Semua Bab ท่านประธานที่แปลว่าพ่อของลูก: Bab 91 - Bab 100

ในวันเดียวกันที่ร้านขายข้าวแกงของพรพิมลร่วมสัปดาห์มานี้ตั้งแต่มีกองถ่ายมาถ่ายทำโฆษณาสั้น ร้านของพรพิมลก็กลายเป็นศูนย์รวมของชาวบ้าน ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเฟย่าสวยกว่าในทีวีเยอะ เป็นกันเอง และดูเข้ากันดีกับคนที่รับบทพระเอก พรพิมลในฐานะแม่ของพระเอกในโฆษณายิ้มจนเมื่อยแก้ม ลูกค้าที่มารวมตัวกันที่ร้านก็กะว่าจะได้ยินเรื่องราวในกองแบบใกล้ชิดกว่าที่พวกตนไปยืนดูทุกวันจากพรพิมลนี่แหละ“กลับมาเอาของแป๊บๆ ก็ออกไปแล้ว เจอหน้ากันวันละไม่เกินสิบนาที แล้วผาก็ค้างในกองถ่ายมั้ง เพราะไม่กลับมานอนบ้านเลย”คำตอบของพรพิมลทำให้ชาวบ้านผิดหวังไปบ้าง แต่มีอีกคนที่ไม่เคยทำให้ผิดหวัง“เฟย่าเขาสนิทกับพี่พลอยกับน้องแพรมาก ซื้อของเล่น ซื้อของสวยๆ งามๆ ประสาผู้หญิงมาฝากเยอะเลย”“แล้วเฟย่ากับคุณเสือเป็นแฟนกันตามที่เป็นข่าวไหมพี่เมธ” พรพิมลตักผัดกะเพรามาใส่ในกล่องข้าวที่สุเมธสั่งยี่สิบกล่องเพื่อไปเลี้ยงคนงาน“ไม่ๆๆๆ ข่าวลือทั้งนั้น” สุเมธรีบปฏิเสธ “อย่าไปเชื่อ ข่าวจากฉันนี่จริงที่สุด”“ฉันไปยืนดูที่กองถ่ายทุกวัน พวกเขาดูสนิทกันแบบเพื่อนมากกว่านะ ไอ้เราก็พยายามจะมองแบบจับผิด แต่ก็ไม่เห็นจะมีอะไร คุณเสือเขาติดพี่พ

“มันคือเวลาที่มารีรอคอย มารีทนอยู่กับจอมอย่างให้เกียรติอยู่สี่ปี เพราะเงื่อนไขของคุณจอมเทียนกับพ่อมารี แต่เสือรู้ไหม ว่าหลังจากมารีบอกเลิกเสือแล้ว มารีไม่เคยมีความสุข และมารีก็ไม่เคยมีอะไรกับจอมเลย มารีมองเห็นแต่หน้าเสือจนไม่สามารถหลับนอนกับคนอื่นได้ มารีทำไม่ลง และที่สำคัญ มารีจะนอนกับคนอื่นได้ยังไงในเมื่อตอนนั้นมารีกำลังท้องลูกของเสือ”เสียงของมารีดังขึ้นตามลำดับอารมณ์ คนในที่นั้นจึงได้ยินกันทั่วถึง มารีมองตาเสืออย่างเศร้าสร้อย แต่มุมปากซ่อนรอยยิ้มเป็นต่อไว้“เธอมาทั้งเพื่อครอบครองและทำลายฉัน” พยัคฆ์กัดฟันโต้รอบรอยยิ้มที่มารีซ่อนไว้จากทุกคน แต่มันทิ่มแทงเข้ามาในหัวใจเขา“เปล่า มารีมาเพื่อทวงสิทธิ์ให้ลูก และมาตามเสียงร่ำร้องของหัวใจที่มีแต่เสือ เสือยกโทษให้มารีได้ไหม มารีแต่งงานเพราะมีเหตุจำเป็น และมารีก็ไม่มีอะไรเกินเลยกับจอม หัวใจและร่างกายของมารีเป็นของเสือนะ” มารีตีบทแตกกระจุย น้ำตาไหลพรั่งพรู หญิงสาวรูดตัวลงนั่งเท้าพื้นสะอื้นอย่างคนหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างพยัคฆ์เลื่อนสายตามองไปรอบๆ ชาวบ้านพากันซุบซิบ พนักงานของเขายืนอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้น ก่อนจะมองไปยังเด็กน้อยที่ถูกอ้างว่าเป็นเล

