All Chapters of นางเอกเลือดเย็นผู้หลงรักตัวประกอบ: Chapter 31 - Chapter 40

ณ เมืองหนานไห่ เสียงดินปืนดังสนั่นสร้างความโกลาหล ประชาชนแตกตื่นวิ่งไปคนละทิศทาง เมื่อชนเผ่าเร่ร่อนบุกปล้นสังหารกลางตลาดร้านค้าอย่างไร้ความกลัวเกรง โจรชั่วครอบครองอาวุธและกระทำการอุกอาจกลางวันแสก ๆ แม้รู้ดีกว่าเมืองหนานไห่เป็นหนึ่งในเขตการปกครองของต้าเหลียงหญิงสาวถูกลากพาตัวไปด้วยเงื้อมมืออมนุษย์ กระชากดึงผ้าโพกศีรษะมามัดมืออุดปากพวกนาง ใช้กำลังเข้าข่มเหงจนไร้หนทางสู้ในกระท่อมคับแคบอัตคัดทางการหนานไห่และต้าเหลียงสืบทราบมาว่าไม่ใช่ชนเผ่าเร่ร่อนทั่วไป เป็นกลุ่มนักโทษฉกรรจ์อาวุธครบมือทั้งปืนใหญ่และระเบิด มีส่วนเกี่ยวข้องกับสงครามกลางเมืองที่เพิ่งสิ้นสุดไปไม่นานจากแคว้นสวี ชายฉกรรจ์นับร้อยไปเข้าพรรคพวกกับกลุ่มที่เรียกตัวเองว่าเจิ้นจู้[1]โจรชั่วช้าสามานย์เจ็ดคนส่งเสียงหัวเราะ พวกมันใช้มือสกปรกกดศีรษะบุรุษร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีครามให้คุกเข่าลงเจ้าเมืองถูกจับเป็นตัวประกัน ‘รุ่ยยี่เหยา’ ถูกปลายกระบี่พาดคอรอให้ยอมจำนน ทว่าเขากลับเสียงหัวเราะ เหลือกตามองผู้บุกรุกอย่างเคียดแค้น “มีโอกาสให้หนี ก็รีบไป พวกเจ้าเอาชีวิตมาทิ้งเปล่า ๆ”“โอ้... ใครช่างแต่งนิทานหลอกเด็ก ในกลุ่มของพวกข้า ปล้นฆ่ามานับ

ยามเฉิน[1]แม่ทัพเจี้ยนหยู่นำทัพกลับเมืองต้าเหลียงพร้อมชัยชนะ กองทัพม้าเดินเหยาะ ๆ เข้าเมือง ผ่านตลาดร้านค้าเงียบเชียบไร้ผู้คนหากเป็นต้าเจียงจวินยกทัพกลับมา มิใช่แม่ทัพคนอื่นผู้เป็นที่รักของชาวประชา ซึ่งพวกเขาจะออกมาให้การต้อนรับเหล่าทหารอย่างคับคั่ง“ท่านแม่ทัพ! ต้าเจียงจวิน ชัยชนะ!”“ยินดีต้อนรับกลับต้าเหลียง!”ตัวแทนชาวบ้านตะโกนแล้วรีบปิดประตูหน้าต่างสนิทแน่น เหลือเพียงพ่อค้าแม่ค้าบางส่วนที่ก้มหน้ามองแผงร้านค้าของตนอย่างหวาดกลัว ขนาดฮ่องเต้ทรงออกกฎให้ประชาชนออกมาทำหน้าที่ขอบคุณผู้ปกป้องบ้านเมือง พวกเขาก็ทำเท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง บ้านไหนมีเด็กน้อยจะไม่ยอมให้บุตรของตนออกมาเดินเพ่นพ่านเลย“อาการสดชื่นแจ่มใส ไร้ผู้คนขวางทางม้าเดิน แลดูสะอาดตาดี ข้าชอบนะ”มู่หยางและทหารจำนวนหนึ่งปลอบประโลมใจได้ดีกว่าชาวเมืองผู้ไม่รู้บุญคุณ ทุกคราที่พากันกลับบ้าน จากนั้นก็ไปร่ำสุราในโรงเตี๊ยมก็ยังต้องเป็นโรงเตี๊ยมประจำ บรรยากาศเงียบเหงานอกตัวเมือง...บุรุษในเรือนผมสีเงินจูงม้าอยู่แถวหน้ากองทัพที่อิดโรย เมืองเงียบสงบเป็นภาพชินตาของเหล่าทหารกองต้าเจียงจวิน อย่างไรพวกเขาก็จะได้รับการปูนบำเหน็จและกำลังใจ

