All Chapters of ท่านประธานที่แปลว่าพ่อของลูก: Chapter 71 - Chapter 80

“น่าเอ็นดูเนอะ สงสัยเป็นพ่อหม้ายเมียทิ้ง”“ฉันว่าเมียอาจจะไปช็อปเพลิน ทิ้งให้เด็กๆ อยู่กับพ่อ”แล้วเขาก็พาเด็กๆ กลับมาบ้านพร้อมกับข้าวของที่ได้มาไม่ต่างจากย้ายร้านเพ็ตช็อปเข้ามาไว้ในบ้านของปานดวงใจ ส่วนสภาพของคนน่ะเหรอ ยับเยินกันทั้งสองฝ่าย ที่แขนเสื้อกับหน้าอกเสื้อของพลอยใสกับแพรสวยเต็มไปด้วยช็อกโกแลตจากไอศกรีมที่เด็กๆ ใช้เช็ดปาก ปากกับมือเหนียวหนับ ส่วนเขาหน้าซีดหน้าเซียว แต่ก็มีความสุข ทั้งสุขที่กลับถึงบ้านเสียที และสุขที่ได้พาเด็กๆ ไปเที่ยว ทั้งนี้ทั้งนั้นพยัคฆ์ตระหนักว่าเขาคงเหนื่อยไม่เท่าเศษเสี้ยวของปานดวงใจเลยเช้าวันรุ่งขึ้นพยัคฆ์ตื่นขึ้นมาในบ้านน็อกดาวน์ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่เมื่อคืน ซึ่งผู้ช่วยได้จัดข้าวของอำนวยความสะดวกไว้ให้พร้อมแล้ว หลังจากแปรงฟันเขาก็ถือถ้วยกาแฟเดินจิบชมทัศนียภาพให้ชัดๆ เกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขาได้แต่ดูความคืบหน้าผ่านโทรศัพท์ของม่านฝน ซึ่งแทบทุกครั้งจะมีพลอยใสกับแพรสวยเกาะติดมากับหญิงวัยกลางคนด้วยบ้านของเขาเป็นบ้านไม้ชั้นเดียวยกสูงด้วยบันไดแค่สามขั้น มีสองห้องนอน หนึ่งห้องโถงและหนึ่งห้องน้ำ ทุกห้องมีขนาดกะทัดรัดกว่าปกติ นอกตัวบ้านมีการจัดสวนไม่รกตา บน

“เมย์จะมาหาเฮียไหม มาดูบ้านของเฮีย...”“ไม่ๆๆ” พลอยใสส่ายนิ้วไม่อนุญาตให้แม่มา “เดี๋ยวเจอยูก”“ไม่อะเฮีย เอาไว้วันหลังแล้วกัน เมย์ออกไปซื้อพิซซ่าก่อนนะ ตอนเย็นเผื่อเด็กๆ กลับมาจะได้กินพิซ่ากับไอติมกัน” ปานดวงใจพูดจบก็วางสายไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ออเซาะ พยัคฆ์จึงต้องหันมาอ้อนฝาแฝดแทน“เสือหดมึนหัว ถ้าได้นอนสักครึ่งชั่วโมงจะดีขึ้น เดี๋ยวเราย้ายไปห้องนอนอีกห้องนะ” สภาพเตียงแบบนี้ไม่สามารถนอนได้แล้ว แต่โชคดีที่เตียงของเขามีผ้ารองเตียงค่อนข้างหนาปูไว้ด้านล่างอีกชั้นเพื่อกันไรฝุ่น ฉี่หมาหย่อมน้อยๆ จึงยังไม่ซึมลงไปถึงที่นอน“คุณหนูต้องนอนในอุโมงค์” แพรสวยอุ้มคุณหนูขึ้นมา และพูดถึงอุโมงค์หวายที่พยัคฆ์ซื้อมาไว้ที่บ้านตนพร้อมกับข้าวของอื่นๆ ของสุนัข เพื่อเอาไว้รองรับตอนที่เด็กๆ พาคุณหนูมาเล่นด้วย จะได้ไม่ต้องขนย้ายข้าวของไปมา“ใช่ครับ คุณหนูนอนในอุโมงค์”พยัคฆ์เดินนำเด็กๆ ไปยังห้องนอนอีกห้อง จัดมุมให้คุณหนูอยู่ จากนั้นก็ขึ้นมานอนแผ่หลา พลอยใสกับแพรสวยปีนเตียงตามขึ้นมาทันที“ร้องเพลงกล่อมหน่อยสิครับ” เขาหลับตาลง หวังว่าเสียงใสๆ จะทำให้เขาหลับสบาย“พี่พอย้องก่อนนะ”“อือ” แพรสวยพยักหน้าสองส

