Semua Bab ปริศนาชะตาชายารัก: Bab 271 - Bab 280

ศิษย์ผู้นั้นแค่นเสียงห้วนลอยหน้าลอยตาตอบกลับอย่างไม่เกรงใจ “จะใช่หรือไม่ใช่ ยามนี้นางก็มิได้อยู่ให้ท่านพิสูจน์ เพราะก่อนที่พวกท่านจะมาถึง ท่านรองเจ้าสำนักเห็นว่าแม่นางเจินเจินมีจิตใจหม่นหมองและซูบซีดซ้ำยังมีเคราะห์ร้ายติดตัว จึงอนุญาตให้นางเดินทางไปขอพรปัดเป่าเคราะห์ร้ายที่หน้าผาศักดิ์สิทธิ์ร่วมกับคุณหนูรองหลิวซวงซวงแต่เช้าตรู่แล้ว และท่านรองเจ้าสำนักยังสั่งกำชับอย่างเฉียบขาด ห้ามมิให้ผู้ใดไปรบกวนหรือขัดขวางการขอพรของนางเด็ดขาด ขบวนขอพรเพิ่งจะเคลื่อนออกไปทางสะพานข้ามผาเมื่อครู่นี้เอง ต่อให้คุณชายซูฉีอยากพบนางมากเพียงใด เกรงว่าคงต้องรอให้นางกลับมาเสียก่อน ยามนี้เชิญพวกท่านย้ายไปที่เรือนพักของแขกที่ท่านเจ้าสำนักจัดเตรียมไว้ได้แล้ว อย่าเรื่องมากนักเลย”‘หน้าผาศักดิ์สิทธิ์... สะพานข้ามผา มันคือที่ใดกัน’ทันทีที่ชื่อสถานที่อันตรายนั้นดังก้องเข้าสู่โสตประสาทของมู่หย่งฉี ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ลางสังหรณ์อันเลวร้ายแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังจนเย็นวาบอย่างหาสาเหตุไม่ได้ รู้สึกเพียงว่าสตรีที่เพิ่งรอดตายจากการตกหน้าผามา เหตุใดจู่ ๆ สำนักนี้ถึงได้จงใจส่งนางไปยังหน้าผาสูงชันเช่นนั้น อีกทั้งยามที่เข

มือเรียวบางของหลิวรุ่ยหลินลอบกุมสาบเสื้อบริเวณหน้าอกเอาไว้แน่น ความเจ็บปวดทางกายไม่อาจเทียบได้กับความวิตกกังวลที่ตีรวนอยู่ในอก ยามนี้นัยน์ตาคู่สวยมิได้จับจ้องไปที่ทิวทัศน์รอบกายเลยแม้แต่น้อย หากแต่คอยกวาดมองและจับตาดูพฤติกรรมของคนรอบข้างด้วยความระแวดระวังอย่างถึงที่สุดนับตั้งแต่ที่นางลอบได้ยินแผนการร้ายเกี่ยวกับ ‘การลอบสังหารหลิวซวงซวง’ สัญชาตญาณความหวาดระแวงในกายของนางก็ตื่นตัวเต็มที่จนแทบไม่ได้พักผ่อน แม้ในยามนี้นางจะต้องสวมรอยเป็นผู้อื่นและจำต้องเรียกขานน้องสาวร่วมสายเลือดอย่างห่างเหิน ทว่าในใจของคนเป็นพี่มีหรือจะยอมนิ่งเฉยดูดายให้ผู้ใดมาพรากชีวิตของหลิวซวงซวงไปได้ในวันนี้... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางตั้งปณิธานกับตัวเองว่าจะต้องเป็นโล่กำบัง คอยปกป้องหลิวซวงซวงให้รอดพ้นจากเงื้อมมือคนชั่ว เพื่อให้นางเปิดโปงพี่สาวตัวปลอมให้จงได้เส้นทางเดินเริ่มทวีความลาดชันและแคบลงจนบีบให้ทุกคนต้องเดินเรียงเดี่ยว ซ่งลี่ผิงทำทีเป็นขยับกายเข้าไปใกล้หลิวซวงซวงหมายจะเอื้อมมือไปประคองตามมารยาท ทว่าทันทีที่ซ่งลี่ผิงขยับ ขาที่ยังคงเจ็บปวดของหลิวรุ่ยหลินในร่างเหยาหลิงเจินกลับก้าวแทรกเข้าคั่นกลางทันทีอย่างรว

หยาดเหงื่อผุดซึมตามไรผมของสตรีทั้งสองที่นั่งอยู่บนม้านั่งภายในศาลา ลมภูเขาเบื้องนอกยังคงทำหน้าที่ส่งเสียงหวีดหวิวสลับกับม่านหมอกที่ลอยอ้อยอิ่งเข้ามาปกคลุมจนบรรยากาศรอบกายดูสลัวรางหลิวซวงซวงพยายามควบคุมจังหวะการหายใจอันสั่นสะท้านของตนเองให้กลับมาเป็นปกติ นัยน์ตาเรียวรีที่เคยฉายแววตระหนกยามนี้แปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบอันเยือกเย็น ดวงหน้าหวานล้ำซับสีเลือดฝาดคล้ายคนกำลังหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง นางจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของหลิวรุ่ยหลินคล้ายกำลังมองหาความจริงอันใดบางอย่าง ในอกยามนี้กำลังเดือดพล่านราวกับน้ำเดือด ความคิดหลากสายหมุนวนตีกันจนแทบแยกแยะไม่ออก แต่นางรู้ดีว่ายามนี้ตนเองจำต้องใจเย็นที่สุด“แล้วรองเจ้าสำนักเซี่ยเล่า...” หหลิวซวงซวงขยับริมฝีปากเอ่ยปากกระซิบถามเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงนั้นสั่นเครือเล็กน้อยตามแบบฉบับสตรีที่ยามนี้อ่อนแอระคนหวาดหวั่น “เขาสงสัยในตัวพี่สาวข้า... แบบเดียวกับที่เจ้ากำลังสงสัยอยู่ยามนี้หรือไม่”หลิวรุ่ยหลินมิได้เฉลียวใจเลยแม้แต่น้อยว่าคำถามเหล่านี้มีนัยสำคัญที่อาจจะกลายเป็นคมมีดที่กำลังจะย้อนกลับมาเชือดคอตนเอง นางเห็นน้องสาวมีท่าทีสนใจและยอมเปิดใจรับฟัง ก็เข้าใจไปเองว

