ข้ายังไม่เกลียดเจ้าที่แย่งอาเตี่ยไปเลย

หลานหลินอ๋องกอดอกนิ่วหน้ามองบุตรชายในนามที่ยิ้มร่ากับพี่เลี้ยงคนสนิทที่หอบหิ้วกันมาถึงเปี้ยนเหลียงโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ เขาที่เพิ่งจะจัดการล้างจานจัดข้าวของเสร็จสรรพกำลังจะสาวเท้าไปหาภรรยากลับพบว่าบุตรชายที่ควรอยู่ในวังอ๋องกลับมาอยู่ที่นี่อีกทั้งยังยืนฉีกยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวทั้ง ๆ ที่ตนและเหยียนหรานต่างมองหน้ากันไปมาคล้ายกับทราบถึงความวุ่นวายที่จะตามมาในอีกไม่ช้า

จะเป็นอย่างไรหากหวงตี้ล่วงรู้ว่าโอรสของพระองค์หายตัวไปกันเล่า

“ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่”

“คือ...” พี่เลี้ยงแซ่มู่พยายามหาข้อหลบหลีกความผิดให้กับคุณชายของตน แต่กระนั้นเด็กชายที่ดีใจเหลือประมาณที่ได้เจอกับบิดากลับสาวเท้าเข้าไปเกาะแข้งเกาะขาเอาไว้ด้วยความเคยชิน

“อาหยวนมาหาท่านพ่อขอรับ ท่านแม่บอกว่าท่านพ่อไม่กลับมาแล้วข้าเลยออกมาหาท่านพ่อแทน”

หลานหลินอ๋องถอนหายใจ แกะมือเล็ก ๆ ที่เกาะกุมเขาไว้ออกย่อกายลงและสนทนากับเด็กน้อยที่ตนนั้นเลี้ยงดูมา “แล้วท่านแม่รู้หรือไม่ว่าออกมาแบบนี้ มีใครรู้บ้างว่าอาหยวนมาที่นี่”

“ไม่มีขอรับ ข้าเก่งใช่หรือไม่ออกมาแบบไม่มีใครรู้เลย”

หลานหลินอ๋องไม่พูดสิ่งใดเพียงแต่มองไปยังพี่เลี้ยงของบุตรชายที่ยืนหลบตาเขาอย่