที่ตั้งใจจับผิด ย่อมไม่ต่างอะไรจากการสนทนากับคนที่ปิดหูปิดตาเสียแล้ว

และเมื่ออธิบายเขาไม่ฟัง พวกเขาก็หันเหเป้าโจมตีมายัง

ซูเยว่ถิงแทน

“เธอนี่มันก็เหลือเกิน! วิ่งแจ้นมานอนบ้านผู้ชายทั้งที่ยังไม่แต่งงาน หน้าไม่อายเสียจริง!” จ้าวเจียงเฟิงตวาด พลางไล่สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็ถุยน้ำลายลงกับพื้นด้วยท่าทางรังเกียจเดียดฉันท์

“ผู้หญิงชั้นต่ำ คิดจะจับหลานชายฉันเป็นบันไดให้ตัวเองหรือยังไง คิดว่าเขาเป็นหมอ มีบ้าน มีทรัพย์ แล้วเธอจะได้ตกถังข้าวสารงั้นสิ ฮึ! ไม่ต่างอะไรจากหญิงขายตัวหรอก!”

คำพูดนั้นทำให้ซูเยว่ถิงแทบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ความโกรธแล่นพล่านขึ้นมา แต่ก่อนที่เธอจะโต้เถียง เซียวซุนก็เสริมขึ้นอย่างไม่ยอมให้โอกาสเธอพูด

“อย่าคิดว่ามุขตื้น ๆ แบบนี้จะใช้ได้ผล ถึงฉีเฟิงจะอ่อนต่อโลก แต่เขาคือหลานชายของพวกเรา ยังไงเราก็จะปกป้องเขาเอง”

“พ่อครับ แต่ยังไงเขาก็นอนกับผู้หญิงคนนี้ไปแล้ว มันเสื่อมเสียเกินกว่าจะปิดบัง ต่อให้ยังไม่บอกใครก็ต้องถอนหมั้นกับหยางเยี่ยนหลีอยู่ดี” เซียวปี้เฉินผสมโรงทันที

“ใช่! ถอนหมั้นน่ะต้องถอนอยู่แล้ว แต่ก่อนอื่น ฉันจะจัดการกับนังนี่ให้สิ้นซากก่อน!”

จ้าวเจียงเฟิงตะคอกพร้อมก้าวเข้ามาใกล้ซูเยว่ถิง แล้วเงื้อมือขึ้นตบอย่างไม่ปรานี “นังแพศยา! นังตัวดี!”

สถานการณ์ชุลมุนอลหม่าน คำด่าโถมเข้าใส่หญิงสาวราวห่าฝน แต่สิ่งที่ซูเยว่ถิงสัมผัสได้ชัดเจนที่สุดคือ ตั้งแต่แรกเริ่มจนถึงตอนนี้

หลีฉีเฟิงไม่เคยลังเลที่จะปกป้องเธอเลยสักครั้ง เขารีบคว้าผ้าห่มมาห่อคลุมร่างเธอไว้ตั้งแต่พวกนั้นบุกเข้ามา อีกทั้งยังใช้แขนกอดกระชับ ซุกใบหน้าเธอไว้กับอก ไม่เปิดโอกาสให้ใครมองหรือทำร้ายเธอได้แม้แต่น้อย