Semua Bab ปริศนาชะตาชายารัก: Bab 261 - Bab 270

สรรพนามเรียกขานอันแสนสนิทสนมอ่อนหวานที่หลุดออกมาตบท้ายประโยคตัดพ้อ มิต่างจากหินผาหนักอึ้งที่ทับลงบนความจริงอันโหดร้ายในใจของหลิวรุ่ยหลินตัวปลอมจนแหลกลาญ ต่อให้นางและหลิวรุ่ยหลินจะมีรูปร่างหน้าตาน้ำเสียงเหมือนกันจนแยกไม่ออก ต่อให้นางจะพยายามสวมรอยเป็นคู่หมั้นของเขาแทนสตรีที่นางฆ่าตายกับมือได้อย่างแนบเนียนเพียงใด แต่สุดท้าย...สายตาและหัวใจของเซี่ยมู่หยางก็ยังคงเรียกหาและถวิลหาแต่เพียง ‘จิตวิญญาณ’ ของหลินเอ๋อร์คนเดิมอยู่ดี แม้ชายผู้นี้ไม่เคยระแคะระคายเรื่องรูปลักษณ์ภายนอก แต่เขากลับรับรู้ได้ถึงความผิดเพี้ยนภายในจิตใจ สิ่งนี้มันตอกย้ำว่าลึก ๆ แล้ว ไม่ว่าอดีตหรือปัจจุบัน สายตาและเสียงเรียกอันอ่อนหวานนั้น ไม่เคยมีไว้สำหรับตัวตนของนางเลยความหวาดหวั่นใจแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นเคืองและริษยาอันบ้าคลั่งในพริบตาเดียวเมื่อเห็นท่าทีเดือดเนื้อร้อนใจของเขา นางพลันบังเกิดความริษยาสตรีชาวบ้านที่ชื่อเจินเจินจนแทบจะกระอักเลือด และริษยาไปถึงเงาของคนในอดีตที่ยังคงตามหลอกหลอนชายหนุ่มที่นางรักสุดหัวใจ ศิษย์พี่ใหญ่ผู้ทระนงและเยือกเย็นคนนี้ ยอมบุกเข้ามาตวาดใส่หน้าคู่หมั้นอย่างนาง ทะเลาะกับนางอย่างรุนแรงอย่างที่

“เจ้าช่างมีความกตัญญูและห่วงใยศิษย์พี่เซี่ยเสียจริง” หลิวซวงซวงเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาฉายรอยประชดประชันประหนึ่งคนเหนือกว่า “แต่เรื่องภายในสำนักอัสนีเมฆาของเรามีกฎระเบียบชัดเจน เจ้าสำนักและศิษย์พี่มู่หยางย่อมบริหารจัดการได้ ไร้สิ่งใดน่ากังวล เจ้าเป็นเพียงคนนอกที่มาอาศัย ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงสะเออะเข้ามาสอดมือหรอก โดยเฉพาะเรื่องยา ข้ามีพี่สาวเป็นถึงเจ้าสำนัก ย่อมหาหมอฝีมือดีมารักษาได้ ไม่รบกวนเจ้า”หลิวรุ่ยหลินแสร้งทำเป็นไม่ยินดียินร้ายกับวาจาจิกกัดและขับไล่นั้น นางก้าวถอยหลังไปอีกครึ่งก้าว ก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนแววตาพินิจพิเคราะห์ แผนการหยั่งเชิงขั้นต่อไปถูกงัดออกมาใช้อย่างลื่นไหลเพื่อกระตุ้นให้อีกฝ่ายฉุกคิดถึงความผิดปกติของตัวปลอม“ต้องขออภัยแม่นางหลิวด้วยเจ้าค่ะ ข้ามิได้มีเจตนาจะก้าวล่วงเรื่องภายในสำนัก เพียงแต่ตัวข้าเพิ่งรอดตายมาจากความโหดร้ายของคนภายนอก ยามนี้เมื่อแฝงตัวอยู่ที่นี่ จึงอดรู้สึกหวาดระแวงไปเสียทุกเรื่องมิได้ นึกเป็นห่วงว่าในสำนักที่ดูสงบเงียบเช่นนี้ จะมีผู้ใดหรือสิ่งใดที่ดูผิดแผกแตกต่างไปจากเดิมแอบซ่อนอยู่บ้างหรือไม่ ข้าจะได้คอยระแวดระวังตัว ไม่ไปทำสิ่งใดให้ค

เงาร่างบอบบางในชุดรัดกุมสีเข้มเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบาราวกับแมวป่า ลัดเลาะไปตามเงาไม้และมุมมืดของอาคารต่างๆ อย่างชำนาญ เส้นทางภายในสำนักอัสนีเมฆาหลิวรุ่ยหลินย่อมคุ้นเคยดีราวกับหลังมือของตนเอง แต่อุปสรรคสำคัญในยามนี้กลับไม่ใช่เรื่องเส้นทาง หากแต่เป็น ‘ร่างใหม่’ ของนางเอง‘เหยาหลิงเจิน’ เป็นเพียงสตรีที่เจ็บป่วยมาหลายปี แม้ก่อนหน้าที่จะประสบอุบัติเหตุจะได้เริ่มเรียนวรยุทธ์เพื่อสืบทอดวิชาของตระกูลเหยา แต่ก็แค่ขั้นพื้นฐานเท่านั้น ต่อให้หลิวรุ่ยหลินจะพยายามโคจรลมปราณเพื่อฟื้นฟูธาตุและฝึกปรือเคล็ดวิชาลับของเจ้าสำนักไปบ้าง ทว่าระยะเวลาอันสั้นย่อมไม่อาจทำให้ร่างกายนี้แข็งแกร่งเทียบเท่ากับร่างเดิมในอดีตชาติได้ เพียงแค่ใช้วิชาตัวเบาทะยานข้ามกำแพงหินชั้นใน นางก็เริ่มรู้สึกถึงอาการเหนื่อยและเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึกอยู่ในอกทว่าสิ่งที่ทำให้หลิวรุ่ยหลินต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ คือความเงียบงันอันผิดปกติรอบบริเวณ ยิ่งนางก้าวเข้าใกล้เขตแฝงตัวทางทิศเหนือ บรรยากาศกลับยิ่งเปลี่ยวร้าง ไร้ซึ่งวี่แววของเวรยามที่คอยตรวจตรา แม้กระทั่งคบเพลิงที่ควรจุดไว้ตามทางก็ถูกปล่อยให้ดับมืดสนิทแต่เพียงครู่เดียว หญิงสาวก็

