LOGINELENA POVNagising ako sa tunog ng alarm ko ng alas-sais ng umaga. Napatingin ako sa kisame ng kwarto namin at sandaling nakalimutan ko kung nasaan ako. Hindi amoy ubasan o malamig na hangin ng Tuscany ang sumalubong sa akin; amoy ng aircon at ang bahagyang ingay ng mga sasakyang dumadaan sa malayo ang narinig ko."Dante, gising na. First day back natin sa office," sabi ko habang tinatapik ang balikat niya."Mmm... can we just pretend na nasa Italy pa tayo?" ungol ni Dante habang isinisiksik ang mukha sa unan. "Five minutes, Elena. Promise.""Anong five minutes? Sabi mo kagabi, gusto mong pumasok nang maaga para ma-surprise ang team. At saka, may meeting ka pa kay Aris ng alas-nuwebe," paalala ko.Bumangon na ako at dumeretso sa banyo. Paglabas ko, nakaupo na si Dante sa gilid ng kama, gulo-gulo ang buhok at parang bata na pinilit gisingin. Napangiti ako. Kahit gaano siya katapang sa labas, sa loob ng kwartong ito, siya pa rin 'yung Dante na kailangan ng kape bago gumana ang utak.Pag
ELENA POV Nagising ako sa mahinang yanig ng gulong ng eroplano nang lumapag ito sa runway ng NAIA. Ang kaninang malamig na hangin ng Italya ay napalitan ng pamilyar na halumigmig na nanunuot sa loob ng cabin kahit naka-aircon pa kami. Tumingin ako sa labas ng bintana; kulay abo ang langit ng Maynila, pero sa gitna ng polusyon at ingay, naramdaman ko ang kakaibang init sa dibdib ko. Sa wakas, nasa bahay na kami. "Elena, gising na. We’re here," mahinang bulong ni Dante habang dahan-dahang inaayos ang pagkaka-karga kay Hope na himbing pa rin ang tulog. "In fairness, kahit nakakapagod ang flight, masarap pa rin 'yung feeling na malapit na tayo sa sariling kama," sabi ko habang nag-uunat at kinukuha ang handcarry bag namin. Sa kabilang row, mabilis na nag-ayos si Maya. Medyo gulo-gulo ang buhok niya at halatang puyat, pero ang sigla ng mata niya ay nandoon pa rin. "Ate, amoy Pinas na! Ramdam ko na 'yung humidity kahit nasa loob pa tayo." "I-ready mo na 'yung sarili mo, Maya. Siguradon
ELENA POV Huling araw na namin dito sa farmhouse bago kami bumalik sa Rome para sa aming flight pauwi ng Pilipinas. Imbes na magmadali sa pagliligpit ng gamit, nag-decide kami na gawing sobrang chill lang ang umaga. Nakaupo ako sa damuhan, pinapanood si Hope na sinusubukang gumapang palapit kay Whitey na abala naman sa paghabol sa isang tutubi. "Ate, tingnan mo si Whitey, feeling niya talaga local dog na siya rito," tawa ni Maya habang lumalabas ng pinto, bitbit ang dalawang baso ng freshly squeezed orange juice. Inabutan niya ako ng isa bago siya sumalampak sa tabi ko. "Sana ganyan din tayo kabilis mag-adjust, 'no? Parang kailan lang, takot na takot tayong lumabas ng bahay sa Manila," sabi ko habang humihigop ng juice. Ang asim-tamis ng lasa, sobrang presko. "True. Pero alam mo, Ate, parang ayaw ko pang umuwi. Pwede bang mag-extend kahit one month lang? I promise mag-aaral ako ng Italian nang seryoso," biro ni Maya. "Naku, si Kuya mo ang tanungin mo niyan. Siguradong tambak na a
ELENA POV Hindi ko na kailangan ng alarm clock dito sa Tuscany. Ang huni ng mga ibon sa labas at ang mahinang katok ng mga sanga ng puno sa bintana ang naggising sa akin. Paglingon ko, gising na rin si Dante, nakadapa habang pinapanood si Hope na naglalaro ng kanyang mga daliri sa paa sa gitna ng kama. "Good morning," bulong ni Dante nang mapansing dilat na ako. "Sabi ko sa'yo, masarap matulog dito eh. Walang pressure bumangon." "Morning," sagot ko habang nag-uunat. "Anong oras na? Feeling ko ang haba ng tulog ko pero parang maaga pa." "Alas-otso pa lang. Nakapag-kape na ako sa baba kanina habang tulog pa kayo. Kausap ko si Maria, excited na siyang turuan tayo mag-pasta mamaya," sabi ni Dante habang kinikiliti ang tiyan ni Hope, na nagresulta sa malakas na halakhak ng bata. "Ready na ba ang patience mo? Alam mo namang hindi ako kasing galing mo sa kusina," biro ko habang bumabangon para kuhanin si Hope. "Don't worry, teamwork tayo. Ako sa dough, ikaw sa sauce," ngiti niya. Pagb
