All Chapters of ปริศนาชะตาชายารัก: Chapter 231 - Chapter 240

ภาพเหตุการณ์และถ้อยคำพร่ำพรรณนาของเซี่ยมู่หยางในยามเมามายหมุนวนกลับเข้ามาในหัวของหลิวรุ่ยหลินจอกแล้วจอกเล่า นัยน์ตาคู่งามพลันลืมขึ้นท่ามกลางความมืด แววตานั้นนิ่งสนิทและลึกล้ำราวกับสระน้ำไร้ก้น‘ข้ารู้ว่าเป็นเจ้า... นังสตรีผู้นั้นไม่ใช่...’คำพูดคำรามปนเสียงสั่นเครือของลูกผู้ชายอย่างเซี่ยมู่หยางในค่ำคืนนี้ ช่วยปลดเปลื้องความแคลงใจในคราแรกของนางไปจนสิ้น ตอนแรกนางหวาดระแวงว่าชายหนุ่มอาจร่วมมือกับพวกสวมรอยเพื่อยึดอำนาจในสำนักอัสนีเมฆา แต่จากอ้อมกอดที่สั่นเทาและความเจ็บปวดที่เขาแสดงออกมาเมื่อครู่ มันคือความจริงใจที่ไม่อาจเสแสร้ง ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้มีส่วนรู้เห็นกับการตายของนาง และเขาก็กำลังทรมานที่ต้องเห็นสตรีที่มีใบหน้าเหมือนนาง แต่จิตวิญญาณกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนหากเซี่ยมู่หยางผู้ที่จะได้ประโยชน์สูงสุดจากการแต่งงานครานี้ไม่ได้เกี่ยวข้อง... แล้ว ‘ผู้ใด’ เล่าที่อยู่เบื้องหลังเกมสลับตัวอันน่าสะพรึงกลัวนี้?ใครกันที่มีอำนาจล้นฟ้า สั่งคลอนคลายคนในสำนักอัสนีเมฆาได้? ใครกันที่สามารถเฟ้นหาสตรีที่มีใบหน้า น้ำเสียง ท่วงท่าการเดิน ลอกเลียนแบบได้เนียนกริบจนไม่มีที่ติเยี่ยงนังเจ้าสำนักปลอมผู้นั้น?

ความคิดนั้นทำให้หัวใจของหลิวรุ่ยหลินกระตุกรัว หากสตรีที่อยู่เบื้องล่างคือวิญญาณของผู้อื่นที่มาเกิดใหม่ในร่างที่ไม่คุ้นเคยเหมือนกัน ทุกพฤติกรรมอันน่าเคลือบแคลงที่ผ่านมาก็คล้ายจะได้รับคำตอบจนหมดสิ้นหากผู้ที่มาเกิดใหม่ในร่างเดิมของนางไม่ใช่คนยุทธภพ มิได้มีวิชาแก่กล้า ซ้ำยังไร้ซึ่งความรู้ความสามารถในการปกครองดูแลสำนักอัสนีเมฆา ไม่ช้าก็เร็วก็จะต้องถูกจับได้ และนั่นหมายถึงหายนะ ทางที่ดีที่สุดคือต้องรีบลงจากตำแหน่ง แต่การจะเป็นเจ้าสำนักที่ทุกคนวางใจได้ไม่ใช่คัดเลือกกันมาภายในวันสองวัน พวกผู้อาวุโสและเหล่าศิษย์รุ่นใหญ่ย่อมไม่ยอมให้เกิดขึ้น นางจึงเลือกหนทางที่ง่ายที่สุดด้วยการรับรักรองเจ้าสำนักอย่างเซี่ยมู่หยาง และเตรียมจะยกอำนาจบริหารทั้งหมดให้บุรุษที่มีความรู้ความสามารถดูแล ส่วนนางก็ทำเป็นเกษียณและอยู่ในฐานะอดีตเจ้าสำนัก และภรรยาของเจ้าสำนักคนใหม่ นางก็จะสามารถอยู่รอดต่อไปได้อย่างแนบเนียน เรื่องราวมันถึงได้กลับตาลปัตรออกมาเป็นเช่นนี้ทว่าหลิวรุ่ยหลินก็ยังไม่อาจปักใจเชื่อข้อสันนิษฐานนี้ได้ทั้งหมด และสิ่งที่ทำให้นางยังคงวางใจไม่ได้ ก็คือในยามนี้ ‘หลิวซวงซวง’ น้องสาวฝาแฝดของนางกลับมีอาการป่วยไ

