All Chapters of เมื่อดาราสาวเกิดใหม่มาเป็นภรรยาของนายทหาร ในยุค 80 พร้อมระบบ: Chapter 101 - Chapter 110

“ผู้กองเซียว ฉันมารับคุณกลับบ้านค่ะ”เพราะมีเรื่องที่ต้องร้องขอให้เขาช่วยเหลือ ซูหย่าฉินจึงรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่ตนเองมีเดินเข้ามาทักทายเซียวอี้หยาง โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำของตนเองนั้นทำให้บรรดานายทหารที่กำลังเพิ่มรอบฝึกต่างซีดเผือดเหงื่อตก ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันเหตุใดจึงได้มีความกล้าหาญถึงขั้นเข้ามาทักทายผู้กองของพวกเขาเช่นนี้ ไม่รู้หรือไรว่าผู้กองเซียวของพวกเขามีฉายาในบรรดาสาวๆ ว่าต้นไม้เหล็กแห่งกองทัพ ไม่เพียงแต่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับสตรี แต่ยังมีฝีปากที่เด็ดขาดเจ็บแสบอีกด้วยเพียงแต่สิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงก็คือผู้กองต้นไม้เหล็กของพวกเขากลับเอ่ยตอบอีกฝ่ายด้วยท่าทางนิ่งสงบ"เธอไปไหนมา"ซูหย่าฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอออกจากบ้านทีหลังเขา เหตุใดชายหนุ่มจึงรู้ว่าตนเองออกไปด้านนอก แต่เมื่อมองไปยังทิศทางที่ชายหนุ่มทอดสายตาหญิงสาวก็คาดเดาเหตุการณ์ได้ในทันที"อ่อ... ฉันออกไปคุยเรื่องการค้ากับพี่ชายสวีมาค่ะ เขาเห็นว่าใกล้มืดแล้วฉันเดินกลับคงไม่สะดวกก็เลยมาส่งฉัน"ได้ยินหญิงสาวอธิบายการกระทำของตนเองอย่างละเอียดในใจของเซียวอี้หยางก็เกิดความรู้สึกพึงพอใจ ใบหน้าที่เคร่งขรึมตึงเครียด เปลี่ยนเป็นเบิกบานจ

ซูหย่าฉินยังไม่ทันก้าวเข้ารั้วบ้าน เรื่องที่เธอกลับมาบ้านเดิมนั้นก็ถูกเล่าลือไปทั่วทั้งหมู่บ้านเว่ยตง แน่นอนว่าคนที่พุ่งตรงมาหาเธอในทันทีก็คือจางเสวี่ยนอิงและหม่ากั๋วอี้"หย่าฉิน เธอกลับมาแล้วจริงๆ""ป้ารอง ลุงรอง พวกคุณมาได้ยังไงคะ"เรื่องที่เธอกลับมาบ้านเดิมนี้ซูหย่าฉินบอกเพียงหม่าเสวี่ยนจิ้ง เช่นนี้แล้วคนทั้งสองรู้ได้อย่างไรกัน"ป้ารองของเธอได้ยินพี่สะใภ้ใหญ่... ฉันหมายถึงหมิงเหมยลี่น่ะ"ตั้งแต่มีเรื่องกันคราวก่อนหมิงเหมยลี่ก็ถูกพี่ชายใหญ่ของเขาหย่าขาด และส่งกลับบ้านเดิมตระกูลหมิงไปแล้ว ดังนั้นย่อมไม่อาจใช้คำเรียกขานว่าพี่สะใภ้ใหญ่ได้อีก "พอป้ารองของเธอได้ยินว่าเธอถูกสามีไล่กลับบ้านเดิม ก็รีบมาทันทีเลย"หม่ากั๋วอี้เอ่ยบอก ขณะที่จางเสวี่ยนอิงยกมือขึ้นลูบใบหน้าของหลานสาวด้วยความเศร้าโศกระคนยินดี"ไม่เป็นไรนะหย่าฉิน หากคนแซ่เซียวนั่นไม่ต้องการเธอ ป้ารองคนนี้จะหาสามีใหม่ให้เธอเอง"ถูกสามีไล่กลับบ้านเดิม หาสามีใหม่ให้ เซียวอี้หยางที่ได้ยินคำพวกนี้ก็ขบกรามกำหมัดแน่น เขายืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน อีกฝ่ายยังกล้ากล่าวหาว่าเขาไล่ภรรยากลับบ้านเดิม ทั้งยังเสนอหาสามีใหม่ให้ภรรยาของเขาอีก ช่างไม่รู้จัก

