Semua Bab นางเอกเลือดเย็นผู้หลงรักตัวประกอบ: Bab 41 - Bab 50

“หากย้อนเวลากลับไปได้ ไม่ว่าสักอีกกี่ร้อยกี่พันครั้ง ข้าก็จะทำเช่นเดิม ข้าจะต้อนรับแม่ทัพผู้มีพระคุณต่อต้าเหลียงด้วยอ้อมกอดและรอยยิ้ม”นางเกือบหลุดปาก ‘ด้วยอ้อมกอดและจุมพิต’ ออกไปด้วยซ้ำ ดันฉุกใจได้ว่าเพียงเท่านี้เหล่าอาวุโสก็ใกล้จะอกแตกตายเพราะถ้อยคำร้ายกาจของนางแล้วนัยน์ตาแดงก่ำจ้องมองท่านย่าท่านยายท่านป้า ลากเก้าอี้ไม้จากบ่าวรับใช้มานั่งในห้องบรรพชน ตัดสินโทษหลานสาวผู้ประพฤติตนให้เสื่อมเสียเกียรติ ในขณะที่ลิ่วฮูหยินใจเย็นมากกว่าอาวุโสทางฝั่งบิดา ท่านยายมีหลานมากมายนับสิบ ทว่าทะนุถนอมเยว่ฉีมากกว่าหลานคนไหน“หลานสาว ถ้าไม่มีเรื่องเสียหายมาเข้าหูผู้อาวุโส คงไม่มีใครไปต่อว่าเจ้า อย่าดื้อรั้นกับยายนักเลย ที่ผ่านมาเจ้าก็เคยเป็นเด็กดี เอาแบบนี้ดีไหม? ย่ายายจะหยุดลงโทษเจ้า ไม่โกรธเจ้าแล้ว ขอเจ้ารับปากมา... เรื่องเดียว...”“ข้าไม่แต่งเข้าตระกูลจาง ลองกล้าคลุมถุงชนข้า สาบานได้ว่าข้าจะขึ้นเขาไปบวชชี แล้วข้าขอยื่นคำขาด จากนี้ไปข้ามีหน้าที่ช่วยเหลืองานบิดาในโรงปรุงยา เรื่องที่ข้าเป็นฝ่ายเข้าไปกอดแม่ทัพเจี้ยนหยู่เพราะข้าเป็นห่วงใต้เท้า เสี่ยงชีวิตไปออกรบเพื่อบ้านเมือง นำทัพกลับต้าเหลียงพร้อมชัย

ซูหนี่ว์ไม่เคยแพร่งพรายความลับใด ๆ ของคุณหนู คราวนี้กลับบอกความจริงกับท่านแม่ทัพเรื่องยาพิษ สมุดจดบันทึกประจำตัวของคุณหนูเหน็บซ่อนไว้ในเสื้อ ขอให้ท่านแม่ทัพลองตรวจสอบดู อาจพบเบาะแสก็เป็นได้พวกนางทั้งสามคนถึงรับใช้คุณหนูมาเนิ่นนานเท่าไร คุณหนูคนนี้เฉลียวฉลาดเกินปัญญาของผู้อื่น ขนาดบิดาแท้ ๆ ยังไม่รู้ว่านางจะทำอะไรอย่าว่าแต่บิดาเลย แม่ทัพผู้เก่งฉกาจเพียงเรื่องจับดาบออกรบคาดไม่ถึงว่านางล่วงรู้เหตุการณ์อย่างแม่นยำ สาวใช้ของนางจะโดนไล่ตะเพิดทันทีที่มาถึงกระโจมแม่ทัพ จึงเตรียมพิษใส่ขวดแก้วไว้ให้เจ้าของพิษดูต่างหน้าอีกหนึ่งขวด นางผสมมันเข้ากับพิษซึ่งมีเฉพาะในซีเซียง ต้นไม้ชนิดนี้พบในแอ่งน้ำของเมืองเล็ก ๆ ใกล้หนานไห่เท่านั้นผู้ตรวจการพึ่งกลับมาจากการไปตรวจสอบแคว้นโดยรอบเมืองหนานไห่รวมทั้งซีเซียง หากเกิดอะไรขึ้นกับนาง หมายความว่าเขาคือผู้ต้องสงสัย“ไท่ฮูหยินโปรดหลีกทาง คุณหนูเยว่กับท่านผู้ตรวจการตกอยู่ในอันตรายเจ้าค่ะ!” ซูหนี่ว์หอบหายใจ นางกระโดดลงจากม้าเป็นคนแรก ฮูหยินใหญ่ในชุดสีขาวตัดสีชาดลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้กลม“นี่มันเรื่องอะไร?”“อาวุโสหลีกทาง ค่อยเจรจาทีหลังเถิด”“ไม่!”ไท่ฮูหยินอ้าแข