ใจของอดีตเจ้าสำนักกระตุกวูบด้วยความยินดีล้นพ้น นางจำได้ทันทีว่าสิ่งนั้นคือ ‘รากหญ้าหนอนไหม’ มันเป็นสมุนไพรป่าธรรมดาที่มักจะขึ้นตามซอกหินรอบ ๆ หุบเขาอัสนีเมฆา ชาวยุทธทั่วไปมักคิดว่ามันเป็นเพียงรากไม้ไร้ค่าที่มีรสขมจัดและไม่มีสรรพคุณเด่นชัด จึงมักถูกคนงานเก็บมาปะปนกับเศษฟืนเพื่อใช้เป็นเชื้อไฟ ทว่าน้อยคนนักที่จะรู้ความลับว่า รากไม้ชนิดนี้มีฤทธิ์ต้านพิษเร้นลับชั้นยอด ยามที่มันถูกเคี่ยวจนงวด มันจะสามารถช่วยชะลอการไหลเวียนของพิษแทรกซึมในร่างกายและช่วยปกป้องหัวใจได้เป็นอย่างดีหลิวรุ่ยหลินอาศัยจังหวะที่แม่ครัวใหญ่หันหลังไปยกหม้อน้ำแกง ลอบยื่นมืออันเรียวบางไปหยิบรากหญ้าหนอนไหมชิ้นที่สมบูรณ์ที่สุดขึ้นมาสองสามชิ้น ก่อนจะตวัดข้อมือซ่อนมันไว้ในแขนเสื้อผ้าเนื้อหยาบอย่างแนบเนียนและรวดเร็วปานสายฟ้า แม้วรยุทธ์ในร่างเหยาหลิงเจินนี้จะยังฟื้นคืนมาไม่ถึงครึ่ง แต่งทักษะการหยิบฉวยอันแผ่วเบาราวภูตพรายที่ฝึกฝนมาจนเป็นสัญชาตญาณย่อมไม่เลือนหายไปง่าย ๆนางเดินกลับมาที่เตาไฟของตนเองอย่างสงบนิ่ง ไม่มีพิรุธใด ๆ เล็ดลอดออกมา มือบางจัดการเทน้ำสะอาดลงในหม้อดินเผา นำสมุนไพรบำรุงที่โรงครัวจัดเตรียมไว้ใส่ลงไป ก่อนจะอาศั

บรรยากาศอึมครึมและเยือกเย็นเช่นนี้ทำให้หลิวรุ่ยหลินเกิดความรู้สึกไม่ชอบมาพากล นางรู้ดีว่าสำนักยุทธภพแห่งนี้กำลังมีกระแสน้ำเชี่ยวซ่อนอยู่เบื้องลึก และการมาเยือนเรือนพักแห่งนี้อาจเป็นการย่างเท้าเข้าสู่ใจกลางเงามืด โดยที่คนนำทางข้างหน้านางยังคงมืดแปดด้านเซี่ยมู่หยางหยุดยืนที่หน้าประตูไม้ฉลุ แววตาของเขาไหวระริกด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นความรกร้างแสนเย็นชาภายในเรือน คล้ายกับไม่มีผู้ใดสนใจใยดีน้องสาวของเจ้าสำนักที่เจ็บออด ๆ แอด ๆ มือหนาเอื้อมออกไปผลักบานประตูไม้ให้เปิดออกเบา ๆ เสียงเอียดอาดของบานพับที่ขาดการดูแลดังแทรกความเงียบขึ้นมา พัดพาเอาลมหนาวระลอกหนึ่งจากภายนอกหอบเอาความเย็นยะเยือกให้โชยเข้าไปภายในห้องอันกว้างขวาง กลิ่นอับชื้นผสมปนเปกับกลิ่นอายความเจ็บป่วยอันเป็นเอกลักษณ์ของคนป่วยที่นอนซมมาเป็นเวลานานลอยมาปะทะนาสิก ชวนให้รู้สึกอึดอัดใจยิ่งนักเซี่ยมู่หยางเดินผ่านโถงกลางไปยังห้องนอนด้านใน ภายในห้องนอนถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีเพียงฉากกั้นไม้โบราณและโต๊ะกลมตั้งอยู่กึ่งกลางห้อง ลึกเข้าไปด้านในคือเตียงนอนขนาดใหญ่ที่มีม่านโปร่งสีทึบทิ้งตัวลงมาบดบังทัศนียภาพภายในไว้จนมิดชิดเซี่ยมู่หยางไม่รอ

สองมือเรียวบางของหลิวซวงซวงปล่อยถ้วยกระเบื้องร่วงหล่นลงพื้นจนแตกกระจายเสียงดังบาดหู ก่อนจะยกขึ้นกุมทรวงอกแน่น ทรมานปางตายจนไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้นอกจากเสียงครางเครือในลำคอ“ศิษย์... ศิษย์พี่... ท่าน...” นางมองเซี่ยมู่หยางด้วยดวงตาเหลือกขึ้นด้วยความทรมาน คล้ายกับกำลังจะถามว่าเขาเอาอะไรมาให้นางกิน“ซวงซวง! เจ้าเป็นอะไรไป”เซี่ยมู่หยางตกใจจนหน้าถอดสี ชายหนุ่มถลาเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทิ้มของน้องสาวร่วมสำนักไว้ เมื่อเห็นอาการของสตรีตรงหน้าทรุดฮวบลงต่อหน้าต่อตา แววตาของรองเจ้าสำนักหนุ่มพลันแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบดุดัน ชายหนุ่มหันขวับมาจ้องเขม็งไปยังหลิวรุ่ยหลินในคราบสาวใช้เจินเจินทันที น้ำเสียงที่ตวาดถามนั้นเต็มไปด้วยกระแสความหวาดระแวงและเด็ดขาด “เจินเจิน! เจ้าใส่อะไรลงไปในน้ำแกง เหตุใดคุณหนูรองดื่มเข้าไปแล้วถึงมีอาการเช่นนี้!”หลิวรุ่ยหลินเห็นดังนั้นจึงรีบซ่อนแววตาเฉียบคมของตนไว้ทันควัน นางแสร้งทำเป็นสตรีขวัญอ่อนที่ตื่นตระหนกจนลนลาน ร่างระหงทรุดเข่าลงกับพื้นห้อง ตัวสั่นงันงกพลันละล่ำละลักตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือระคนสะอื้นเพื่อความแนบเนียน “ท... ท่านรองเจ้าสำนัก ข้าไม่ได้ใส่อะไรแปลก