“ลิมิตครับ ลิมิต แบบว่ากำลังดีน่ะครับ” พยัคฆ์วิ่งไปอธิบายพร้อมกับลูบหัวแฝดพี่ “ถ้าเราทำยูทูบที่อันตราย เราจะไม่ได้เผยแพร่นะครับ”“เหยอ งั้นเฉือหดอุ้ม พี่พอจะนั่งดูตูดช้าง” พลอยใสโถมตัวเข้าหาเขาเพื่อให้ชายหนุ่มจับนั่งใหม่“เฉือหดอุ้มน้องแพด้วย น้องแพจะดูตูดฉิงโต”ในที่สุดการถ่ายคลิปก็ลุล่วงไปแบบทุลักทุเล เขาพาเด็กๆ เข้าไปพักผ่อนในห้องนอน คุณหนูก็วิ่งมาหาเด็กๆ ทันที“พุ่งนี้ต้องยีวิวคุณหนูด้วยนะ”“ช่ายๆ”ทั้งสองเออออกัน ในระหว่างที่พยัคฆ์เปิดคลิปที่ถ่ายมาให้เด็กๆ ดูผ่านทางจอคอมพิวเตอร์“อยากกินพิชช่า” พลอยใสพูดขึ้นมาก่อนพยัคฆ์ยกแขนดูนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้บ่ายสามโมง เด็กๆ มาอยู่กับเขาหลายชั่วโมง จะให้ม่านฝนไปซื้ออาหารให้ก็ไม่เอา ตอนนี้อยากกลับบ้านเต็มแก่เพราะมีพิซซ่ารออยู่“เสือหดไปส่ง” เขาอาสา“ไม่ เดี๋ยวแม่แมเจอยูก” แพรสวยทำหน้าบึ้ง หิวก็หิว แต่ก็กลัวแพ้*********ในขณะเดียวกันที่บ้านของฉลามหลังจากตอนเที่ยงได้แอบกินสปาเกตตีโดยนั่งอยู่บนตักพ่อ ใช้แผ่นหลังของพ่อกำบังไม่ให้แม่ที่นั่งอยู่แถวๆ นั้นเห็น และกลับไปซ่อนตัวต่อที่ใต้โต๊ะกินข้าว ตอนนี้ไข่เจียวปูม้าที่แม่กำลังทอดอยู่ในครัวส่งกลิ่นหอ

