All Chapters of Ang Haplos Ng Bilyonaryo: Chapter 31 - Chapter 40

ELENA POVAng bawat patak ng gasolina mula sa vent ng aircon ay tila tunog ng malakas na kulog sa aking pandinig. Ang amoy nito ay nakakahilo, humahalo sa amoy ng gamot at kalinisan ng ospital. Sa ilalim ng aking kama, narinig ko ang mabilis na paghinga nina Dante at Celeste. Ang dalawang taong hindi ko akalaing magsasama sa isang layunin ay abala sa pakikipagbuno sa kamatayan. "Dante, huwag mong gagalawin ang pulang wire! Naka-cross link 'yan sa sensor ng bigat ni Elena," ang boses ni Celeste ay matalas, punong-puno ng awtoridad na ngayon ko lang narinig sa kanya. Nawala ang malambing at mapanuyang tono niya; pinalitan ito ng determinasyon ng isang taong sanay sa panganib. "Alam ko! Pero ang apoy, Celeste! Pumapasok na ang apoy!" sigaw ni Dante. Mula sa aking pwesto, nakikita ko ang dahan-dahang paggapang ng kulay asul at orange na apoy mula sa ilalim ng pinto. Parang isang gutom na hayop na dahan-dahang kinakain ang basang sahig. Sa bawat seg

ELENA POV Sa gitna ng madilim na pampang, tila huminto ang mundo. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang malalim at mabilis na paghinga ni Dante sa tabi ko. Kahit napapaligiran kami ng banta, mas ramdam ko ang init ng kanyang katawan na pilit akong pinoprotektahan. Ang presensya ni Eduardo sa speedboat ay tila isang malabong anino na lang kumpara sa tensyong namamagitan sa aming dalawa ni Dante. "Elena, tignan mo ako," bulong ni Dante. Ang kanyang boses ay paos, puno ng emosyong hindi maipaliwanag. Iniharap niya ang mukha ko sa kanya, pilit na hinahanap ang aking mga mata sa gitna ng dilim. "Huwag kang makikinig sa kanila. Kahit anong mangyari, hinding-hindi kita bibitawan. Hinding-hindi ko hahayaang hawakan nila ang anak natin." Hinawakan ko ang kanyang mga kamay na nakakupkop sa mukha ko. Sa kabila ng panganib, may kakaibang init na dumaloy sa akin. Ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng isang pangakong higit pa sa salita, isang pangakong nakatali sa aming dalawa. "Dante, n

ELENA POV Parang naubusan ako ng hininga sa loob ng kwartong iyon. Yung lalaki sa harap ko, si Roberto Villareal, buhay na buhay. Siya yung mukhang nakikita ko lang sa mga lumang picture at panaginip ko. Pero wala yung init at pagmamahal na ine-expect ko. Ang tigas ng aura niya, at yung tingin niya sa akin, parang yelo sa lamig. Mas masakit pa, nakatitig siya sa tiyan ko. "Pa?" hikbi na lang ang lumabas sa bibig ko. Gusto ko sanang lumapit para yakapin siya pero natatakot ako. "Diyan ka lang, Elena," hinarangan ako agad ni Dante. Ang higpit ng hawak niya sa akin, parang takot siyang mawala ako kapag bumitaw siya. "Roberto Villareal o kung sino ka man. Patay na ang tatay ni Elena. Nakita ko ang mga papel at record." "Ang mga nananalo ang nagsusulat ng history, Dante Valderama," malamig na sagot ni Papa. Binaba ni Marcus ang baril niya, parang asong sunud-sunuran sa amo. "At sa kwentong ito, ako ang nagsulat ng lahat. Mula sa fake death ko hanggang sa kasal niyo sa Maynila." Lumapi

ELENA POV Yung lamig ng dagat, parang libu-libong karayom na tumutusok sa balat ko. Sa ilalim ng madilim na kailaliman, muffled na tunog lang ng lumulubog na kotse at yung sobrang bilis na kabog ng puso ko ang naririnig ko. Sa gitna ng gulo, may humawak sa kamay ko. Mahigpit, mainit, at pamilyar. Si Dante. Gamit ang huling lakas niya, sinira ni Dante yung salamin ng bintana. Ramdam ko yung marahas na pasok ng tubig, pero mas malakas yung gusto naming mabuhay. Sa isang mabilis na galaw, hinila niya ako palabas. Habang umaakyat kami papunta sa liwanag ng buwan na sumisilip sa surface, parang huminto ang oras. Pag-ahon namin, yung hangin na pumasok sa baga ko ang pinakamasarap na feeling sa mundo. "Elena! Elena, okay ka lang?!" Bakas ang takot sa boses ni Dante habang inaalalayan niya ako sa pampang. Hapo na hapo kami habang nakahiga sa basang buhangin. Pinapanood lang namin yung mga bula sa dagat kung saan tuluyang lumubog yung sasakyan. Wala si Maria. Wala yung yaya ko. Lumingon k

ELENA POV Nayanig ang buong yate. Muntik na akong matumba kung hindi lang ako mabilis na nasalo ni Dante. Yung amoy ng sunog na goma at usok, humahalo na sa alat ng dagat. Tumingin ako sa direksyon ng mga speedboat at hindi ako makapaniwala sa nakikita ko. Si Victoria. Akala namin biktima rin siya o nagtatago lang sa takot, pero heto siya sa gitna ng gulo. Hindi siya mukhang kontrabida na nananakot, mukha siyang desperadang nanay na parang sasabog na ang dibdib sa tindi ng pressure. "Ma! Ano ba 'tong ginagawa mo?!" sigaw ni Dante. Ramdam ko yung sakit sa boses niya. Mahirap naman talaga makita ang sarili mong ina na nakatutok ng baril sa iyo, kahit pa sabihing para sa kaligtasan ng tatay niya ang dahilan. "Dante, anak, wala na akong ibang paraan!" sigaw ni Victoria mula sa kabilang bangka. Humahampas ang hangin sa buhok niya, at sa bawat pag-alon, parang lalong nagiging delikado ang sitwasyon. "Hawak nila ang daddy mo! Kung hindi ko maibibigay ang briefcase na yan sa mga taong nas