All Chapters of ท่านประธานที่แปลว่าพ่อของลูก: Chapter 61 - Chapter 70

ชายหนุ่มหันไปคุยกับผู้รับเหมาโดยไม่สนใจฟังการสนทนาของเลขาฯ จากนั้นแค่ห้านาทีโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น พยัคฆ์หันหน้าจอให้ม่านฝนดูว่าใครโทร.เข้ามาก่อนจะรับสาย และเปิดสปีกเกอร์โฟน“สวัสดีเฟย่า ต้องขอโทษด้วยสำหรับเรื่องนั้น ตอนนี้ผมอยู่ปากช่อง กำลังสร้างโรงรีดนม โรงเรือน โรงนา โอ๊ย อีกมากมาย เพื่อโฆษณาตัวนี้โดยเฉพาะ แต่เสียดายที่ไม่ใช่คุณแล้ว” พยัคฆ์ออกตัวว่าเป็นฝ่ายผิดก่อน เพื่อที่เธอจะได้ลดความรุนแรงของอารมณ์ลง แล้วกระหน่ำด้วยความยิ่งใหญ่ของโปรเจ็กต์“เสือ ความจริงเฟย่าไม่ได้ต้องการเงินชดเชย ไม่ได้ต้องการฉีกสัญญา” เฟย่าได้ฟังแผนงานของพยัคฆ์จากม่านฝนก็เสียดายที่ความเบาปัญญากำลังทำให้ตนเองกลายเป็นคนโง่ เธอรับงานไม่เยอะ แต่ละงานผ่านการพิจารณามาอย่างดีว่ามันต้องดังเป็นพลุแตก การที่เธอจะขอถอนตัวก็แค่หยอกๆ และเป็นการประเมินความสำคัญของตัวเอง เพราะพยัคฆ์ออกตัวแรงว่าต้องการเธอมาเป็นพรีเซนเตอร์มากมาโดยตลอด ไม่คิดว่าผลจะออกมาแบบนี้เขาไม่ง้อ ไม่ดึง ไม่รู้สึกรู้สา แถมเธอยังสัมผัสได้ถึงการผลักไส“แค่ต้องการขู่? คุณก็รู้ว่าผมไม่กลัว แล้วผมก็ยินดีเปิดทางให้เฟย่าได้ไปเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับบริษัทน้องใหม่

“ไอ้เฮียบ้า จะหื่นไม่เลือกที่แบบนี้ไม่ได้” ปานดวงใจดิ้นสะบัดตัวซ้ายขวา ถึงจะรู้ว่าไม่สามารถสะบัดให้มือเขาที่เข้าไปอยู่ใต้ผ้าคาดอกหลุดไปได้ แต่เธอก็จะไม่ยอมง่ายๆ“เฮียได้ทุกที่แหละ เฮียมีวิธี เมย์มานั่งตักเฮียก่อนมา” เขาไม่ฟังเสียงห้าม กระตุกผ้าถุงออกทำให้ปานดวงใจต้องปล่อยมือจากหินเพื่อดึงผ้าถุงกลับคืน เสียท่าให้พยัคฆ์ดึงร่างไร้ที่ยึดเหนี่ยวออกจากหินมานั่งบนตักตัวเองที่นั่งเหยียดขาพิงหินอีกก้อน ตามองเห็นเหล่าลูกปลาเริ่มว่ายมาทางนี้ แต่เขาก็ยังแกล้งเธอต่อ จับบีบ คลึงเคล้น ไปทั่วลำตัวใต้ผ้าถุงเขาแค่แกล้งแต่เธอดันเคลิ้ม เลิกห้ามปราบเขา แล้วครางกระเส่า เขาจึงเปลี่ยนจากกลั่นแกล้งเป็นโลมลูบเบาๆ แล้วทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ จากที่พยัคฆ์ปวดตุบๆ อยู่แล้ว ก็เริ่มอยากจะทำอะไรที่ไร้สามัญสำนึก เขาจับปานดวงใจยกขึ้นโดยไม่ต้องใช้เรี่ยวแรงมากเพื่อมีน้ำเป็นตัวพยุงสมองที่มีแต่ความหื่นครอบงำทำให้พยัคฆ์ไม่ทันคิดว่าปานดวงใจจะใช้จังหวะที่เขาจัดท่าจัดทางนั้นก้มลงคว้าต้นมะยมของเขาแล้วบิด ก่อนจะถีบตัวออกไป“โอ๊ยเมย์ เฮียเจ็บ” พยัคฆ์โอดครวญไปด้วย เก็บแก่นกายที่ร้าวระบมเข้ากางเกงไปด้วยเมื่อเด็กๆ มาถึงปานดวงใจ

