All Chapters of ปริศนาชะตาชายารัก: Chapter 241 - Chapter 250

หลินเจี้ยนค่อย ๆ วางมือลง ก่อนจะหันมาประสานมือรายงานเซี่ยมู่หยางด้วยสีหน้าจริงจัง“เรียนท่านรองเจ้าสำนัก เรื่องนี้ช่างน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก จากการตรวจชีพจรอย่างละเอียด ข้าพบว่าในร่างกายของคุณหนูรองได้รับยาพิษร้ายแรงชนิดหนึ่งสะสมและซ่อนเร้นอยู่ลึกในกายมาเป็นเวลานานแล้ว แต่ก่อนหน้านี้ข้าพยายามพิสูจน์พิษแล้ว เลือดของนางกลับไม่ทำปฏิกิริยากับเครื่องมือใด ๆ เลย ทว่าในโลกนี้ก็มีพิษบางอย่างที่ตรวจสอบด้วยเข็มเงินไม่ได้อยู่จริงๆ”“อะไรนะ! พิษร้ายซ่อนเร้นมานานงั้นหรือ” เซี่ยมู่หยางอุทานทวนคำ หน้าถอดสีด้วยความตกใจ“ถูกแล้ว พิษชนิดนี้ร้ายกาจนัก มันจะค่อย ๆ กัดกินไอชีวิตทำให้ร่างกายอ่อนแออมโรคจนคนภายนอกคิดว่าเป็นเพียงอาการป่วยไข้ธรรมดา ข้าเองก็คิดไม่ถึง เพราะมันเป็นยาพิษต้องห้าม” หลินเจี้ยนอธิบายต่อ “แต่โชคดีเหลือเกิน... โชคดีที่น้ำแกงบำรุงถ้วยเมื่อครู่นี้ มีสมุนไพรที่มีฤทธิ์ต้านและขับพิษร้ายนี้ได้อย่างถูกจุดกะทันหัน อาการทรมานปางตายและลิ่มเลือดสีดำที่คุณหนูรองกระอักออกมาเมื่อครู่ แท้จริงแล้วคือกระบวนการที่ตัวยาเข้าไปขับไล่และล้างพิษร้ายที่ฝังลึกให้ออกมาจากร่างกาย ทำให้พิษที่ซ่อนอยู่แสดงออกมาชัดเจน

เซี่ยมู่หยางเห็นสายตาของหลิวซวงซวงก็ขมวดคิ้ว “มีอะไรก็พูดออกมาตรงๆ เถิด”หลิวซวงซวงพลันแสดงท่าทีเกรงอกเกรงใจ “เจินเจินผู้นี้เป็นสตรีที่ศิษย์พี่พาเข้ามา ทั้งท่านยังให้ความสำคัญไม่น้อย จะให้ข้าดึงสตรีของศิษย์พี่มารับใช้และวุ่นวายที่เรือนนี้ทุกวันได้อย่างไร ข้าเกรงใจยิ่งนักเจ้าค่ะ หากคนนอกรู้เข้าจะติฉินนินทาเอาได้ว่าข้าใช้อำนาจบาตรใหญ่ดึงคนของศิษย์พี่มาเป็นของตนเอง”คำปฏิเสธอันหนักแน่นและเหตุผลที่ยกเรื่อง ‘สตรีของศิษย์พี่’ ขึ้นมาอ้าง ทำเอาเซี่ยมู่หยางถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ชายหนุ่มรู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันที แววตาเด็ดขาดเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอนเพราะความจริงที่ว่าเจินเจินมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับตนในสายตาผู้อื่น หากดึงดันจะให้นางมาอยู่ที่นี่ทุกวัน ผู้อื่นอาจจะมองซวงซวงไม่ดีดั่งที่นางกล่าวไว้จริง ๆหลิวซวงซวงเห็นว่าศิษย์พี่ของตนเริ่มโอนอ่อนตามคำพูด จึงรีบคลี่ยิ้มบางเบา ทอดสายตามองเจินเจินด้วยความซาบซึ้งใจระคนอบอุ่นตบตาคนทั้งห้อง ก่อนจะยื่นข้อเสนอพบกันครึ่งทางเพื่อตัดรำคาญและกันสตรีตรงหน้าให้ออกห่างจากพื้นที่ลับของตน“แต่ในเมื่อเจินเจินเป็นห่วงข้าถึงเพียงนี้ และข้าเองก็ซาบซึ้งในน้ำใจของเจ้