"หย่าฉิน เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าป้ากับลุงของเธอจะไม่อยากทำ แต่ที่ดินกว้างขวางพวกเราสองคนเกรงว่า...""อย่างนั้นก็จ้างคนสักสิบคน หากทำเสร็จก่อนฟ้ามืดฉันจะจ่ายให้คนละหนึ่งหยวน"จางเสวี่ยนอิงและหม่ากั๋วอี้ได้ยินคำของหลานสาวก็เบิกตากว้าง ในยุคนี้แม้อาหารการกินจะหาได้ง่ายมากขึ้น ทว่าการจ้างงานก็ยังคงนิยมจ้างกลุ่มนักศึกษามีความรู้ และค่าแรงก็อยู่ที่40-50 หยวนต่อเดือนเท่านั้น ดังนั้นเมื่อได้ยินซูหย่าฉินเปิดปากจ้างคนด้วยราคาที่สูงเช่นนี้สองสามีภรรยาจึงอดที่จะห้ามปรามไม่ได้“หย่าฉิน แม้พืชผลของเราจะงอกงามดี แต่ราคาก็ไม่น่าจะถึงร้อยห้าสิบหยวน หากเธอยังจ้างคนมาอีกก็เท่ากับขาดทุนแล้ว”“ป้ารองไม่ต้องเป็นห่วง ของในไร่พวกนี้ฉันการันตีได้เลยว่าต้องได้ราคาไม่ต่ำกว่าห้าร้อยหยวนอย่างแน่นอน”ห้าร้อยหยวน จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร แม้แต่ในช่วงฤดูกาลก็ยังขายได้เพียงสามร้อยหยวนเท่านั้น ทว่าซูหย่าฉินก็เป็นเพียงหญิงสาวคนหนึ่ง ไม่เคยทำไร่ทำนา ยิ่งไม่เคยค้าขาย จะไม่รู้เรื่องพวกนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ถึงเธอจะขายของได้ราคาดีเช่นนี้จริงๆ ค่าจ้างราคาสูงขนาดนี้ย่อมไม่เหมาะสม“ถึงจะเป็นแบบนั้นเธอก็ไม่ควรจ่ายค่าแรงสูงขนาดนี้

ราะต้องเร่งมือในการเก็บเกี่ยว อีกทั้งยังมีทุนเพิ่มมาอีกสิบหยวนดังนั้นซูหย่าฉินจึงจ้างคนเพิ่มอีกสิบคน โดยมีข้อแม้ว่าเธอจะค่าแรงที่หนึ่งหยวนก็ต่อเมื่องานเสร็จก่อนตะวันตกดิน แต่หากงานเสร็จไม่ทันค่าแรงในวันนี้จะจ่ายเพียงแค่หกเหมาเท่านั้น แน่นอนว่าหากเสร็จก่อนเวลาทุกคนก็สามารถกลับบ้านได้ในทันทีดังนั้นคนที่มารับจ้างจึงเร่งมืออย่างเต็มที่ พระอาทิตย์เพียงคล้อยบ่ายงานทั้งหมดก็เสร็จสิ้น ข้าวในนาถูกเกี่ยวและตีออกจากรวงบรรจุใส่กระสอบนับร้อยกระสอบ ข้าวโพดถูกหักปอกเปลือกแล้วบรรจุลงกระสอบอีกนับสามร้อยกระสอบ แน่นอนว่าที่สามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ในปริมาณสูงขนาดนี้ก็เพราะซูหย่าฉินแอบเอาข้าวและข้าวโพดในระบบออกมาผสมลงไปมากกว่าครึ่งนั่นเอง ซูหย่าฉินมอบเงินยี่สิบหยวนให้หม่ากั๋วอี้ไปจัดการจ่ายค่าแรงทุกคน ส่วนตัวเธอเดินไปหาเซียวอี้หยางที่ตอนนี้กำลังยื่ยเช็ดเหงื่อ โบกพัดมืออยู่ที่โคนไม้ใหญ่"คุณเซียว ดื่มน้ำสักหน่อยไหมคะ"ทั้งที่เป็นคำเรียกขานเดิมซึ่งหญิงสาวใช้มาโดยตลอด แต่ตอนนี้กลับทำให้เซียวอี้หยางรู้สึกไม่คุ้นชินอย่างไร้เหตุผล ทว่าก็ยังคงรับน้ำมาจากหญิงสาวแล้วนั่งลงดื่ม ซูหย่าฉินเองก็นั่งลงข้างๆ เขาก่อนจะเ

"ในฐานะภรรยา ต่อไปเงินของคุณฉันจะเก็บเอาไว้ทั้งหมด หากจะใช้จ่ายอะไรก็ต้องมาแจ้งที่ฉันก่อน"เซียวอี้หยางมองมือเล็กที่ยื่นแบอยู่ตรงหน้าสลับกับเงยขึ้นสบดวงตาเรียว ซูหย่าฉินจึงนึกได้ว่าตนเองอาจทำเกินเลยไปหน่อย ดังนั้นจึงเก็บมือกลับคืน ทว่าอีกฝ่ายกลับเอื้อมมาจับรั้งไว้ ก่อนจะวางเงินหกร้อยหยวนลงบนฝ่ามือเล็ก"ครั้งนี้ฉันพกเงินมาหนึ่งพันหยวน ให้เธอไปหนึ่งร้อย ซ่อมบ้านอีกสามร้อย เหลือให้เธอเก็บหกร้อย"ซูหย่าฉินมองเงินในมือด้วยสายตาตื่นตกใจ ครั้งนี้เธอมาเพื่อซื้อผลผลิตพกเงินติดตัวมาห้าร้อยหยวน แต่คนตรงหน้าแค่ติดตามมากลับพกเงินถึงหนึ่งพันหยวนช่างเป็นผู้ชายที่รู้จักใช้เงินจริงๆ ทว่านี่ก็ไม่ชวนตกใจเท่ากับที่เขายอมให้เธอเก็บเงินทั้งหมดของตนเอง"คุณเซียว นี่คุณยินดีให้ฉันดูแลเงินของคุณจริงๆ หรือ""เธอเป็นภรรยา เรื่องเงินในบ้านแน่นอนว่าเธอควรจัดการ"อี้เหวินฮั่นมองดูคู่สามีภรรยาตรงหน้าแล้วเห็นเค้าลางในอนาคตของตัวเองทันที แต่หากการถือเงินเป็นความสุขของหม่าเสวียนจิ้ง เขาเองก็ยินดีมอบเงินทั้งหมดของตัวเองให้เธออย่างเต็มใจเช่นกัน"เอ่อ... คุณซู เมื่อครู่คุณบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับผม""จริงด้วย เรื่องที่ฉันอย