หลังสิ้นสุดสงครามเมืองหนานไห่ แม่ทัพเจี้ยนหยู่เร่งเดินทางกลับต้าเหลียง ควบม้ามุ่งตรงไปร่วมแสดงความยินดีกับบุตรีท่านหมอหลวงและผู้ตรวจการหนุ่ม ทว่าเขากลับไม่เป็นที่ต้อนรับ ทั้งฝั่งตระกูลจางและตระกูลหยางตะโกนไล่ปีศาจไปให้พ้นงานมงคล! โดยไม่ฟังเสียงไท่ซือจิ่วผู้ยืนกรานว่าเขาเป็นบุคคลสำคัญ แม่ทัพเจี้ยนหยู่และเยว่ฉีอย่างไรเสียก็มีบุญคุณต่อกัน เพื่อความสุขของเยว่ฉีแล้ว ในที่สุดเขาก็หันหลังให้นาง นัยน์ตาสีชาดเฝ้ามองคู่บ่าวสาวเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินอยู่ด้านนอกเรือนไม้ ท่ามกลางเสียงอวยพรเซ็งแซ่ ขอให้บ่าวสาวครองรักกันยั่งยืนนาน ลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง นั่นคือครั้งสุดท้ายที่เขาบอกลานาง...เมื่อเยว่ฉีย้ายไปอยู่กับครอบครัวสามี นางไม่ได้ติดต่อแม่ทัพเจี้ยนหยู่อีก แม้กระทั่งการส่งยาสมุนไพรกลับเป็นหน้าที่ของบิดา จนร่วมหกเดือนได้ มีคำสั่งจากราชสำนักให้นางคิดค้นยาพิษเพื่อการทำสงคราม เสนาบดีเฒ่าออกอุบายส่งตัวผู้ตรวจการให้เขาไปตรวจสอบความไม่โปร่งใสของแคว้นข้างเคียงเมืองหนานไห่และอีกสามแคว้น การเดินทางเต็มไปด้วยอุปสรรค กินระยะเวลาร่วมแรมปีเยว่ฉีอยู่เรือนโดยไร้สามี นางไป ๆ มา ๆ โรงปรุงยาด้วยความมุมานะตั้งใ

“ต่อไปนี้ข้าจะไม่กินยาของเจ้า บอกความจริงข้ามา…”“งั้นเอาแบบนี้ดีหรือไม่? ท่านดื่มยาหมดหนึ่งถ้วย ข้าตอบท่านหนึ่งคำถาม” พูดแล้วนางวางถ้วยยาบนหางสะอาด สบนัยน์ตาสีชาดด้วยแววตาที่ยื่นเงื่อนไข “หาไม่แล้วก็ไม่ต้องเจรจา ข้าจะไปตามทางของข้า”“เยว่ฉี!”แม่ทัพเจี้ยนหยู่ดื่มสุราจนหมดไห โวยวายเรียกหาตงฟางให้ยกสุราชั้นดีเข้ามาไม่ทันไร ช้อนยาจากมือเรียวมาเลื่อนมาถึงปาก นางนับ ‘หนึ่ง... สอง...’ เท่านั้น ริมฝีปากหนาก็ครอบช้อน แม่ทัพในคราบอาชาพยศกลายเป็นเด็กน้อยว่านอนสอนง่าย“บ้านเดิมของเจ้า เคยบอกข้าว่าเจ้าจากมาจากที่ไหน... เจ้าหมายถึงอะไร?”“เป็นสถานที่แสนไกล ในอนาคตข้างหน้า บ้านเมืองสงบสุข ทว่าลำบากยากเข็ญ เงินสำคัญกว่าการมีชีวิต หากไม่มีเงิน จังหวะก้าวเดินก็ยากเย็น”“เจ้ามีครอบครัวหรือไม่?”สีหน้าจริงจังของแม่ทัพใหญ่ทำให้นางไตร่ตรองว่าควรพูดกับเขาดีหรือไม่ นางถอนหายใจ ยื่นช้อนยาให้เขาอีกคำ ในเมื่อนางรับปากไปแล้ว...“ข้าเป็นเด็กกำพร้าผู้ชื่นชอบวิชาแพทย์ ทั้งแผนโบราณ แผนปัจจุบัน ข้าเสียบิดามารดาไปตั้งแต่ยังเล็กนัก จึงตั้งใจศึกษาเล่าเรียนเพื่อเป็นผู้ปรุงยา เพื่อเอาชนะความยากจน ข้าเป็นคนธรรมดาที่อยากม

ครั้งหนึ่งนางได้ยินญาติทางฝั่งมารดาดูแคลนแม่ทัพปีศาจ ท่านป้ากล่าวว่าไม่มีสตรีใดในต้าเหลียงยอมเป็นภริยาแน่ ตระกูลหยางนินทากันสนุกปาก จะมีหญิงใดอยากออกลูกเป็นงูขาวงูเขียว เขาลอกคราบเหมือนงูหรือเปล่ากัน ตกลงว่าเขากินนอนเหมือนงูหรือมนุษย์?เหม่ยฉีผู้นี้อยากจะเถียงขาดใจว่าแม่ทัพเจี้ยนหยู่ในร่างอสรพิษแสนงามสง่า เกล็ดขาวสะอาดดั่งมังกรเผือกบนสวรรค์ชั้นฟ้า เรือนกายเงาวับเป็นประกาย ยามสะท้อนเข้ากับแสงตะเกียงหรือแสงอรุณรอน กลับกลายเป็นสีขาวอมสีรุ้งหญิงสาวใช้ภาพอันสวยงามในความทรงจำเป็นแรงขับเคลื่อนความอดทน ภาพใบหน้าหล่อเหลาพริ้มตาหลับใหล ขนตายาวงอนติดตรึงในหัวนาง วันนั้นนางเกือบทำตัวเป็นโจรสาว ลักขโมยริมฝีปากท่านแม่ทัพแล้ว“ให้นั่งนานกว่านี้ คงได้ตายตามบรรพบุรุษไปเสียเปล่า ไม่รู้เจ้าจะสำนึกหรือไม่?”“...”เหม่ยฉีไม่ตอบอะไร นางยอมก้มหัวให้พวกเขาเพราะบิดา นางเพิ่งเคยมีบิดาที่แสนดีถึงเพียงนี้ แล้วจะให้บิดามารับโทษแทนนางได้ยังไงอย่างไรเสียนางก็ไม่ผิด!ฮูหยินวัยเจ็ดสิบปีในชุดเต็มยศภรรยาหมอหลวง กระโปรงสีชาด เครื่องหัวทำจากทองคำ แลเห็นว่าหลานสาวตัวดียังคงไม่สำนึก อ้าปากซักถามว่านางจะเอาอย่างไร ก็เงื้อ