เรือนหมอหลวงได้ข่าวจากม้าเร็ว บิดากระโจนกายลงจากเกวียนทั้งใบหน้าแดงก่ำ “ใครทำลูกสาวข้า!?”สาวใช้คนสนิทเล่าความจริงว่าเป็นญาติทางบิดามารดา ทั้งฟานฮูหยิน จินเยว่ฮูหยิน ไท่ฮูหยินบ้านตระกูลจางวางแผนคลุมถุงชนคุณหนูซูหนี่ว์และซิงอีเล่าเรื่องราวโดยละเอียด ไม่ตกหล่นแม้สักน้อย ถึงแม้ว่าพวกนางไม่อยู่ในเรือนบรรพชน บ่าวในเรือนล้วนเข้าข้างคุณหนู ไม่มีใครเห็นด้วยกับอาวุโส พวกเขาจึงคาบข่าวมาบอกคนสนิทคุณหนู ปลดกลอนประตูเพื่อให้พวกนางไปขอความช่วยเหลือจากแม่ทัพเจี้ยนหยู่“ข้าเสียท่านแม่ของเจ้าไป ข้าเสียลูกสาวไปคนแล้ว อยู่ที่นี่กับท่านพ่อของเจ้าเถิดลูกสาว ข้าขอร้องเจ้า ลูกรักของพ่อ...” มือสั่นเทาของท่านหมอหลวงจับคออสรพิษไปก็ร้องไห้ไป กล่าวโทษว่าเป็นความผิดตน ละเลยความสุขของบุตรสาวจนนางตกอยู่ในสภาพเช่นนี้เรือนปรุงยาเสียงดังวุ่นวาย แสนโกลาหล ท่านหมอหลวงสั่งงานบ่าวรับใช้โดยไม่หยุดคร่ำครวญเรื่องภรรยาและลูกสาวทั้งสอง เยว่ฉี เหม่ยฉี น้อยคนนักจะรู้ว่าเขาเคยมีบุตรสาวเป็นฝาแฝดตัวติดกัน เขาพูดโพล่งออกมาว่าในอีกโลกนั้นเขาก็มีบุตรสาวสองคน มีภรรยาที่น่ารักใคร่ยิ่งนัก ไยสวรรค์ไร้เมตตา พรากนางไปถึงสองคราวให้เขาต้องท