“ขอบคุณลุงเมธครับ”“ถ้าไม่เรียกฉันว่าพ่อ ฉันจะเปลี่ยนใจไม่ให้อภัยแล้วนะ” สุเมธยิ้มอบอุ่นให้พยัคฆ์เป็นครั้งแรก“ครับ พ่อ” พยัคฆ์รีบเรียกทันทีก่อนที่ชายสูงวัยจะเรียกคืนคำพูด พร้อมกับลุกขึ้นยืนสุเมธดึงคนหนุ่มเข้ามาในลักษณะคล้ายโอบกอด “ฉันจะรอดูพ่อเสือเลี้ยงลูกเสือตัวที่สาม ความแสบไม่ทิ้งแถวแฝดแน่ๆ หึๆ”“ขู่ใช่ไหมครับ” พยัคฆ์หัวเราะเมื่อถูกผลักออกมา“เปล๊า พูดเรื่องจริง ไปเถอะ พาพี่พลอยกับน้องแพรไปหาเมย์” เขาตบบ่าคนตัวสูงใหญ่ ก่อนจะกวาดตามองเหล่าผู้คนที่มองมายังตนพร้อมรอยยิ้ม โดยเฉพาะชาวบ้านที่ตีกรอบเข้ามาใกล้ขึ้นโดยไม่รู้ตัวเรื่องราวของพวกเขาคงจะไปถึงร้านข้าวในไม่ช้า สุเมธคิดว่าเขาจะต้องเป็นคนไปอธิบายด้วยตัวเองเพื่อไม่ให้เรื่องบิดเบือนไปจากสิ่งที่เป็นจริง เขาตบบ่าชายหนุ่มอีกสองครั้งแล้วแยกตัวไป“พี่พลอยน้องแพรครับ ไปหาแม่เมย์กันครับ” พยัคฆ์เดินไปหาลูกๆ ซึ่งกำลังให้ความสนใจกับโทรศัพท์ที่เอิร์ธเปิดยูทูบช่องเสือสมิงไว้ โดยที่ชายหนุ่มเจ้าของโทรศัพท์ลากมารีไปคุยที่โต๊ะหนึ่งด้วยท่าทางเคร่งเครียด“พ่อเฉือ ยูกๆ มีแพนขับ” พลอยใสหันไปเหนี่ยวพยัคฆ์ซึ่งเข้ามายืนด้านหลังให้นั่งลงจะได้คุยกันถนัด“คร

