Semua Bab ท่านประธานที่แปลว่าพ่อของลูก: Bab 81 - Bab 90

“เราจะเอานมเหลืองที่กรองจนสะอาดแล้วไปนึ่งนะคะ แล้วเราก็จะได้นมที่แข็งตัวออกมา อันนี้เป็นความพิเศษของนมเหลืองค่ะ”“โอ้โห น่ากินจังเยยแม่แม” แพรสวยซึ่งชอบกินนมจากเต้าอ้าปากหวอ เบิกตาโต เมื่อปานดวงใจยกชามแก้วที่นมแข็งตัวแล้วขึ้นมา“รอจนเย็น แล้วเราก็เอามาหั่นให้เป็นแผ่นๆ แบบนี้” ปานดวงใจจัดการหั่นนมที่จับตัวแข็งเป็นแผ่นๆ “จากนั้นก็เอาลงไปทอดในกระทะไร้น้ำมันแบบนี้” “โอ้โหน่ากินจัง” แพรสวยถูมือเข้าด้วยกันเมื่อปานดวงใจยกแผ่นนมที่ทอดเสร็จแล้วใส่จาน มันมีลักษณะเหมือนชีสที่มีรอยไหม้นิดๆ “เสร็จแล้วค่ะ ทั้งน้องวัวนึ่งและนมทอด แม่เมย์ของตั้งชื่ออาหารมื้อนี้ว่าแคทรีนปันรัก ปันแปลว่าแบ่งปัน เสือโหดกับเสือห่ามว่าดีไหมคะ”“ดีก้ะ” ทั้งสองตอบพร้อมกัน“เดี๋ยวตั้งโต๊ะแล้วโทร.ตามเสือหดกันดีกว่า” ปานดวงใจบอกเด็กๆ พลางนำอาหารที่เสร็จแล้ววางบนมุมหนึ่งของโต๊ะที่ไม่เลอะเทอะ“เสือหดอยู่นี่แล้วครับ” พยัคฆ์ยังคงถือกล้องวิดีโอ ปานดวงใจจึงไม่ได้โวยวาย ต้องปั้นหน้าต้อนรับเขา ก่อนจะรีบปลีกตัวออกจากกล้องในขณะที่พยัคฆ์เดินไปเก็บภาพอาหารในจานปานดวงใจใช้เวลาเก็บกวาดทุกอย่างประมาณสิบห้านาทีก็ผายมือให้พยัคฆ์ไปนั่งที่เก

“ยังอีก ยังไม่เปิดใช่ไหม น้องเมย์ก็รู้ว่าเวลาพี่เสือเอา เสียงดังแค่ไหน ถ้าไม่มีเตียงรองรับ พ่อน้องเมย์ต้องวิ่งขึ้นมาดูแน่ๆ” พยัคฆ์มองแววตาเธอก็รู้ดีว่ากระบิดกระบวนไปอย่างนั้นเอง เธอเปิดประตูให้เขา พอเข้ามาได้เขาก็วางเธอลงหน้าประตู ปล่อยให้หญิงสาวเป็นคนปิด ส่วนตัวเองถอดเสื้อผ้าที่เกะกะออก ก่อนจะดันเสื้อคลุมของปานดวงใจลงไปด้านหลัง จากนั้นก็พาเธอลงไปนอนบนเตียงกว้าง“เสือโหดกับเสือห่ามบอกว่าแม่เมย์นมใหญ่ขึ้น ถ้าไม่เชื่อ ให้เสือหดมาลองจับ” เขาขึ้นมาคร่อมทับ จับหมับบนหน้าอกกลมใหญ่ ปานดวงใจทำหน้าบิดเบ้เมื่อความเสียวแปลบปลาบแล่นพล่านจากหน้าอกข้างนั้นไปทั่วร่างกายทุกส่วนอย่างรวดเร็ว“เฮียหลอกเด็ก เจ้าเล่ห์” ปานดวงใจต่อว่าเสียงสั่นพร่า อกหยัดขึ้นตามริมฝีปากที่ดูดดึงไม่หยุด“เด็กๆ บอกเอง แล้วมันก็ใหญ่นุ่มฟูล้นมือจริงๆ ด้วย น้องเมย์ขา” ไม่ใช่แค่การเล้าโลมทางร่างกาย หากเสียงเขาก็ราวกับเปลวไฟลามเลียจนเธอร้อนเร่าปานดวงใจหลงเข้าไปในดวงตาคมอาบน้ำตาล มือหนึ่งบีบไหล่กำยำแน่นต่อสู้กับความเสียว อีกมือลูบสะเปะสะปะ พยัคฆ์อดใจไม่ไหวกับปากอิ่มที่เผยออ้าน้อยๆ เขาประกบลงไป ดูดกลืนน้ำหวานภายในโพรงปากก่อนจะตวัด