เธอพลิกตัวลงจากร่างใหญ่ ขยับโทรศัพท์ให้เขาเห็นว่าเธอส่งไลน์ไปบอกร้านดอกไม้ว่าให้ยุติการส่งโดยไม่ต้องคืนเงิน จากนั้นก็เข้าไปบล็อกมารีทุกช่องทาง“พี่มารีไม่ว้าวุ่นใจแย่เหรอที่ติดต่อเมย์ไม่ได้” ปานดวงใจวางโทรศัพท์ลงข้างเตียง และหันมามองคนที่ดึงสายเดี่ยวเธอลงจนเกือบเห็นหน้าอกข้างนั้น“ถ้ามารีจะหยุดอยู่กับสิ่งที่ได้มา อีกไม่กี่เดือนมารีจะเป็นแม่หม้ายเนื้อหอมที่สุด” พยัคฆ์จูบบนไหล่กลมมน“เมย์ไม่เข้าใจเรื่องที่เฮียพูด”เขาจูบบนเนินอก และขยับไปตรงนั้นตรงนี้ ปานดวงใจแอ่นตัวสะท้านภายใต้ใบหน้าของเขาที่ขยับมาลงด้านข้างทรวง เขาดูดเสียแรง“แค่ทำตามที่พี่เสือบอกก็พอ ถึงเวลาน้องเมย์จะเข้าใจเอง” สรรพนามนี้มาอีกแล้ว เธอไม่มีทางรอด ขัดขืนก็ไม่เคยสำเร็จ จึงปล่อยตัวไปตามใจของตัวเอง“ไม่ปวดหัวแล้วเหรอพี่เสือ”พยัคฆ์เลื่อนใบหน้าขึ้นมามองเธอใกล้ๆ แววตาสมยอมของเธอเปล่งประกายเข้ามาในหัวใจเขา แต่นิ้วเรียวก็ยกแตะริมฝีปากเขาที่กำลังจะประทับลงไป“ตอบน้องเมย์ก่อน ไม่ปวดหัวแล้วเหรอ”เขางับนิ้วของเธอ ในขณะที่มือหนาปัดป่ายไปบนเรือนร่างคุ้นมือ คลึงเคล้นหน้าอกก่อนจะกัดลงบนเสื้อไร้บราเซียร์ในตำแหน่งของยอดอก มันแข็งดุนดัน