หลิวซวงซวงและอาเหวินอาศัยจังหวะที่หลิวรุ่ยหลินก้าวออกมารับหน้า วิ่งทะยานหนีไปตามเส้นทางที่ตกลงกันไว้ทันที ซ่งลี่ผิงไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ นางตวัดกระบี่คู่กายพุ่งเข้าสกัดกั้นเส้นทางลงเขาอย่างรวดเร็วหมายจะปลิดชีพสตรีทั้งสอง ทว่าอาเหวินกลับยอมเสี่ยงชีวิตก้าวขึ้นมา ยกกระบี่ประจำกายเข้าต้านรับคมกระบี่ของหัวหน้าซ่งเอาไว้ เสียงเหล็กโก่งกระทบกันดังสะท้านลานหิน แรงปะทะนั้นหนักหน่วงจนร่างของสาวใช้คนสนิทแทบจะทรุดฮวบลงกับพื้น แต่ก็ยังกัดฟันขยับเพลงกระบี่โต้กลับเพื่อเปิดทางให้ผู้เป็นนายขณะเดียวกัน อาหมิงก็ทะยานเข้าขวางหมายจะจับตัวหลิวซวงซวงเอาไว้ หญิงสาวเอี้ยวตัวหลบพร้อมตวัดฟาดฝ่ามือซัดใส่ข้อมือของอาหมิงเพื่อสลัดวงล้อมตามสัญชาตญาณของผู้มีวรยุทธ์ ทว่าเหมือนร่างกายจะไม่เป็นใจเพราะเพิ่งฟื้นตัวจากพิษสะสมกลับส่งผลให้ลมปราณติดขัด ท่วงท่าที่เคยปราดเปรียวกลับเซถลาเสียหลักเพราะเรี่ยวแรงถดถอยไปหลายส่วนอาหมิงเห็นสตรีตรงหน้าเสียเปรียบก็เร่งจู่โจมซ้ำล้อมกรอบอย่างดุดัน หลิวซวงซวงกัดฟันสู้พลางถอยร่นด้วยความอ่อนล้ากระเสือกกระสน ยามที่คมกระบี่ของอาหมิงเกือบจะถึงตัว อาเหวินที่หลุดจากซ่งลี่ผิงมาได้พอดีก็พุ่งเข้าม

เคร้ง! เคร้ง!เสียงพัดเหล็กปะทะกับคมกระบี่ยังคงดังสะท้อนก้องกังวานฝ่าเสียงลมพายุ หลิวรุ่ยหลินกัดฟันขยับข้อเท้า สันพัดโลหะในมือตวัดพลิกแพลงเบี่ยงวิถีกระบี่ของซ่งลี่ผิงที่พุ่งเข้ามาหมายแทงหัวใจออกไปได้อีกครา ทว่าแรงปะทะอันหนักหน่วงกลับทำให้นางต้องก้าวสืบเท้าถอยหลังไปครึ่งก้าว โลหิตสีแดงฉานซึมซาบย้อมอาภรณ์จนเหนียวเหนอะ ความเจ็บปวดจากบาดแผลเก่าแผ่ซ่านจุกอกจนแทบหายใจไม่ทันนางรู้ดีว่าขีดจำกัดร่างกายแสนอ่อนแอนี้มาถึงที่สุดแล้ว แม้จิตสำนึกจะรู้แจ้งและมองทะลุปรุโปร่งในทุกกระบวนท่ารุกของศัตรู ทว่ากำลังภายในที่ถดถอยและเรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับไม่ยอมเชื่อฟังกาย สู้ยืดเยื้อต่อไปคงมีแต่จะกลายเป็นฝ่ายทอดร่างดับสูญอยู่บนหน้าผาแห่งนี้นัยน์ตาคู่สวยตวัดมองฝ่าม่านหมอกหนาลงไปตามเส้นทางลงเขา ในใจคำนวณระยะเวลาอย่างถี่ถ้วน หลิวซวงซวงและอาเหวินหนีไปนานพอดูแล้ว ด้วยนิสัยรักตัวกลัวตายของน้องสาวป่านนี้คงสับฝีเท้าหนีไปไกลจนปลอดภัยแล้วเป็นแน่ เมื่อไม่มีสิ่งใดให้ต้องพะวงหน้าพะวงหลังอีก หลิวรุ่ยหลินจึงอาศัยจังหวะที่ซ่งลี่ผิงผงะถอยเพราะเศษฝุ่นหิน ฝืนกำลังภายในเฮือกใหญ่ตวัดพัดเหล็กกล้าขู่ขวัญหนึ่งตลบ หวังจะใช้วิชาตัวเ