สองพ่อลูก

เช้าตรู่ของวันใหม่หลานหลินอ๋องก็มานั่งดื่มชากินซาลาเปากับบุตรชายคล้ายกับกิจวัตร ทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริงแล้วหลานหลินอ๋องต้องใจมาหามารดาของบุตรชายเสียมากกว่า แต่ก็ไม่อยากเข้าไปวุ่นวายจนพานทำให้นางรำคาญเข้าจึงเอาบุตรมาบังหน้า สั่งซาลาเปาจากร้านข้าง ๆ แล้วมานั่งดื่มชาที่เหยียนหรานหวงนักหวงนาแบบนี้

“อาเฟิง ทำไมอาเหนียงถึงหวงน้ำชากานี้นัก”

“ราคาสูงขอรับ... ชาชั้นดีจากต่างเมืองเชียว อาเหนียงเอาไว้ดื่มเองไม่เคยให้ใครดื่มเลย นี่เฟิงเฟิงต้องแอบเอามาให้อาเตี่ยเลยนะ”

หลานหลินอ๋องคลึงจอกน้ำชาที่เพิ่งจะได้ลิ้มรสเป็นครั้งแรกก็ยอมรับว่ารสชาติดีเสียยิ่งกว่าชาในวังของตนเสียอีก ดังนั้นเขาจึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเหยียนหรานถึงได้หวงเป็นนัก

หลานหลินอ๋องวางจอกน้ำชาหันไปสนใจซาลาเปาลูกกลม หวนนึกถึงเหยียนหรานตอนทำซาลาเปาขาย และเขาเองก็กลายเป็นลูกมือของนางอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ซาลาเปานี่เหมือนที่อาเหนียงเคยทำเลย”

“เป็นสูตรของอาเหนียง อาเหนียงให้ท่านอาซือเยว่เป็นคนขายโดยไม่เอากำไรเลย เพราะท่านอาซือเยว่ช่วยเหลืออาเหนียงมาตั้งแต่เฟิงเฟิงอยู่ในท้องอาเหนียง”

หลานหลินอ๋องฟังในสิ่งที่เหยียนเฟิงกล่าวออกมาอย่างตั้งใจ ก่อนจะกร