Semua Bab ปริศนาชะตาชายารัก: Bab 281 - Bab 290

หยาดน้ำตาแห่งความอนาถใจและเวทนาในชะตากรรมไหลรินปนลิ่มเลือดบนแก้มเนียน หลิวรุ่ยหลินหัวใจแตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า เจ็บแปลบที่อกราวกับกระบี่เล่มนั้นยังคงปักคาอยู่ นางพยายามประคองสติอันน้อยนิด เชิดใบหน้าขึ้นหลุบตามองสบตากับน้องสาวใจอมนุษย์ตรงหน้าหลิวรุ่ยหลินไม่ได้โกรธที่ถูกฆ่าหรือการที่ถูกสวมรอยจากหลิวซวงซวง แต่สิ่งที่นางรับไม่ได้ที่สุดในยามนี้ คือแทนที่อีกฝ่ายจะอยู่กับความรู้สึกผิดและพยายามใช้ชีวิตเป็นนางอย่างสมภาคภูมิ ทว่าสิ่งที่น้องสาวของนางทำ คือการทำพฤติกรรมอันไม่สมควร ทำให้ชื่อเสียงดีงามในฐานะเจ้าสำนักใหญ่ของนางมัวหมอง และที่น่าอนาถใจที่สุด คือหลิวซวงซวงเลือกที่จะวางแผนกำจัดผู้บริสุทธิ์อย่างเจินเจินโดยไม่สนคุณธรรมใดอื่น“หลิวซวงซวง... เจ้าลงมือฆ่าพี่สาวแท้ๆ แล้วยังจะฆ่าผู้บริสุทธิ์ เพียงเพื่อจะได้ครอบครองเซี่ยมู่หยาง เจ้า... เจ้าไม่ละอายใจบ้างเลยหรือ” หลิวรุ่ยหลินมองน้องสาวด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง “เจ้าคิดว่าแค่อาศัยชื่อของพี่สาวเจ้า แล้วจะทำให้เซี่ยมู่หยางรักเจ้าจากใจจริงได้อย่างนั้นหรือ ช่างโง่งมสิ้นดี เขาไม่มีทางรักผู้หญิงจิตใจอำมหิต ไร้คุณธรรมอย่างเจ้าเป็นอันขาด”ถ้อยคำของหลิวรุ

คำตอบรับของภรรยาราวกับหยาดน้ำทิพย์ที่ชโลมใจ แต่เมื่อมู่หย่งฉีค่อยๆ วางร่างของหลิวรุ่ยหลินให้พิงโขดหินอย่างปลอดภัยโดยมีศิษย์น้องสี่คอยยืนหยัดอารักขาอยู่ข้างๆ ยามที่เขาหยัดกายยืนตรงขึ้นมาอีกครั้ง... บรรยากาศรอบด้านพลันดิ่งวูบลงราวกับเหมันตฤดูที่โหดเหี้ยมรอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทดุจสลักจากก้อนน้ำแข็ง นัยน์ตาคู่คมกริบตวัดกลับไปจ้องมองหลิวซวงซวงและซ่งลี่ผิงด้วยรังสีอำมหิตอันเข้มข้นที่ปิดซ่อนไว้ไม่มิดอีกต่อไป“พวกเจ้า... บังอาจทำร้ายนางถึงเพียงนี้เชียวหรือ” มู่หย่งฉีเอ่ยเสียงเรียบ แต่กระแสพลังลมปราณทุ้มต่ำกลับทรงพลังจนใบไม้ใบหญ้ารอบข้างสั่นระริก“เจ้า... เจ้าเป็นสามีของนังคนสารเลวผู้นี้งั้นหรือ” หลิวซวงซวงอดร้อนๆ หนาวๆ ไม่ได้ เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากบุรุษตรงหน้า นางขบฟันกร้าวพลางถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อตั้งหลัก “หัวหน้าซ่ง อาเหวิน ในเมื่อพวกมันรู้เรื่องหมดแล้ว ก็อย่าปล่อยให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว ลงมือซะ!”สิ้นคำสั่ง ซ่งลี่ผิงและอาเหวินต่างทะยานร่างแยกออกเป็นสองทางเพื่อปิดล้อม คมกระบี่ของซ่งลี่ผิงกรีดฝ่าม่านหมอกแฝงพลังลมปราณสายฟ้าฟาดปร