“ก็นั่นแหละ เห็นน้องแพรบอกแบบนั้น ก็เลยไม่อยากให้เอาปุ๋ยไปทำในที่ดินของมึ...ของคุณ” สุเมธท่องจำในใจว่าต้องเรียกพยัคฆ์ว่าคุณให้ติดปาก เผลอไม่ได้ แฝดเลือกที่จะจดจำคำต้องห้ามทุกที “ลุงเมธอยากทำตรงไหนล่ะครับ”“ที่ของเจ๊อ้วน แยกไปอยู่อีกฝั่งนึงเลย จะได้ไม่ต้องมีกลิ่นขี้วัวกับละอองปลิวไปทางนั้น” สุเมธวางแผนอย่างเป็นการเป็นงาน “อีกอย่าง ฉันคือท่านประธานบริษัทปุ๋ย โรงผลิตขี้ก็ต้องอยู่ในที่ดินที่เป็นกรรมสิทธิ์ของฉัน”“ได้ครับท่านประธานบริษัท ถ้างั้นผมขอตัวนะครับ” เขาลุกขึ้นโค้งคำนับให้สุเมธ“ฉันต้องรีบไปแล้ว” สุเมธลุกขึ้นเช่นกัน “เด็กๆ ไปหาแม่ไป ตาต้องไปธุระสำคัญ”“ห้ามเมา เหม็น” พลอยใสเขย่านิ้วสั่งตา“ตายเย็ว” แพรสวยทำปากยื่นปากยาว สีหน้าเอือมระอาเต็มแก่“รู้ดีกันจริงๆ เล้ย” สุเมธดึงหลานมาหอมแก้มคนละที จากนั้นก็ขยี้หัวที่มีเศษทองม้วนเกาะแน่น และรีบออกจากบ้านไปอย่างตื่นเต้นกับเรื่องที่จะได้ไปคุยโวในวงเหล้าพยัคฆ์เดินตามสองสาวมาที่ห้องทำงานของปานดวงใจ เธอเหลือบตาขึ้นมอง ฉับพลันนั้นก็ถลึงตาโตกับสภาพของลูกๆ และส่งสายตาเอาเรื่องมายังเขาพยัคฆ์เห็นท่าทางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วคิดว่าควรรีบหนีไปดีก

ฉลามออกไอเดียให้เด็กมีกิจกรรมทำร่วมกัน คือท่องคาถาให้ตาของพลอยใสกับพลอยสวยระดมขี้วัวมาทำปุ๋ยให้ได้เยอะๆ และสอนให้เด็กๆ ท่องคาถาตาม เมื่อเช้าฉลามเพิ่งทบทวนกับเด็กๆ อีกรอบว่าคาถาเคลื่อนไหมก่อนจะปล่อยให้เต๋าเต้ยคุยกับเพื่อน“แล้วเสือหดต้องท่องคาถาด้วยหรือเปล่า” ปานดวงใจเอามือปัดเศษขนมออกจากคอแพรสวย“ไม่ต้อง เฉือหดมาทีหยัง ยังเด็กฉุดในแก๊งเฉือฉมี พูดภาฉาเทพไม่ยู้เยื่อง เยยต้องไปก่อฉ้าง” แพรสวยชี้ไปทางที่ดินของเนิ่น“อ๋อเหรออออออ” ปานดวงใจถึงกับลากเสียงยาว ที่สมาชิกคนสุดท้ายต้องไปก่อสร้าง“เอ้อ เดือนหน้าแคทรีนน่าจะคลอด ให้เด็กฝึกงานมาทำคลอดด้วย” สุเมธซึ่งยืนพิงประตูฟังอยู่บอกกับลูกสาว เมื่อบทสนทนาพาดพิงไปถึงอีกคน“พ่อ คนที่ไม่เคยทำจะทำได้ยังไง เมย์ยังทำไม่ได้เลย ไม่ใช่อะไร เมย์เป็นห่วงแคทรีน วัวตัวโปรดของเมย์เลยนะ”“ก็ยูทูบไง ไปๆ เอาเด็กๆ เข้าไปเล่นในห้องทำงานเมย์ทีเหอะ วันนี้พ่อต้องโทรศัพท์ทั้งวัน เสียงเจี๊ยวจ๊าวแบบนี้ พ่อคุยไม่รู้เรื่องเลย” สุเมธโบกไม้โบกมือทำท่าว่าตัวเองวุ่นวายมาก“บีซี่มากเลยนะท่านประธาน หลานอุตส่าห์ท่องคาถาเอาใจช่วย” ปานดวงใจแบะปากใส่สุเมธ“บี้ขี้มากเยยนะทั่นทาน” พลอย