คำสนทนาทั้งหมดดังก้องเข้าสู่หัวใจของหลิวรุ่ยหลินจนสั่นระรัว หญิงสาวกำหมัดแน่นจนเล็บแทบฝังเข้าเนื้อ ความโกรธแค้นสุมอกจนแทบกระอักความจริงกระจ่างชัดแจ้งแล้ว... เหตุผลที่ตัวปลอมและซ่งลี่ผิงต้องการกำจัดหลิวซวงซวงอย่างเร่งด่วน เป็นเพราะหลิวซวงซวงคือสายเลือดเดียวกันที่มีความเชื่อมโยงพิเศษ และเป็นคนเดียวในสำนักยามนี้ที่เริ่มระแคะระคายจนอาจจะแยกแยะหน้ากากตัวปลอมออกได้‘ข้าจะปล่อยให้พวกเจ้าทำร้ายซวงซวงไม่ได้เด็ดขาด’หลิวรุ่ยหลินตัดสินใจในใจอย่างเด็ดเดี่ยว นางไม่จำเป็นต้องสืบหาความลับใดในถ้ำนี้ต่ออีกแล้ว ยามนี้สิ่งที่สำคัญและเร่งด่วนที่สุดคือชีวิตของน้องสาวนางค่อย ๆ ถอยกายหลบเลี่ยงออกมาจากถ้ำน้ำแข็งอย่างเงียบเชียบที่สุด โดยวางแผนในใจว่า วันพรุ่งนี้นางจะต้องหาทางเสนอตัวติดตามหลิวซวงซวงไปขอพรที่หน้าผาศักดิ์สิทธิ์ให้ได้ หากช่วยชีวิตน้องสาวไว้ได้สำเร็จ นางก็จะใช้โอกาสนั้นร่วมมือกับหลิวซวงซวงเพื่อกระชากหน้ากากของเจ้าสำนักปลอมและลากคอคนทรยศอย่างซ่งลี่ผิงออกมารับโทษให้สิ้นซาก.................................แสงอรุณแรกของวันใหม่สาดส่องผ่านม่านหมอกหนา ขับไล่ความมืดมิดแห่งค่ำคืนให้อันตรธานหายไป ทว่าบร

แม้ว่าก่อนหน้านี้ในระหว่างเดินทาง คณะของคุณชายซูฉีจะเคยยื่นมือเข้าช่วยชีวิตคนของสำนักอัสนีเมฆาเอาไว้จากเหตุภัยพิบัติ จนทำให้ศิษย์พี่ใหญ่อย่างหลี่ตงยอมเปิดใจรับฟังคำอธิบายที่คุณชายซูฉีกล่าวอ้างด้วยน้ำเสียงปวดร้าวว่า “ภรรยาของข้าเข้าใจผิดเรื่องการวางยาและคิดสังหาร จึงได้หนีเตลิดจนตกหน้าผาไป” ถึงได้รับปากว่าจะช่วยสอบถามกับทางสำนักว่าเจอศพหรือเจอสตรีที่บาดเจ็บที่ลอยตามน้ำมาหรือไม่ครั้นให้คนกลับมารายงานเหตุการณ์ในป่าและสอบถามแล้ว พวกเขาก็ได้ความว่ายามนี้ที่สำนักได้ช่วยสตรีผู้หนึ่งเอาไว้จริงๆ แต่เรื่องราวที่เล่ามีส่วนขัดแย้งกันอยู่ ท่านเจ้าสำนักจึงอนุญาตให้เขามาที่นี่เพื่อดูว่าสตรีนางนั้นใช่ภรรยาที่เขาตามหาอยู่หรือไม่ เพราะอย่างไรเสียคุณชายผู้นี้ก็ได้ช่วยชีวิตศิษย์ของสำนักจากแมงป่องยักษ์เอาไว้แต่สำหรับศิษย์คนอื่น ๆ ในสำนักอัสนีเมฆา ภาพจำของพวกเขายังคงติดตาอยู่กับสภาพบอบช้ำปางตายของ ‘แม่นางเจินเจิน’ ทุกคนต่างปักใจเชื่อคำบอกเล่าอันน่าเวทนาของสตรีงดงามผู้นั้นไปแล้วว่าถูกสามีใจคออำมหิตสั่งฆ่าจนต้องตกหน้าผามาได้ไม่นาน ยามนี้เมื่อ ‘ฆาตกร’ ในสายตาของพวกเขาปรากฏตัวขึ้นมาถึงที่ มีหรือที่ชาวยุทธ์ผู