Semua Bab ปริศนาชะตาชายารัก: Bab 251 - Bab 260

ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนอันเงียบสงัด เสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านแมกไม้บนเทือกเขาหินศิลาอันเป็นที่ตั้งของสำนักอัสนีเมฆา เหนือยอดไม้สูงชันพลันปรากฏเงาร่างสายหนึ่งพุ่งทะยานฝ่าม่านหมอกอย่างรวดเร็วดุจวิหคเหิน ศิษย์น้องสี่แห่งหน่วยลาดตระเวนรอบนอกกำลังโคจรลมปราณอย่างเต็มกำลัง สองเท้าเหยียบย่ำลงบนปลายกิ่งไม้บางเบาราวกับไร้น้ำหนัก ก่อนจะดีดกายพุ่งผ่านชะง่อนผาชันลัดเลาะเข้าสู่เขตแดนชั้นในของสำนักการเดินทางด้วยวิชาตัวเบาเช่นนี้ แม้จะสิ้นเปลืองพลังวัตรและสร้างความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าให้แก่ร่างกายจนเหงื่อชุ่มโชกแผ่นหลัง ทว่ามันกลับรวดเร็วและคล่องตัวกว่าการขี่อาชาลุยหนทางภูเขาหลายเท่าตัว ซ้ำยังไร้สุ้มเสียงและไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ ให้ศัตรูภายนอกสามารถจับตามองได้ สมกับเป็นวิชาอันเป็นเอกลักษณ์ของศิษย์สำนักใหญ่ร่างของศิษย์น้องสี่ทิ้งตัวลงสู่พื้นหินหน้าหอคุมกฎอย่างแผ่วเบา ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับแต่งลมปราณที่ป่วนจากการเร่งความเร็ว ก่อนจะรีบสาวเท้าก้าวข้ามธรณีประตูหินบานยักษ์ตรงเข้าสู่โถงกลางทันที ภายในโถงหินอันกว้างขวางทว่าเงียบเชียบ แสงจากตะเกียงน้ำมันริบหรี่สะท้อนให้เห็นบุรุษวัยกลางคนในชุดศิษย์เ

เกากวนลี่เข้าไปยืนรายงานเรื่องราวทั้งหมดที่ได้รับฟังมาจากศิษย์น้องสี่อย่างไม่มีตกหล่น ทั้งเรื่องกลุ่มคนสกุลซูที่ลอบเข้ามาจากเมืองฉางหยางเพื่อตามหาภรรยาของคุณชายของพวกเขา เรื่องฝีมืออันน่าอัศจรรย์ใจที่ช่วยศิษย์ในสำนักจากรังแมงป่องยักษ์ ยอมสละยาถอนพิษล้ำค่า และเรื่องที่ยามนี้พวกเขากำลังเดินทางร่วมขบวนมาพักที่ถ้ำหินชั้นนอกรวมไปถึงข้อสันนิษฐานสำคัญที่ว่า ฮูหยินสกุลซูที่คนกลุ่มนั้นกำลังตามหา อาจเป็นสตรีที่ลอยน้ำมา ซึ่งยามนี้รักษาตัวจนหายดี และเป็นสตรีที่เซี่ยมู่หยางกำลังพึงใจคิดจะรับไว้เป็นอนุภรรยานั่นเองฟังรายงานจนจบ เซี่ยมู่หยางละสายตาจากกระบี่ในมือ นัยน์ตาคู่เรียวยาววาวโรจน์ขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะแค่นยิ้มบางเบาออกมา ท่าทางของรองเจ้าสำนักหนุ่มไม่ได้มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับเต็มไปด้วยความถือดีและไม่ยอมสละสิ่งที่ตนหมายตาไว้ง่าย ๆ“สกุลซูงั้นหรือ... พวกพ่อค้าวาณิชที่ไหนจะระเบิดรังอสูรแมงป่องยักษ์ แถมมียาถอนพิษล้ำค่าเช่นนั้นครอบครอง ข้าไม่คิดว่าคนกลุ่มนี้จะเป็นแค่พ่อค้าธรรมดา บางทีอาจเป็นยอดฝีมือลึกลับที่แฝงตัวมาสืบข่าว หรือไม่ก็พวกทางการที่จงใจหาเรื่องสอดแนมสำนั

