All Chapters of Ang Haplos Ng Bilyonaryo: Chapter 121 - Chapter 130

ELENA POV "Leo, bilisan mo! Malapit na tayo!" sigaw ni Dante habang nakakapit sa upuan ng umaalog na lumang ambulance. Ang ulan sa labas ay parang pader na humahadlang sa aming paningin. Ang bawat pagtama ng gulong sa lubak ay nagpapangiwi sa akin. Napakapit ako sa stretcher, ang mga kuko ko ay bumaon na sa telang takip nito. Ramdam ko ang pagtigas ng tiyan ko—isang klase ng sakit na hindi ko pa naramdaman noon. "Dante! Hindi na 'to basta Braxton Hicks!" sigaw ni Sofia habang chine-check ang pulso ko. "Ang contractions niya, bawat tatlong minuto na!" "Malapit na tayo sa gate!" sagot ni Leo. Isang malakas na kalabog ang narinig namin sa likod. "Tinamaan ang bumper natin! Sinusubukan nilang itulak tayo palabas ng kalsada!" "Sofia, hawakan mo si Elena!" utos ni Dante. Lumingon siya sa akin, ang mukha niya ay basa ng pawis at ulan mula sa bintana. "Elena, tumingin ka sa akin. Huwag kang pipikit!" "Dante... ang sakit na talaga,"

ELENA POV Alas-kwatro pa lang ng madaling araw ay gising na kami. Hindi dahil sa takot, kundi dahil kailangan naming samantalahin ang dilim bago mag-umpisang magsilabas ang mga tao sa bayan. Ang biyahe patungo sa sinasabing "modernong lighthouse" ni Dante ay dumaan sa mga kalsadang halos wala sa mapa—puro talahiban at mabatong daan na tanging mga 4x4 na sasakyan lang ang nakakadaan. Nang tumigil ang sasakyan, bumungad sa amin ang isang malaking gusali na gawa sa semento, salamin, at bakal. Nakatayo ito sa mismong gilid ng isang matarik na bangin. Ang kalahati nito ay mukhang lumang lighthouse, pero ang kadugtong ay isang ultra-modernong bahay na parang nakadikit sa bato. "Andito na tayo," sabi ni Dante habang pinapatay ang makina. Bumaba siya at agad akong inalalayan. "Wow," bulong ni Maya habang nakatingala. "Kuya Dante, akala ko ba lighthouse 'to? Mukhang museum ng mga mayayaman eh." "Binili ito ng lolo ko noon pa, bago pa naging strict ang mga zoning laws dito. Ginawa ito

ELENA POV Nagising ako dahil sa init na tumatama sa mukha ko. Hindi ko na kailangang tignan ang orasan para malaman na mataas na ang sikat ng araw. Dahan-dahan akong bumangon—isang proseso na parang nangangailangan ng crane sa bawat galaw ko dahil sa laki ng tiyan ko. "Gising ka na pala," bungad ni Dante. Nakatayo siya sa gilid ng bintana, may hawak na tasa ng kape. "Anong oras na?" tanong ko habang kinukuskus ang mata. "Alas-nuwebe. Masyado kang mahimbing matulog kaya hindi na kita ginising," sabi niya habang lumalapit sa akin. Inilapag niya ang kape sa lamesa at tinulungan akong ayusin ang mga unan sa likod ko. "Kumusta? May masakit ba?" "Wala naman. Mabigat lang talaga," sagot ko. "Si Hope, parang nag-e-exercise na naman sa loob." Ipinatong ni Dante ang kamay niya sa tiyan ko. Saktong sumipa si Hope, kaya napangiti siya. "Malakas siya ngayon ah. Siguro dahil sa pancake na kinain mo kagabi." "Siguro nga," tawa ko. "Nasaan sina Maya?" "Nasa baba. Tinutulungan si Sofia na mag-

ELENA POV "Dahan-dahan lang, Ate. 'Wag kang magmadali," sabi ni Maya habang inaalalayan akong maupo sa sofa. "Maya, tatlong hakbang lang ang nilakad ko mula sa kusina, hindi ako tumakbo ng marathon," biro ko, pero sa totoo lang, ramdam ko na talaga ang bigat ng tiyan ko. Pumasok si Sofia mula sa surveillance room, dala ang isang bag na laging nakahanda. Inilapag niya ito sa lamesa at isa-isang tiningnan ang laman. "Sofia, para saan 'yan? May pupuntahan ba tayo?" tanong ko. "Wala naman, Elena. Pero simula ngayon, double check na lahat ng medical supplies natin. Mahirap na kung bigla kang mag-labor sa madaling araw," seryosong sagot ni Sofia. "May balita ba sa labas?" singit ni Dante na kakababa lang mula sa itaas. Agad siyang lumapit sa akin at humawak sa kamay ko. "Tahimik pa rin, Boss," sagot ni Leo habang nakatitig sa laptop. "Pero may napansin ako sa main road, mga limang kilometro mula rito. May isang itim na van na pabalik-balik kanina pang umaga." Biglang sumeryoso ang m

ELENA POV "Ate, hinga! Sabi ni Sofia, 'wag mong pigilin!" boses ni Maya ang naririnig ko sa loob ng bunker. Naka-kapit ang mga kamay ko sa gilid ng bakal na kama. Sobrang lamig ng metal pero basang-basa ako ng pawis. Ramdam ko ang bawat kabog ng dibdib ko hanggang sa dulo ng mga daliri ko. Sa labas, may narinig akong malakas na kalabog—tumama ang kung anong mabigat sa pinto. "Leo, anong status ng pinto?" sigaw ni Dante. Nakatayo siya malapit sa entrance, hawak ang baril pero pabalik-balik ang tingin sa akin. "Boss, sinusubukan nilang i-bypass ang hydraulic lock. Pero naka-deadbolt tayo. Five minutes, Boss, bago sila makagawa ng butas," sagot ni Leo. Rinig ko ang mabilis na pagpindot niya sa keyboard sa kabilang kwarto. Lumapit si Sofia at hinawakan ang pulso ko. "Elena, malapit na ang susunod na contraction. Kapag naramdaman mo na, 'wag kang sisigaw nang paubos-lakas. Ipunin mo ang hangin." "Sofia, hindi ko na kaya... ang sakit na talaga," bulong ko. Parang hinihiwa ang bal