บททั้งหมดของ เมื่อดาราสาวเกิดใหม่มาเป็นภรรยาของนายทหาร ในยุค 80 พร้อมระบบ: บทที่ 111 - บทที่ 120

หลังจากจัดการเรื่องของสองพี่น้องตระกูลโจวเรียบร้อยแล้ว ซูหย่าฉินก็เก็บของส่วนตัวเพื่อที่จะเดินทางกลับเมืองเจิ่งไห่ในวันพรุ่งนี้ เซียวอี้หยางเองก็ออกไปจัดการเรื่องบางอย่างอีกครั้ง แน่นอนว่าซูหย่าฉินไม่ได้สนใจจะสอบถามเรื่องของเขาให้มากความ ด้วยรู้ดีว่าเซียวอี้หยางนั้นเป็นทหารและหลายครั้งที่เขามักรับภารกิจลับ ที่ไม่อาจเปิดเผยได้"พี่สาวซู"เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นเมื่อซูหย่าฉินหันไปดูก็พบว่าเป็นหม่าเสวี่ยนจิ้งและอี้เหวินฮั่น อีกทั้งในมือของชายหนุ่มสองข้างยังมีถุงกระสอบใบใหญ่สองใบหิ้วมาด้วย"อาจิ้งนี่เธอขนอะไรมามากมายกัน""พวกนี้เป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ที่คุณอี้เพิ่งผลิตออกมาจากโรงงาน ฉันจัดมาให้พี่แบบละสิบชุดมีทั้งหมดสามสิบแบบ เดือนหน้าหลังจากผลิตชุดใหม่ฉันจะส่งไปให้เพิ่มนะคะ"แบบละสิบชุดมีทั้งหมดสามสิบแบบ นี่ไม่เท่ากับสามร้อยชุดหรอกหรือ ซูหย่าฉินคิดอย่างตกใจ ก่อนจะจับแขนเล็กพาคนเดินมากระซิบเสียงเบา"อาจิ้ง ร้านผ้าของพี่เพิ่งเปิดตัวนี่มันจะไม่เยอะไปหรือ""ก็เพราะเพิ่งเปิด สินค้าในร้านจึงควรมีมากหน่อยไม่ใช่หรือคะ"ซูหย่าฉินเองก็คิดเช่นเดียวกับญาติผู้น้อง ทว่าหากเธอขายไม่ได้ ของพวกนี้ก็ไม่เท่ากับ

เพราะถูกเซียวอี้หยางเคี่ยวกรำทั้งคืน กว่าที่ซูหย่าฉินจะตื่นก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงของวัน แน่นอนว่าหากไม่ใช่เพราะอี้เหวินฮั่นส่งคนมาเพื่อรับเธอไปยังสถานีรถไฟ วันนี้เธอก็คงตกขบวนรถไฟแน่นอน และทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความผิดของคนตัวโตที่นั่งอยู่ตรงข้ามทั้งสิ้น"มองฉันแบบนี้ เมื่อคืนยังไม่พอหรือไง"ยังไม่พอ นี่เขาใช้สายตาส่วนไหนมองกันว่าเธอรู้สึกไม่พอ ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะตอบกลับคำถามของเซียวอี้หยาง ชายหนุ่มก็ขยับตัวออกไปจับชายคนหนึ่งที่กำลังจะเดินผ่านไป โดยที่ซูหย่าฉินเองก็ไม่ทันสังเกตุวิธีการ ชายคนนั้นก็ถูกจับกดลงกับพื้น มือทั้งสองข้างถูกฝ่ามือเดียวของเซียวอี้หยางจับรวบตรึงไว้ที่เอวด้านหลัง ในขณะที่มืออีกข้างของเซียวอี้หยางล้วงเข้าไปในเสื้อของเขาหยิบกระเป๋าเงินเก่าๆ ใบหนึ่งออกมา"ปล่อยนะ แกเป็นใครกัน กล้าดียังไงทำร้ายคนแบบนี้"ชายที่ถูกจับกดบนพื้นรถไฟร้องโวยวาย ไม่นานหน่วยรักษาความสงบบนรถไฟก็ปรากฏตัว และเพราะเซียวอี้หยางเคยมาทำภารกิจบ่อยๆ การประสานงานกับหน่วยงานท้องถิ่นจึงมีอยู่เสมอ โดยไม่ต้องรายงานตัวอีกฝ่ายก็รู้สถานะของเขา และเป็นที่รู้กันว่าไม่อาจเปิดเผยออกมาได้"ชายคนนี้ล้วงกระเป๋าของคุณป้า