ม่านหมอกหนาทึบที่ปกคลุมอยู่รอบศาลเจ้าเทพภูเขาพลันถูกฉีกกระชากออก พร้อมกับการปรากฏตัวของรองเจ้าสำนักเซี่ยมู่หยางที่ก้าวเดินนำเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด โดยมีจัวอวี้ผู้ช่วยคนสนิท และหวงเชียนเล่อนำกำลังศิษย์ผู้พิทักษ์ตามเข้ามาในเขตศาลเจ้าอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นหยดโลหิตสีแดงฉานที่เปรอะเปื้อนอยู่บนพื้นอิฐและสภาพคมอาวุธที่ยังคุมเชิงกันอยู่ คิ้วเข้มของเซี่ยมู่หยางพลันขมวดเข้าหากันแน่น แววตาฉายประกายดุดันและไม่พอใจอย่างถึงที่สุด ยามเมื่อเห็นสถานที่อันเป็นที่เคารพบูชาของสำนักเกิดการปะทะกันจนมีคนหลั่งเลือด เขาก็ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ศิษย์ในสำนักหยุดล้อม ก่อนจะก้าวขึ้นหน้ามาถามด้วยน้ำเสียงทรงพลังทว่าแฝงความกดดัน“หยุดมือให้หมด! ศาลเจ้าเทพภูเขาเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของสำนักอัสนีเมฆา พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาจับอาวุธต่อสู้กันที่นี่” เซี่ยมู่หยางกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะสะดุดตาที่ร่างบอบช้ำของหลิวรุ่ยหลินและท่าทีตึงมือของมู่หย่งฉี จึงผินหน้ามองไปยังซ่งลี่ผิงกับหลิวซวงซวงซึ่งน่าจะเป็นคนลงมือกับพวกเขา พลางเอ่ยถาม “หัวหน้าซ่ง ซวงซวง... เหตุใดถึงต้องลงมือรุนแรงกับพวกเขาถึงขั้นนี้”หลิวซวงซวงที่ยืนอยู่

คำบอกเล่ายาวเหยียดที่ออกมาจากปากศิษย์หน่วยลาดตระเวนผู้ซื่อสัตย์เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจคนฟัง ร่างของเซี่ยมู่หยางแข็งค้างราวกับถูกแช่แข็ง ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด แววตาที่เคยมั่นคงแปรเปลี่ยนเป็นแตกสลาย สตรีที่เขาแอบรักและภักดีมาตลอด... แท้จริงแล้วนางได้ตายไปนานแล้วอย่างนั้นหรือ?ลมหายใจของเซี่ยมู่หยางหอบถี่ ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวด้วยความตะลึงอันถึงที่สุดภายในศาลเจ้าอันเงียบสงัด“ไม่จริง... ไม่จริงใช่ไหม...” เซี่ยมู่หยางพึมพำเสียงแผ่ว ราวกับคนสูญเสียสติ“ศิษย์พี่! ท่านอย่าไปฟังมันนะ” หลิวซวงซวงลนลานหน้าถอดสี นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความกลัวลนลาน นางรีบถลาเข้าไปกระชากแขนเสื้อของเซี่ยมู่หยาง หวังจะใช้ความรู้สึกที่เขาเคยใจอ่อนและรักพี่สาวของนางมาเป็นพวก “มันเป็นพวกเดียวกับนังเจินเจิน มันแต่งเรื่องใส่ร้ายข้าเพื่อหวังทำลายสำนักอัสนีเมฆา”เซี่ยมู่หยางมองหลิวซวงซวง แล้วกล่าวเสียงเย็น “ใส่ร้ายหรือไม่ พวกเราลงไปที่เรือนเจ้าสำนักพร้อมกันก็รู้แล้ว”หลิวซวงซวงชะงัก เพราะแผนในวันนี้คือต้องให้เจินเจินตามนางมาเพราะความห่วงใย ยามนี้ที่เรือนเจ้าสำนักย่อมไม่มีใครอยู่ นับว่าเป็นการกระทำอันประมาทท

หลิวซวงซวงระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาสีเข้มแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมกระหายเลือด พลังลมปราณสายฟ้าสีครามแผ่ซ่านออกมาจากร่างอันตึงเครียด บดขยี้ม่านหมอกรอบด้านจนสลายตัว บรรยากาศภายในศาลเจ้าพลันหนักอึ้งชวนให้อึดอัดหายใจไม่ออกเช้ง!เสียงชักกระบี่คู่กายดังสะท้านกังวานก้อง คมกระบี่สีเงินปลาบสะท้อนแสงไฟสลัวในศาลเจ้าวาววับ หิวซวงซวงกำด้ามกระบี่แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว จิตสังหารอันบ้าคลั่งพุ่งทะยานถึงขีดสุดจนบรรยากาศโดยรอบหนาวเหน็บเสียดกระดูก นางไม่สนใจคำตักเตือนของเซี่ยมู่หยาง ไม่สนสายตาเหยียดหยามของศิษย์ร่วมสำนัก ในหัวของนางยามนี้มีเพียงความปรารถนาเดียวคือต้องเอาเลือดนังผู้หญิงคนนี้ออกมาล้างให้หายแค้นให้จงได้“ในเมื่อข้าไม่ได้สิ่งใดเลย... แกก็ต้องชดใช้ให้กับสิ่งที่ข้าต้องสูญเสียไป ตายซะเถอะ นังคนสาระแน!”สิ้นเสียงประกาศกร้าว ร่างของหลิวซวงซวงก็ทะยานพุ่งไปข้างหน้าดุจเงาอสรพิษร้าย คมกระบี่แฝงพลังทำลายล้างของลมปราณสายฟ้ากรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของหลิวรุ่ยหลินอย่างรวดเร็วและเฉียบขาด หวังจะแทงทะลุหัวใจสตรีตรงหน้าให้ดับดิ้นในกระบวนท่าเดียว!“เจินเจินหลบไป!” เส