“แม่แมบอกว่าถ้าของหมดจะชื้อเว่นปากชอยเอง ไม่-มี-ใค-ตาม-ใจ-เด็ก เฉือโหดกับเฉือห่าต้องยีวิวกับเฉือห้อย” แพรสวยโผล่หน้าเข้ามา ดูขึงขังไม่ต่างจากพี่สาว “เฉือ-หด-ต้อง-ไป”“ไม่งั้นเด็กจะไม่เย่นด้วย” พลอยใสขู่“ช่าย กับมาปากช่องเด็กไม่พูดด้วยนะ” แพรสวยขู่อีก“แม่เมย์ไม่มีของที่จะฝากซื้อ เสือหดกลับไปก็ไม่ได้ไปห้างอยู่ดี จะให้ทำยังไงล่ะ” พยัคฆ์ยิ้มให้สองสาวในกล้องที่ตอนนี้แก้มยุ้ยจนผิวใสเห็นเส้นเลือด “ชื้อที่แม่อุ๋งผากเฉือห้อยชื้อก็ได้” พลอยใสตอบอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่ง้อแม่“สัญญากับเสือหดก่อนว่าพรุ่งนี้ห้ามซน ห้ามวิ่งไปคนละทาง ต้องเดินไปด้วยกันตลอด” พยัคฆ์ยกนิ้วก้อยขึ้นมา“ฉัญญา” พลอยใสกับแพรสวยยกนิ้วก้อยตอบเขา“โอเค พรุ่งนี้บ่ายๆ เจอกันนะครับ” พยัคฆ์ลอบถอนหายใจ********* เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นพยัคฆ์ชงกาแฟมานั่งจิบหน้าบ้านน็อกดาวน์ ดื่มด่ำกับบรรยากาศยามเช้าของที่นี่ ตารางการทำงานเขาถูกเลื่อนขึ้นมาเพราะช่วงบ่ายแทรกนัดสำคัญกับพลอยใสและแพรสวยเข้าไป เขาจึงตัดสินใจขับรถออกจากกรุงเทพฯ หลังงานเลี้ยงสมาคมผู้ค้าปุ๋ยจบลงตั้งแต่เมื่อคืน เพื่อที่ตอนเช้าจะได้ดูความเรียบร้อยของสถานที่ที่เตรียมถ่ายโฆษณาจิบกา