“ต่อให้ข้าเปิดประตูมาพบเจ้านอนกับบุรุษทั้งต้าเหลียง เรื่องแต่งงานของเจ้า ให้แล้วแต่เจ้า ต่อไปนี้เจ้าทำตัวดี ๆ เข้าใจที่ข้าพูดไหม?”“เจ้าค่ะท่านพ่อ” นางตอบพลันเข้าไปกอดเอวสอบ บิดาหัวเราะทั้งน้ำตา ปลายจมูกหอมขมับบุตรสาวอย่างแสนรัก บิดาดีใจที่ได้บุตรสาวกลับมา“แต่บุรุษทั้งต้าเหลียง ออกจะมากไปหน่อย ข้ามีบุรุษผู้เดียวในใจ”“ข้าเป็นบิดา ย่อมรู้ว่าเจ้ามีใจให้ใคร เพียงแต่...” ตาคมชำเลืองมองไปยังบุรุษร่างกำยำที่มีเรือนกายช่วงล่างเป็นอสรพิษ นอนเกะกะเต็มฟูกพลางว่า “เงินที่ข้าให้ไปตั้งมากมาย ไม่ได้เอาไปเที่ยวหอนายโลมรึ?”“ยังไม่ได้ไปเลยเจ้าค่ะ ข้าก็อยากจะเห็นหอนายโลมอยู่เหมือนกัน อุตส่าห์มาแล้วทั้งที”“ดี ๆ จงใช้เงินของท่านพ่อเจ้าเติมเต็มความสุขของเจ้า อย่าลืมล่ะว่าไปไหนก็ระวังตัวด้วย ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร พ่อจะไม่ขัดใจเจ้า ลูกสาว” พูดจบ บิดาตบศีรษะน้อยเบา ๆจนถึงตอนนี้หมอหลวงไท่ซือจิ่วก็ยังมิได้พูดจากับท่านแม่ทัพเป็นเรื่องเป็นราว เมื่อวานนี้ทหารคนสนิทจะเข้ามาปลุกเขาให้ตื่นก็มิกล้า ได้ยินว่าเขาถูกหมอหลวงไท่ซือจิ่วจับรีดพิษใส่โอ่ง เจ็บปวดทรมานปานจะร้องขอความตายตรงนั้น แถมพอคุณหนูเยว่ฉีได้สติ นางก็รีบ

เจี้ยนหยู่ไม่อ้างว่าเป็นเรื่องภายในครอบครัวของนาง เขารับปากว่าจะไม่ข้องเกี่ยวจึงผิดคำพูดไม่ได้ เขาก้มหน้ารับผิด หลุบตามองเรียวปากสีชาดบริภาษสารพัด หัวใจบุรุษเจ็บปวดรวดร้าว พอนางหยุดพักหายใจ กัดฟันกรอด ๆ เขานึกถึงเรื่องที่นางคุยกับบิดา“แล้วหอนายโลมที่ท่านหมอพูดถึง... หมายถึงอะไร?”“เป็นเรื่องส่วนตัวของข้า จะไปหาความสำราญประสาบุตรสาวผู้ดี ข้าหลงใหลในบุรุษรูปงามเรือนผมสีเงิน จึงตั้งใจว่าจะใช้เงินตำลึงก้อนใหญ่ปิดหอนายโลม เรียกบุรุษสตรีมาร่วมสังสรรค์” นางยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงมุมปาก จินตนาการถึงหนุ่มคอสเพลย์แม่ทัพเรือนผมสีเงิน!แม่ทัพเจี้ยนหยู่คงไม่พอใจนางเป็นแน่แท้ พวกอาวุโสคงอกแตกตาย มิฉะนั้นก็หัวใจวายเฉียบพลัน“เจ้าทวงเงินข้าด้วยเหตุนี้ ใช่หรือไม่? เจ้าจะนำเงินไปเสพสมบุรุษที่หอนายโลม...”“หามิได้ ข้าร่ำรวยกว่าที่ท่านคิดเอาไว้ ท่านพ่อให้เงินข้าเที่ยวหอนายโลมได้ครึ่งปีทีเดียว ข้ารวยมากเจ้าค่ะ ท่านพ่อตามใจข้าทุกเรื่อง”“ทำไมต้องไปหอนายโลม เจ้าขาดแคลนบุรุษถึงขนาดนั้นเชียวหรือ?”“ทำไมล่ะ ท่านมีปัญญาห้ามข้ารึไง หากข้าจะไปหลับนอนกับชายใดในต้าเหลียงก็ได้ทั้งนั้น ไม่พูดเรื่องหัวใจ”“ข้าไม่เห็นด้วย”“