Semua Bab ปริศนาชะตาชายารัก: Bab 291 - Bab 300

หลิวซวงซวงที่เพิ่งดึงกระบี่ออกจากร่างของมู่หย่งฉีสะบัดโลหิตบนใบกระบี่พลางหัวเราะร่าอย่างคนเสียสติ “ฮ่าๆๆ มันรนหาที่ตายเองต่างหาก ยิ่งเห็นแกกระเสือกกระสนด้วยร่างกายที่สะบักสะบอมเช่นนั้น ข้ายิ่งสะใจนัก ในเมื่อมันปกป้องแก ข้าก็จะส่งแกตามมันไปในยมโลกพร้อมๆ กัน”สิ้นคำ หลิวซวงซวงตวัดกระบี่พุ่งเข้าจู่โจมอีกครั้ง ท่วงท่าของนางดุดันและรวดเร็วขึ้นด้วยแรงขับของลมปราณสายฟ้าสีคราม คมกระบี่นับสิบสายแตกซ่านกระจายเต็มอากาศ ม้วนตัวดุจตาข่ายฟ้าที่ไร้ช่องว่างพุ่งเข้าบดขยี้ร่างบางตรงหน้าหลิวรุ่ยหลินสูดหายใจเข้าลึก ลมหายใจติดขัดเล็กน้อยจากอาการบาดเจ็บภายในที่เริ่มตีกลับ ทว่านางยังคงดีดเท้าทะยานร่างหลบหลีกคมกระบี่ได้อย่างพลิ้วไหวดุจสายลมพัดผ่านพายุ พัดเหล็กในมือตวัดกางออกและพับเข้าในจังหวะที่ซับซ้อน เสียงพัดเหล็กปะทะกับคมกระบี่ดัง เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! สนั่นหวั่นไหวไปทั่วศาลเจ้าทุกครั้งที่ปะทะ แรงสะเทือนจากเพลงกระบี่ของหลิวซวงซวงย้อนกลับมาบดขยี้เส้นชีพจรที่บาดเจ็บของหลิวรุ่ยหลินจนนางรู้สึกถึงรสคาวเลือดที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอ โลหิตสายหนึ่งไหลซึมจากมุมปากบาง แต่นางก็ยังคงฝืนทนกลืนมันกลับลงไป แววตายังคงจับจ้อ

“อาเล่อ! รีบพาคุณชายลงไปที่โรงหมอประจำสำนักเดี๋ยวนี้ ไปหาหลินเจี้ยน” หลิวรุ่ยหลินตวัดเสียงสั่งการอย่างเฉียบขาด แววตาของนางในยามนี้กลับมีประกายเด็ดเดี่ยวบางอย่างที่ทำให้คนมองต้องยำเกรง“ขอรับ” หวงเชียนเล่อรับคำเสียงหนักแน่น ใบหน้าดุดันเคร่งเครียดถึงขีดสุด มิได้มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาขยับกายเข้าช้อนร่างที่ไร้สติและชุ่มโชกไปด้วยโลหิตของเว่ยอ๋องขึ้นพาดบ่ากว้างอย่างว่องไว ก่อนจะทะยานร่างดุจพยัคฆ์ติดปีก วิ่งตัวปลิวลงจากศาลเจ้าบนยอดเขาด้วยวิชาตัวเบาขั้นสูงหายลับไปในความมืดทันทีเพื่อแข่งกับเวลาและทันทีที่แผ่นหลังของหวงเชียนเล่อลับสายตา หลิวรุ่ยหลินที่ฝืนทนมานานก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นหิน รสคาวโลหิตตีตื้นขึ้นมาในลำคอจนต้องกระอักเลือดสีเข้มออกมาคำใหญ่ ร่างกายเนื้อของเด็กสาวชาวบ้านสั่นสะท้านอย่างรุนแรง อาการบาดเจ็บภายในที่ยังฟื้นฟูไม่ถึงสามส่วนบวกกับแรงปะทะสายฟ้าเมื่อครู่ กำลังกวดกินเส้นชีพจรของนางจนแทบแหลกสลาย“แม่นางเจินเจิน!” เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นพร้อมกัน ทว่าผู้ที่ถลาเข้ามาประคองร่างของนางไว้ได้ทันท่วงทีกลับเป็นศิษย์น้องสี่ จัวอวี้“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” จัวอวี้เอ่ยถามด้วยน้ำเสีย