ในทุ่งหญ้าตอนนี้วัวกับเด็กเข้าไปยืนในตำแหน่งที่ทีมงานจัดเรียบร้อย เอิร์ธตั้งกล้องมุมสูงเพื่อเก็บภาพจากด้านบน ส่วนด้านล่างอีกสองมุมมีทีมงานอีกสองคนถือกล้องวิดีโอ งานนี้เอิร์ธตั้งใจเพิ่มเอฟเฟ็กต์ในการถ่ายทำเพื่อไม่ให้เสียชื่อผู้กำกับมือทองวัวเริ่มกินหญ้า บางตัวลงไปนอนอย่างสบายใจ พอเสียงดนตรีดังขึ้น พลอยใสกับแพรสวยก็เริ่มเต้นสะบัดก้น จากนั้นก็ยักย้ายส่ายกันซ้ายทีขวาที ทำปากจู๋ เบิกตาโต เล่นหน้าเล่นตา คล้องแขนกันวิ่ง พอถึงจังหวะร้องก็ตะโกนกันคนละท่อนสุดเสียง “มอ มอ มอ คือเฉียงของวัว” พลอยใสร้องนำ“มอ มอ มอ วัวมีฉี่ขา” แพรสวยตะโกนต่อ“มอ มอ มอ วัวชอบกินหญ้า” พลอยใสรับท่อนต่อจากนั้นก็ร้องพร้อมกัน“มอ มอ มอ ตัวมันโต๊โต อยู่ในพาร์ม มีหยายฉายพันธุ์ เยียกอีกชื่อว่าโค มีน้ำนมโคให้เยาได้กิน ทุกวัน”พอจบเพลงเด็กๆ ก็วิ่งไปยังแคทรีนแม่วัวตัวโปรดของปานดวงใจซึ่งแสนรู้มาก ซึ่งก่อนหน้านี้แป๊บเดียวศรได้วิ่งเข้าไปสั่งให้มันนอนหมอบกับพื้นหญ้า โดยที่โรซี่ลูกสาวของมันยืนกินหญ้าอยู่ข้างๆพอไปถึงแม่วัว เด็กๆ ก็หยิบถุงผ้าสีดำซึ่งซ่อนไว้ใต้ดอกไม้ในตะกร้าขึ้นมา มันมีขนาดใหญ่เกินตัวเด็กๆ ทั้งสองจับถุงผ้าสีดำค

“ปู่อย่าหันไปมองฉิ” พลอยใสตำหนิ พร้อมกับเหนี่ยวแขนชายสูงวัย“ย่าด้วย อย่าขี้โกง” แพรสวยขมวดคิ้วดุ“ไม่ไหวแล้ว ปู่จะล้ม ปู่เดินแบบนี้ไม่เก่ง” พายัพหยุดเดิน“ย่าก็เดินไม่ไหว”“คุณปู่ๆ ตงนั้นมีหมีหยอดเหยียญ” พลอยใสชี้ไปยังสัตว์หยอดเหรียญซึ่งมีเด็กคนหนึ่งเพิ่งขี่ออกมาอย่างตื่นเต้น“ไปค่ะ ย่าเตรียมเหรียญมาเยอะเลย” ปรียากรดีใจเมื่อเห็นตัวช่วยที่จะดึงดูดความสนใจเด็กๆ เธอล้วงกระเป๋าใส่เหรียญที่ถ่วงจนกระเป๋าสะพายหนักอึ้งออกมาคุณปู่กับคุณย่าเร่งฝีเท้าตามหลาน“คุณปู่นั่งหมีนะ พี่พอจูง” พลอยใสชี้ไปยังหมีสีน้ำตาล“คุณย่านั่งเฉือนะ น้องแพจูง”“พี่พลอยกับน้องแพรนั่งเลยค่ะ ปู่กับย่าจะเดินตาม” ปรียากรยกตัวหนักอึ้งของแพรสวยเพื่อจะเอาขึ้นไปคร่อมเสือ“ม่ายยยย คุณย่านั่ง” แพรสวยซึ่งตัวลอยอยู่เหนือพื้นแล้วดีดขาขึ้นลงอย่างแรง ขัดขืนเต็มที่ “น้องแพต้องดูแยคุณย่า พ่อเฉือฉั่งไว้”“พี่พอก็ต้องดูแยคุณปู่เหมือนกัน คุณปู่ๆๆๆ” พลอยใสวิ่งตามพายัพซึ่งถอยห่างไปตั้งแต่แพรสวยออกฤทธิ์กับคนเป็นย่า “คุณปู่เดินไม่ไหวก็ขี่หมีฉิ” เด็กน้อยตะโกนเรียก“ปู่นั่งไม่ได้ลูก ปู่โตแล้ว มันน่าเกลียด” พายัพหนีจนเหนื่อย จึงหยุดเดินและอธิ