แต่สิ่งที่ทำให้หลิวรุ่ยหลินตัวปลอมถึงกับดวงตาเบิกกว้างและหัวใจเต้นระรัวขึ้นมา มิใช่เรื่องความเก่งกาจของคุณชายซู หรือเรื่องบุญคุณที่ช่วยเหลือศิษย์ในสำนัก หากแต่เป็นประโยคสุดท้ายที่เกากวนลี่เอ่ยถึงข้อสันนิษฐานสำคัญ“...จากรูปการณ์ทั้งหมด ทั้งทิศทางของกระแสน้ำ ระยะเวลา และร่องรอยเศษผ้าที่คุณชายซูผู้นั้นพบบนรายทาง ทำให้พวกเราสันนิษฐานกันว่า ฮูหยินสกุลซูที่คนกลุ่มนั้นดั้นด้นตามหาด้วยความร้อนรุ่มใจ อาจจะเป็นสตรีคนเดียวกับที่ศิษย์สายโอสถของเราช่วยชีวิตขึ้นมาจากลำธารท้ายสำนักเมื่อก่อนหน้านี้”“เจ้าหมายถึง เจินเจินที่ตอนนี้รองเจ้าสำนักรับไปรับใช้ข้างกายน่ะหรือ”“ไม่ผิดขอรับท่านเจ้าสำนัก”“หึ! ดูจากท่าทางร้อนรนตามหาคนของคุณชายซู ไม่ใช่ว่านางผู้นี้เป็นหญิงแพศยาหนีสามีมาหรอกหรือไร”“จากรายงาน ทางฝั่งคุณชายซูอ้างว่าพวกเขามีเรื่องเข้าใจผิดกันจริงๆ แต่เป็นนางที่หุนหันหนีมาจนตกหน้าผา”“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง”“ขอรับ เรื่องราวก็มีเพียงเท่านี้ ท่านรองเจ้าสำนักเห็นว่ากลุ่มของคุณชายซูมีบุญคุณช่วยชีวิตคนของสำนัก จึงให้ข้าเตรียมต้อนรับพวกเขา”พอคำรายงานนั้นจบลง ภายในอกของหลิวรุ่ยหลินตัวปลอมพลันเกิดกระแสควา

เกากวนลี่มองหน้าศิษย์น้อง นัยน์ตาฉายแววพิจารณาก่อนจะเอ่ยปากสั่งความด้วยน้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาด“ศิษย์น้องสี่ ยามเช้าตรู่ของวันพรุ่งนี้ เจ้าจงออกเดินทางไปสมทบกับศิษย์พี่หลี่ของเจ้า เพื่อนำความไปแจ้งแก่เขาและคณะเดินทางของสกุลซู”“ศิษย์พี่เร่งตามตัวข้ามาเช่นนี้ หมายความว่าสำนักของเราช่วยภรรยาของคุณชายซูไว้ได้จริงๆ สินะขอรับ” เขาพูดด้วยสีหน้ายินดีเกากวนลี่นิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วเอ่ยปากอธิบายด้วยคำพูดที่ผ่านการกลั่นกรองมาอย่างดี เพื่อมิให้ศิษย์น้องจับสังเกตถึงรอยร้าวระหว่างผู้นำทั้งสองได้“เจ้าจงฟังข้าให้ดี ยามที่เจ้าไปแจ้งข่าวแก่พวกเขานั้น จงเอ่ยคำพูดในลักษณะกลางๆ อย่าได้โพล่งยืนยันสิ่งใดไปทั้งหมด เจ้าจงบอกพวกเขาว่า ทางสำนักอัสนีเมฆาของเราได้ช่วยชีวิตสตรีผู้หนึ่งตรงริมลำธารด้านหลังไว้จริง แต่คำให้การเกี่ยวกับการตกหน้าผาและที่มาที่ไปของนางนั้น ยังคงมีจุดขัดแย้งและมีพิรุธอยู่หลายประการ บางทีคนที่เราพบอาจจะไม่ใช่คนเดียวกับที่พวกเขาตามหาก็ได้”ศิษย์น้องสี่ขมวดคิ้วพลางตั้งใจฟัง เกากวนลี่จึงเอ่ยสำทับต่อไปอีกว่า“เจ้าจงบอกคุณชายซูผู้นั้นไปว่า หากขบวนเดินทางของพวกเขามาถึงบนสำนักแล้

ความตระหนกตกใจและคลื่นอารมณ์อันบ้าคลั่งที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน ทำให้สติของหลิวรุ่ยหลินกระเจิดกระเจิงไปชั่วขณะ นางเผลอปล่อยกระแสลมปราณเล็ดลอดออกมาอย่างลืมตัว ส่งผลให้ถาดสำรับอาหารในมือสั่นสะท้านจนถ้วยชามกระทบกันส่งเสียงกรุ๋งกริ๋งสัมผัสลมปราณแปลกปลอมที่แผ่เข้ามาจากหน้าประตูห้องหนังสือ ทำเอาเซี่ยมู่หยางขมวดคิ้วฉับ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเฉียบคมดุดันตามสัญชาตญาณยอดฝีมือ มือหนาละจากพู่กันทันทีพลางตวัดสายตามองตรงไปยังบานประตู“ใครอยู่ข้างนอก!” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของรองเจ้าสำนักตวาดกร้าวหลิวรุ่ยหลินสะดุ้งสุดตัว สติสัมปชัญญะถูกดึงกลับคืนมา แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก พยายามประคองถาดอาหารเอาไว้ ก่อนจะก้าวเข้าไปด้านในห้องหนังสือด้วยใบหน้าที่ยังคงซีดขาวไร้สีเลือด“ขออภัยท่านเซี่ย ข้ามิได้อยากเสียมารยาทเจ้าค่ะ”“เจินเจิน... เป็นเจ้าเองหรอกหรือ” เซี่ยมู่หยางชะงักไปเล็กน้อย ยามเห็นว่าเป็นสตรีที่ตนพึงใจ ชายหนุ่มปัดมือเป็นสัญญาณให้จัวอวี้ถอยฉากออกไปยืนด้านข้าง ก่อนจะเพ่งมองใบหน้าที่ตื่นตระหนกของนางแล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ “เจ้า...ได้ยินทั้งหมดแล้วหรือ”หลิวรุ่ยหลินรู้ดีว่ายามนี้น