ELENA POV Nagising ako na medyo masakit ang balikat. Siguro dahil sa haba ng nilakad namin kahapon sa Rome. Pagtingin ko sa bintana, hindi na 'yung mga lumang gusali ang nakikita ko kundi ang malawak na rolling hills ng Tuscany. Lumipat na kami kagabi sa isang farmhouse villa sa probinsya, at kahit madilim nung dumating kami, alam ko na agad na dito ko mahahanap 'yung totoong katahimikan. "Gising na pala ang mommy," bungad ni Dante. Pumasok siya sa kwarto bitbit si Hope na naka-pajama pa. "Look, Hope, si Mommy gising na. Say 'Good morning, Mommy!'" "Morning," paos kong sabi habang iniuunat ang mga braso ko. "What time is it? Parang sobrang tahimik, akala ko madaling araw pa." "Almost nine na. Sobrang tahimik lang talaga dito sa countryside. Naninibago ka, 'no? Walang busina ng sasakyan, walang ingay ng mga turista sa labas ng bintana," sabi ni Dante sabay upo sa tabi ko sa kama. Ibinaba niya si Hope sa gitna namin. "Oo nga. Parang nakakabingi 'yung quietness," tawa ko. "Nasaan si
ELENA POV Paggising ko, masakit pa nang konti ang mga binti ko mula sa paglalakad namin kahapon sa Colosseum, pero nawala agad iyon nang makita ko ang view mula sa bintana. Ang sikat ng araw sa Rome ay parang may filter—masyadong maaliwalas. "Dante, gising na. Sabi ni Maya aalis tayo ng maaga para iwas sa crowd sa Trevi Fountain," bulong ko habang tinatapik ang balikat niya. "Five more minutes, Elena... Ang sarap ng unan dito," sagot niya na boses-lasing pa sa antok. Pero nang marinig niya ang pag-iyak ni Hope sa kabilang kwarto, agad siyang napabalikwas. "Okay, gising na. Daddy's coming, Hope!" Nagmamadali kaming nag-ayos. Si Maya, gaya ng inaasahan, ay nakasuot na ng bago niyang summer hat at floral dress. Si Nanay Belen naman ay tila mas sanay na sa paligid, abala na sa pag-aayos ng diaper bag ni Hope habang nakikipag-ngitian kay Maria. "Luca is waiting outside," bungad ni Dante pagbaba namin. Nakasuot siya ng white linen shirt at shades. "Maya, sigurado ka bang gusto mo doon?
ELENA POV Nanatili akong nakaupo sa sahig ng boardroom, blangko ang isip habang paulit-ulit na nag-e-echo sa tenga ko ang boses ng nanay ko mula sa video. Pero hindi ako pwedeng magpakalunod sa gulat. Nakita ko si Dante—nakatayo siya sa gitna, humihinga nang malalim, pilit na binabalik ang awtorid
ELENA POV Nang sumara ang pinto at tuluyang mailabas si Victoria, akala ko ay makakahinga na kami nang maluwag. Pero ang katahimikan sa loob ng boardroom pagkatapos kumpiskahin ng mga Founders ang kapangyarihan ay hindi nakakarelax. Ito ay iyong klase ng katahimikan bago ang isa pang pagsabog. Tu
ELENA POV Akala ko pagkatapos ng eksena sa boardroom, tapos na ang laro. Akala ko kapag na-drag na si Victoria palabas ng building, matitigil na ang toxicity. Pero mali ako. Si Victoria ay parang lason na kahit naitapon mo na ang bote, nananatili pa rin ang bakas sa sistema. Nasa loob kami ng saf
ELENA POV Ang boardroom, na akala ko ay nanahimik na pagkatapos ng press conference, ay muling naging pugad ng tensyon. Alam ko na ang mga investors ay naghihintay na lang ng rason para tuluyan kaming iwan. Ang stock price ng Valderama Global ay parang heart rate ng isang taong nag-aagaw-buhay—paa