หลังจากหลินเจี้ยนและจื่อรั่วขอตัวไปปรุงยาเพิ่ม ในห้องจึงเหลือเพียงความเงียบสงบ หหลิวรุ่ยหลินเอนกายพิงหัวเตียง แววตาเหม่อมองออกไปทางหน้าต่างด้วยความรู้สึกหลากหลาย ยามนี้มู่หย่งฉีพ้นขีดอันตรายแล้ว ห่วงกังวลในอกของนางจึงคลายลงไปจนหมดสิ้นครืด...เสียงบานประตูไม้ถูกเลื่อนออกแผ่วเบา หหลิวรุ่ยหลินหันไปมองตามเสียง ก่อนจะพบว่าเป็นเซี่ยมู่หยางที่ก้าวเข้ามา ใบหน้าของรองเจ้าสำนักยามนี้ดูอิดโรยและซูบเซียวลงไปมาก รังสีดุดันกร้าวแกร่งก่อนหน้านี้เลือนหายไป เหลือเพียงชายหนุ่มผู้อ้างว้างและแบกรับความผิดบาปไว้เต็มอก เขาหยุดยืนอยู่ห่างจากเตียงเล็กน้อย ราวกับไม่กล้าขยับเข้ามาใกล้สตรีตรงหน้าไปมากกว่านี้“เจ้า... อาการบาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง” เซี่ยมู่หยางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นเครือเล็กน้อย“ท่านหมอหลินช่วยฝังเข็มขับปราณสายฟ้าตกค้างออกไปแล้ว ยามนี้ดีขึ้นมากแล้ว ท่านรองเจ้าสำนักอย่าได้เป็นกังวล” หหลิวรุ่ยหลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แฝงความเคารพในฐานะศิษย์น้องที่มีต่อศิษย์พี่เซี่ยมู่หยางกำหมัดในแขนเสื้อแน่น คำว่า ‘ท่านรองเจ้าสำนัก’ ที่หลุดออกมาจากปากของนาง ยิ่งตอกย้ำระยะห่างที่ไม่มีวันถมเต็ม ชายห

เว่ยอ๋องมู่หย่งฉีหาได้สนใจคำเตือนของนาง ข้าวของเงินทองหรือแม้กระทั่งชีวิตของตนเองเขาก็มิได้นำพา ยามนี้ท่านอ๋องกระชับมือเรียวบางของภรรยาไว้แน่นหนา ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือเพียงเสี้ยววินาที นางจะอันตรธานหายไปดั่งภาพฝัน แววตาของอ๋องเสเพลอันดับหนึ่งยามนี้ไม่มีแววหยอกเย้าเหลืออยู่ มีเพียงความสำนึกผิดและความรักอันท่วมท้นที่กักเก็บไว้ไม่ไหวอีกต่อไป“เจินเจิน... ฟังข้าให้ดีนะ ข้าขอโทษ...” เว่ยอ๋องเอ่ย น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาคมเริ่มแดงระเรื่อ “ความจริงแล้ว... ในตอนนั้นข้ากำลังจะสั่งปล่อยตัวเจ้าจากการกักบริเวณอยู่แล้ว ข้าหาได้ตั้งใจจะกักขังเจ้าไว้ชั่วชีวิตไม่”หลิวรุ่ยหลินชะงักไปเล็กน้อย หัวใจกระตุกวาบเมื่อได้ยินประโยคที่คาดไม่ถึงจากปากสามี น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้จวนเจียนจะหยาดร่วง แต่เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของเขา นางจึงแสร้งทำเป็นดุเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ท่านบาดเจ็บอยู่นะ”“ไม่ได้ ข้าต้องบอกเจ้าเดี๋ยวนี้” เว่ยอ๋องสูดหายใจเข้าลึก ข่มกลั้นความเจ็บปวดในอกและเล่าความจริงที่ติดค้างอยู่ให้ฟังอย่างละเอียด “หลังจากข้าได้ฟังคำให้การจากเหล่าสาวใช้ และเรื่องราวใน

เสียงล้อรถม้าบดไปตามพื้นถนนมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงอย่างมั่นคง ทัศนียภาพของขุนเขาและม่านหมอกแห่งสำนักอัสนีเมฆาค่อยๆ เลื่อนลับหายไปเบื้องหลัง บรรยากาศภายในรถม้าคันใหญ่ที่ถูกบุด้วยเบาะขนสัตว์หนานุ่มเต็มไปด้วยไออุ่นแห่งความหวานละมุนอย่างที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานาน มู่หย่งฉีที่แม้ใบหน้าจะยังคงมีความซีดเซียวอยู่บ้างจากพิษบาดแผล ทว่าแววตาของเขาในยามนี้กลับส่องประกายระยิบระยับลึกซึ้ง แขนแกร่งโอบประคองร่างบางของหลิวรุ่ยหลินเอาไว้ในอ้อมอกราวกับกำลังกกกอดแก้วตาดวงใจอันแสนเปราะบาง“หย่งฉี ท่านประคองข้าแน่นเกินไปแล้ว ข้ามิใช่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบเสียหน่อย บาดแผลของท่านเองก็ยังสมานตัวไม่ดี หากขยับแรงจะอักเสบเอาได้” หลิวรุ่ยหลินเอ่ยทัดทานเสียงเบา ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อเมื่อเขาคอยเอาแต่จัดแจงท่านั่ง ประคบประหงม และป้อนน้ำป้อนขนมนางไม่หยุดหย่อนตลอดทาง“ไม่ได้... เจินเจินของข้าลำบากตรากตรำ นั่งเฝ้าข้าที่เรือนโอสถจนร่างกายซูบเซียวไปถึงเพียงนี้ ข้าเป็นสามีย่อมต้องดูแลเจ้าให้ดี” มู่หย่งฉีกระซิบเสียงนุ่ม พลางก้มลงฝังจมูกโด่งสันลงบนแก้วนวลเนียนของภรรยาฟอดใหญ่อย่างแสนรัก “บาดแผลของข้าแค่นี้ไกลหัวใจนัก ได้ยาดีจากหมอ