“ท่านเจ้าสำนักเป็นถึงยอดสตรีผู้สูงส่งแห่งยุทธภพ ตัวข้าเป็นเพียงสาวใช้ชั้นต่ำผู้อาศัย ย่อมมิกล้าอาจเอื้อมไปเปรียบเทียบกับท่านเจ้าสำนักหรอกเจ้าค่ะ ท่านเซี่ยคงจะคิดถึงท่านเจ้าสำนักมากเกินไป จึงได้ตาฝาดมองเห็นสาวใช้คนนี้คล้ายกับนาง” หญิงสาวแสร้งเอ่ยตอบอย่างเป็นธรรมชาติพลางขยับกายจะก้าวถอยหลังเพื่อขอตัวกลับห้องพักทว่างดงามในวินาทีนั้นเอง เซี่ยมู่หยางกลับขยับก้าวเข้ามาประชิดตัวนางอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายกดดันอันทรงพลังของยอดฝีมือแผ่ซ่านออกมาปกคลุมทั่วบริเวณ ชายหนุ่มกดเสียงให้ต่ำลงทว่าเต็มไปด้วยความเฉียบขาดที่ทำให้คนฟังใจหายวาบ“เจ้าไม่ต้องแสร้งทำเป็นสาวใช้ไร้ทางสู้เพื่อบิดเบือนเรื่องราวอีกต่อไปแล้ว เจินเจิน... จังหวะการลงฝีเท้าที่แผ่วเบาราวกับปุยฝ้าย และการควบคุมลมหายใจที่ราบเรียบมั่นคงยามเดินตามหลังข้ามาตลอดทาง สิ่งเหล่านี้มันระบุชัดเจนว่าเจ้าเป็นผู้มีพื้นฐานวรยุทธ์ระดับสูงขั้นยอดฝีมือ”หลิวรุ่ยหลินเบิกตากว้าง คราวนี้ดวงตาของนางฉายแววตื่นตระหนกออกมาอย่างปิดไม่มิด ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะดั่งต้องมนต์สะกด นางตกใจอย่างที่สุดจนคาดไม่ถึงว่าความลับเรื่องวรยุทธ์ที่นางพยายามปกปิดมาตลอดจะถูกชายตรงหน้

ขณะเดียวกันท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืนของป่าทมิฬอันกว้างใหญ่ ไอยามดึกโชยพัดผ่านยอดไม้สูงชันส่งเสียงหวีดหวิวชวนให้ผู้เดินทางรู้สึกยะเยือกไปถึงกระดูก แสงไฟจากกองไฟกองใหญ่กลางลานหินสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายดุจรูปสลักของมู่หย่งฉีในคราบคุณชายซูฉี คหบดีสายรองตระกูลใหญ่ นั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ตัวยาวพลางทอดสายตามองออกไปทางลำธารสายเล็กที่ไหลเอื่อยผ่านข้างค่ายพักแรม แววตาคู่คมที่เคยฉายประกายเกียจคร้านและเสเพลอยู่เป็นนิจ ยามนี้กลับหม่นแสงลงและเต็มไปด้วยความห่วงใยลึกล้ำที่บีบคั้นอยู่ภายในใจจนยากจะปิดบังในใจของเว่ยอ๋องหนุ่มยามนี้กระวนกระวายจนแทบจะกลายเป็นบ้า พื้นที่ป่าแห่งนี้ทั้งกว้างใหญ่ ทุรกันดาร และเต็มไปด้วยสัตว์อสูรพิษร้ายนานัปการ ขนาดองครักษ์ผู้ผ่านศึกสงครามมานับไม่ถ้วนของเขายังต้องออกแรงเหนื่อยยากกว่าจะฝ่ารังแมงป่องยักษ์มาได้ แล้วภรรยาของเขาเล่า... บุตรสาวจวนโหวผู้แสนบอบบางที่เพิ่งผ่านพ้นความตายมาได้ไม่นาน ทั้งยังมีเรื่องเข้าใจผิดติดค้างในใจ ยามที่พลัดตกหน้าผาสูงชันตรงชานเมืองฉางหยางลงมาตามกระแสน้ำสายนี้ นางจะได้รับความบอบช้ำบาดเจ็บเพียงใด และต้องเผชิญกับความยากลำบากโดดเดี่ยวปานไหน ยิ่งคิดห

แสงอรุณแรกแห่งวันค่อย ๆ สาดส่องผ่านเรือนยอดไม้หนาทึบของป่าทมิฬ ลงมากระทบผืนดินที่ยังคงชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้างยามเช้า หมอกหนาสีเทาอมครึ้มที่เคยปกคลุมหนาแน่นเริ่มม้วนตัวหยั่งลงสู่หุบเหวเบื้องล่าง บ่งบอกถึงเวลาเริ่มต้นออกเดินทางครั้งใหม่ คณะเดินทางของมู่หย่งฉีในคราบของคุณชายซูฉี บัดนี้ตระเตรียมสัมภาระและพาหนะเสร็จสิ้น พร้อมที่จะมุ่งหน้าตัดผ่านผืนป่าอนธการบริเวณเชิงเขาอันเป็นทางเข้าสู่ทิวเขาที่ตั้งของสำนักอัสนีเมฆาตามกำหนดการหากเป็นช่วงเวลาหลายวันก่อนหน้านี้ การเดินทางผ่านป่าทมิฬรอบเชิงเขาของมู่หย่งฉีและผู้ติดตามรวมเจ็ดคน นับเป็นเรื่องที่ต้องแบกรับความเสี่ยงและสิ้นเปลืองพลังกายพลังใจไปมิใช่น้อย ยามที่ต้องบุกบั่นเข้ามาในผืนป่าทุรกันดารแห่งนี้โดยไร้คนนำทาง พวกเขาทำได้เพียงเคลื่อนขบวนไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ประดุจคนตาบอดที่ต้องใช้ไม้เท้าคลำทางในความมืด ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระแวดระวังและตึงเครียด สายตาของหวงเชียนเล่อและหูจวี๋ต้องคอยกวาดมองรอบกายอยู่ตลอดเวลา ด้วยมิอาจรู้ได้เลยว่าเบื้องหน้าในอีกไม่กี่ลี้จะตกลงไปในกับดักธรรมชาติ รังของแมงป่องยักษ์กลืนวิญญาณ หรือเขตล่าเหยื่อของสัตว์อสูรดุร้าย