"รอพวกเขาหลับ เราค่อยออกไปข้างนอกกัน"ซูหย่าฉินได้ยินคำกระซิบของเซียวอี้หยาง ใบหน้าก็พลันแดงก่ำร้อนผ่าว แม้ว่าช่วงนี้เธอกับเขาจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมาหลายครั้งแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นตัวเธอก็ยังคงไม่คุ้นชิน เพียงแค่คิดถึงรสรักที่เขามอบให้หัวใจก็สั่นระรัวจนต้องรีบก้าวเท้าเดินขึ้นเตียง ทิ้งตัวลงนอนในทันที เมื่อเห็นแบบนั้นสองเด็กน้อยก็ขยับลงจากอ้อมแขนของคนเป็นพ่อปีนขึ้นไปนอนที่กลางเตียง แน่นอนว่าเซียวอี้หยางย่อมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนอนที่ข้างเตียงอีกด้าน"แม่คะ หยาหยาอยากฟังนิทาน"เสียงเล็กออดอ้อนของเซียวอี้หยาเอ่ยบอกพลางขยับตัวซุกในอ้อมอกอย่างเว้าวอน ซูหย่าฉินเห็นท่าทางเช่นนี้ของลูกสาวก็กดจมูกลงบนเส้นผมนุ่ม ก่อนจะหยิบยกนิทานที่เคยฟังมาเล่าให้เด็กน้อยฟัง ไม่คิดว่าเมื่อเล่าจบไม่ใช่เพียงแค่เด็กทั้งสองที่หลับสนิท คนตัวโตที่อีกฝั่งของเตียงก็หลับไปด้วยก่อนหน้านี้ใครกันที่นัดเธอออกไปนอกห้อง ซูหย่าฉินคิดพลางขบขันมองคนตัวโตที่พาดแขนโอบกอดเด็กทั้งสองด้วยความรู้สึกอบอุ่นในอก หากในอนาคตเธอสามารถใช้ชีวิตเช่นนี้ตลอดไปได้ก็คงดีไม่น้อย เพียงแต่เรื่องที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้วย่อมยากที่จะเปลี่ยนแปลง การค

"ห้ามแตะต้องแม่!!"น้ำเสียงและท่าทางที่แข็งกร้าวต่อต้านอย่างชัดเจนของเซียวอี้เหยาทำให้คิ้วหนาของเซียวอี้หยางขมวดเข้าหากันแน่น แม้ว่าแรกเริ่มความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเด็กชายตรงหน้าจะไม่ค่อยลงรอยกัน ทว่าตั้งแต่กลับจากเขตเมืองใต้แม้เซียวอี้เหยาจะไม่ได้แสดงออกว่ายอมรับในตัวเขา แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านขัดขวางระหว่างเขากับซูหย่าฉินเหมือนเช่นแรกพบ แล้วเหตุใดในตอนนี้อีกฝ่ายจึงแสดงอย่างชัดเจนว่าไม่ยอมรับเขาเช่นนี้กันดวงตาคมเลื่อนจากเด็กชายตรงหน้ามองไปทางเด็กหญิงด้านหลัง เมื่อสบแววตากลมที่แดงก่ำ ฉายชัดถึงความผิดหวังและเสียใจ ในอกแกร่งก็เกิดความรู้สึกปวดหนึบ ย่อตัวลงตรงหน้าเด็กชายแล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน"เหยาเหยา หยาหยา พ่อทำอะไรผิดไปหรือเปล่า ลูกบอกพ่อได้ไหม"ท่าทีที่อ่อนโยนเช่นนี้ของเขาทำให้บรรดาทหารใต้บังคับบัญชาต่างพากันตกใจจนเบิกตากว้าง ผู้กองเซียวที่แข็งกร้าวดุดัน อ่อนโยนได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ เซียวอี้หยาเห็นผู้เป็นพ่อมีท่าทีเช่นนี้ในใจก็เกิดความหวังเดินมาจับที่แขนของพี่ชายแล้วพูดพลางส่งสายตาอ้อนวอน"พี่ชาย ให้พ่อคุยกับแม่เองดีไหม"เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังของน้องสาวในใจของเซียวอี้เหยาก็รู้สึก

“แล้วลูกๆ อยากได้น้องชายหรือน้องสาวไหม”แม้ว่าเซียวอี้หยางจะพูดด้วยน้ำเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูเด็กทั้งสอง ก่อนจะปล่อยให้เด็กๆ ลงจากตักกลับไปนั่งที่กินมื้อเย็นต่อ เพียงแต่โต๊ะอาหารนั้นไม่ได้ใหญ่มาก ซูหย่าฉินที่นั่งอยู่ตรงข้ามจึงได้ยินบทสนทนาของพวกเขาอย่างชัดเจน ดวงตาเรียวตวัดมองดุไปทางชายหนุ่มอย่างไม่จริงจังนัก ทว่าวันนี้เซียวอี้หยางพาเธอกลับบ้านมาอธิบายเรื่องราวร่วมครึ่งวันแล้ว ดังนั้นคืนนี้ย่อมไม่มีแรงมาก่อกวนเธออีกแน่นอน หลังกินมื้อเย็นเสร็จซูหย่าฉินก็ไปอาบน้ำก่อนจะกลับเข้าห้องนอน และเพราะคืนนี้เด็กทั้งสองกลับไปนอนที่ห้องของตนเองแล้ว ดังนั้นภายในห้องนอนจึงเหลือเพียงเธอและเซียวอี้หยาง ดวงตาเรียวมองผ่านกระจกไปยังประตูห้อง จดจ้องร่างสูงกำยำสมส่วนที่อยู่ในชุดกางเกงขายาว เปลือยอกแกร่งราวกับถูกมนต์สะกด ต้องยอมรับว่าเซียวอี้หยางนั้นมีรูปร่างชวนหลงใหลจริง "มองฉันขนาดนี้หรือว่า..."คนตัวโตเอ่ยเสียงหยอกเย้า สบดวงตาเรียวผ่านกระจกแล้วยกยิ้มอย่างยั่วยวน ซูหย่าฉินรีบเบนสายตาหลบ วางท่าแสร้งหวีผมยาวของตน หากแต่เธอหลบเลี่ยงคนตัวโตกลับไม่คิดหลบหลีก หลังจากนำผ้าเช็ดตัวแขวนตากแล้วก็เดินตรงมาที่หญิ