ส่วนทางด้านเต๋าเต้ยหลังจากกินข้าวอาบน้ำก็เป็นช่วงเวลาแต่งตัวที่นานเป็นพิเศษ“ที่ยัก หนูจะใฉ่ถุงน่องฉีชมพู” เต๋าเต้ยแต่งหน้าทำผมพร้อมแล้ว แต่ก็มาติดขัดที่เลือกชุดนานพอสมควร จนตอนนี้ก็ยังนุ่งแต่กางเกงในตัวเดียว“ถ้าเต๋าเต้ยจะใส่ถุงน่องสีชมพู ก็ต้องเปลี่ยนจากกางเกงเอี๊ยมขายาวตัวนี้เป็นกระโปรงนะคะ” ฉลามกำลังท้อ“ได้ค่ะ ใส่ชุดกะโปงฉั้นๆ” เต๋าเต้ยรื้อตู้เสื้อผ้า หยิบกระโปรงผ้ายืดออกมา“ตัวนี้หนูใส่ตั้งแต่สองขวบ ตอนนี้มันจะสั้นเกินไปนะครับ”“ใฉ่ได้ หนูใฉ่กางเกงในแย้ว กะโปงฉั้นๆ จะได้เห็นถุงน่องเยอะๆ ไง” เต๋าเต้ยให้เหตุผลที่ฟังขึ้นสำหรับคนที่ช่วยลูกแต่งตัวมาเป็นชั่วโมง“ที่ยัก หนูขอขนมิ้งค์ด้วย”“ร้อนจะตาย” ฉลามแย้งแต่ก็เดินไปหยิบขนมิ้งค์พันคอมาให้“ในห้างหนาวค่ะ ขอแว่นตากันแดดด้วยนะคะ”ฉลามเดินไปยังที่แขวนแว่นตาแฟชั่นของเต๋าเต้ย“เอากรอบสีอะไรครับ” ฉลามหมุนที่แขวนแว่นอย่างเลือกไม่ถูก“เอากอบดาวฉีชมพูค่ะ ทูมหัวววววคะ” ตอบฉลามเสร็จก็เปิดประตูห้องไปเรียกอุ๋ง “เดี๋ยวหนูขอเติมยิปติก แย้วก็ติดดาวบนหน้าเพิ่มนะคะ”เมื่อเลือกเสื้อผ้าได้แล้วเขาก็เริ่มถ่ายคลิปตอนสวมใส่ พอไปถึงห้าง เต๋าเต้ยก็เดินนำไปยั

“เสือหดกับอาเฟย่านั่งติดกันหรือเปล่า”“เป่า นั่งคนยะข้าง” พลอยใสตอบ“เสือหดจับตัว จับมือ จับไหล่ จับหัวของอาเฟย่ามั่งหรือเปล่า”“ไม่จับเยย แต่พี่พอกับน้องแพโดนเฉือหดจับมากๆ” แพรสวยตอบ“เสือหดป้อนอาหารให้อาเฟย่าหรือเปล่า”“เฉือหดป้อนให้พี่พอกับน้องแพคนเดียว แย้วก็ตักทอดมันให้พี่เอิร์ธ” พลอยใสตอบ“พี่เอิร์ธตักไม่ถุง นั่งห่างมาก” แพรสวยเสริม“แล้วเสือหดเดินไปไหนมาไหนกับอาเฟย่าโดยไม่พาพี่พลอยกับน้องแพรไปด้วยหรือเปล่า”ปานดวงใจฉวยโอกาสเต็มที่ เพื่อสนองความอยากรู้ของตัวเอง และนี่คือเหตุผลตอนที่พยัคฆ์โทรศัพท์มาขอพาเด็กๆ ไปด้วยและเธอก็ให้ไปทันที“ไม่ไป แต่ว่าพี่พอกับน้องแพไม่ได้อยู่กับเฉือหดทีนึง ตอนที่เฉือหดไปเก็บดอกไม้ในห้องน้ำ” พลอยใสบอกเท่าที่นึกออก“แล้วอาเฟย่าไปเก็บดอกไม้ด้วยไหม”“ไม่ อาเพย่าทาเย็บให้น้องแพอยู่” แพรสวยชูมือให้ปานดวงใจดูเป็นรอบที่ยี่สิบ“เฉือหดบอกว่ามีคนโต๊ะนั้นชอบอาเพย่า” แพรสวยโพล่งขึ้นมา“คนโต๊ะนั้นมีใครบ้างคะ”“มีป้าม่าน ป้าบุ๋ม ป้าหญิง ป้าพัด ยุงโดม ยุงยุทธ แย้วก็ป๋า”ปานดวงใจยิ้มรับข้อมูลที่ได้ฟัง เมื่อหมดสิ่งที่ค้างคาใจแล้วก็ปล่อยให้พลอยใสกับแพรสวยเล่าเรื่องเดิมซ