“อ๊า ฉดชื่น”ฝาแฝดทำท่าเดียวกัน น้ำอัดลมไหลลงมาตามคางลงไปบนเสื้อยืดสีฟ้าที่ทั้งคู่ใส่เหมือนกัน พยัคฆ์รับกระติกคืนมาฟืด ฟืด“ฮะๆๆๆ หมดแย้ว พี่พอกับน้องแพกินหมดแย้ว” พลอยใสหัวเราะ “เฉือหดตามไปออกยูกวัวเย็วๆ นะ พี่พอต้องเตียมตัวแย้ว”“น้องแพเอาทอฉัพท์แม่แมมาแย้ว” แพรสวยล้วงกระเป๋าสะพายได้โทรศัพท์มือถือที่แม่วางไว้ในห้องนอนติดมือขึ้นมา“แม่เมย์ไม่ได้ใช้เหรอครับ” พยัคฆ์ถามอย่างสงสัย“อันนี้ทอฉัพท์คุยกับคนฉนิท มีพี่เต่าเต่า ตา ป๋า เฉือหด” แพรสวยแจกแจง ชื่อไหนก็ดีหมดยกเว้นไอ้ป๋า ถึงจะโดนเขาจับแยกห่างแล้ว แต่มันก็ยังวนเวียนเหมือนวิญญาณอยู่แถวนี้“ไปกันเถาะ พี่พอต้องไปช่วยแคทยีนเบ่งยูก” พลอยใสเหนี่ยวแขนน้อง“เฉือหดตามมาเย็วๆ นะ” แพรสวยพยักหน้าหงึกๆ ให้เขารีบตามมาชายหนุ่มมองฝาแฝดที่จูงหมาวิ่งตามกันไปยังคอกวัวด้านไกลๆหลังจากนั้นสิบนาทีเขาก็เดินไปพร้อมกับศร ซึ่งทำหน้าที่ช่วยทำคลอดให้วัวร่วมกับสุเมธเป็นประจำ เขาเข้าไปเห็นตอนที่เด็กๆ กำลังรีวิว“ฉวัดดีก้ะ นี่เฉือโหดนะก๊ะ วันนี้จะมายีวิวเฉือหดออกยูกวัว” พลอยใสเดินเข้าไปใกล้วัวที่นอนตะแคงและออกแรงเบ่ง สุเมธซึ่งอุ้มคุณหนูไว้รีบเข้าไปห้าม“อย่าจับ”

พอพยัคฆ์พาเด็กๆ ไปแล้ว ปานดวงใจก็ค้นพบว่า มันก็ดีเหมือนกันแฮะ เธอสามารถไปเด็ดใบมะกรูด เด็ดกะเพราได้โดยไม่ต้องตอบคำถามที่พรั่งพรูมาไม่หยุด ทำให้การรวบรวมวัตถุดิบใช้เวลาแค่สิบนาที แทนที่จะเป็นชั่วโมง เธอล้างน้องวัวเสร็จแล้ว กำลังจะเปิดเตาแก๊ส รถของพยัคฆ์ก็วิ่งกลับมา“แม่แม ยูกๆ กับมาแย้วนะ” เสียงพลอยใสตะโกนลั่นอย่างสดใส“คุณหนูอยู่ไหน คุณหนูอะ” เสียงแพรสวยตะโกนหาหมาก่อน ตามด้วยเสียงวิ่งเข้าบ้าน“หลับอยู่” เสียงสุเมธเปิดประตูออกมาบอกหลาน“ตาขโมยคุณหนูบ่อยเกินไปแย้ว ของหยานๆ นะ” แพรสวยต่อว่าตา“ตาช่วยเลี้ยงไง”“คุณหนูเหม็นกิ่นคนแก่มากๆ แย้วอะ” แพรสวยแทรกตัวผ่านตาเข้าไปในห้องนอน ปีนขึ้นไปบนเตียงของสุเมธซึ่งเต็มไปด้วยตุ๊กตากัดเล่นของลูกหมา คุณหนูงัวเงียขึ้นมา เดินมานอนแหมะหนุนขาของเด็กน้อย “น่ายักจังเลย พี่แพยักคุณหนูนะก๊ะ”“ไปหาแม่ไป จะทำยูทูบไม่ใช่เหรอ” สุเมธเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะทำงานของตนเอง แพรสวยนึกถึงภารกิจหลักขึ้นมาได้จึงยอมให้คุณหนูอยู่กับตาก่อน“เดี๋ยวพี่แพมานะก๊ะ เป็นเด็กดีนะก๊ะ” หอมหัวของลูกหมาหลายครั้งก่อนจะยอมออกจากห้อง และวิ่งเข้าไปยังห้องครัวที่พลอยใสเข้าไปหาแม่ก่อน“ยูกๆ หาย